Tourists don’t know where they’ve been,
Travellers don’t know where they’re going.

Paul Theroux

Geplaatst in Reisverslag | Reageren uitgeschakeld

2013_12_De weg is onze bestemming.

De woorden zijn van Confusius maar de leuze is ons. We zijn zestig dagen onderweg en nooit was een bestemming ons einddoel, ook nu niet. Maar daarover straks meer. Terwijl we dit eindverslag schrijven hangen we 12 km boven de wolken ergens tussen Bagdad en Boekarest.

Hilde_Erik

Vier landen in een notendop. Ze worden vaak in één adem ‘Zuidoost-Azië‘ genoemd, maar ze hebben alle vier zo hun eigenheid en cultuur.  Een top vier willen we niet maken, maar Laos stak er voor ons met kop en schouder bovenuit. Thailand op het einde van onze vermoeiende reis mogen we misschien niet te hard veroordelen, omdat vermoeidheid ons misschien parten begon te spelen. Vietnam staat bovenaan als het op eten aankwam en zijn fascinerende oorlogsverleden en Cambodja met zijn tempels van Angkor, gaf ons enkele onvergetelijke dagen.

Alle vier de landen hebben hun deel in de oorlogsklappen gekregen, maar de bevolking in deze landen zijn zo gefocust op de toekomst dat, alleen de musea en mijnslachtoffers je af en toe doen herinneren aan de gruwel van vechten en moorden.

In Laos waren we nog fris en de confrontatie met de adembenemende cultuur, hun ongelofelijk vriendelijke bevolking, de authenticiteit beviel ons het meeste. We stellen onszelf dan vaak de vraag: zou je er nog terug naartoe gaan? Vermoedelijk is de kans zeer klein, maar dit meer omwille van onze honger naar andere culturen, andere avonturen, andere wegen.

We reisden letterlijk van arm naar rijker. Dat viel enorm op. Zelfs in Vietnam was er een groot verschil tussen zuid en noord. Zowel Laos, Cambodja als Vietnam slagen er in om te groeien en daarbij hun eigenheid en cultuur te bewaren. Thailand daarentegen is onderhevig aan invloeden van buitenaf en verschilt daardoor zeer sterk van de andere drie landen. Dit is een eigen reflectie dus misschien ervaren andere mensen dit op een andere manier.

Tot gisteren hadden we 722 unieke lezers, onze blog is in 16 verschillende landen gelezen en is bijna 6000 keren geraadpleegd. We konden via Google Analytics al deze gegevens raadplegen, niet wie de blog las, maar wel hoe lang je op een pagina zat. Zo ook weten we precies welke dag we de meeste lezers hadden. Dit was 200 op de dag dat Hilde in de kliniek belandde. We kregen via diverse kanalen meer dan 300 aanmoedigingen en mailtjes van mensen die ons op de voet volgden. We zijn hier allemaal heel dankbaar voor, want dit was vaak de motivatie om na een zware dag toch weer onze belevenissen te bloggen.

We publiceerden 65 blogberichtjes, namen 6000 foto’s, waarvan jullie er zeker de helft te zien kregen. We sliepen op ongeveer 30 verschillende locaties, waarvan 2 nachten op een boot, 5 op een trein en 2 op het vliegtuig. De meest intensieve waren de 3 nachten bij de bergstammen in Luang Prabang, Laos en in Sapa, Vietnam.

Of we ooit heimwee hadden naar huis? Neen, al misten we natuurlijk familie en vrienden. De technologie zorgde voor contact, vooral met de kinderen en natuurlijk onze kleindochter Merel. Ook onze wandelingen met de hondjes misten we, maar we wisten dat ze in goede handen waren.

Waar de weg ons volgend jaar naar toe leidt? Een uitnodiging voor Tel Aviv kunnen we natuurlijk niet naast ons neerleggen, maar we hopen, als de gezondheid het toelaat, volgend jaar Canada en/of Alaska onder de loep te nemen. Al moet gezegd dat Hilde haar kennis van het Spaans dringend aan een opfrisbeurt toe is en dit kan best in Zuid-Amerika. Ook onze fietstocht naar het noorden van Denemarken ligt klaar om geconsumeerd te worden. Maar ons reis-spaarpotje verkeert in danig lamentabele staat dat Bulgarije en Roemenië ernstige kanshebbers zijn ;-).  Wordt alvast vervolgd.

Hopelijk genoten jullie van onze uitspattingen en voor de meeste onder jullie tot ergens op onze weg zeker ;-)

Geplaatst in Reisverslag | 8 Reacties

Bangkok – Met ons gat in de boter.

De Chatuchak weekend market is onze bestemming deze ochtend. We zoeken in een spreekwoordelijke hooiberg naar de speld.  Dit is met vlag en wimpel de grootste markt die ik ooit zag.  We laten ons gewoon meezuigen door de menigte, verdwalen in de honderden straatjes en onnoeglijk kleine gangetjes. Er zijn zelfs plannetjes van deze markt die mij doen denken aan een stadsplan van een middelgrote stad.

Bangkok (2)

Chatuchak weekend market

Onze laatste kerstinkopen kunnen we hier vinden. Na twee uur verdwalen, wordt het ons te druk en zoeken we een uitweg in dit labyrint. We moeten een paar keer een hulplijn van een local inroepen om terug via de skytrain in ons hotel te geraken.

Zodra we onze kleinoodjes in het hotel gelost hebben, trekken we terug de stad in om de ‘Wat Arun’ nog mee te pikken. We nemen terug een stuk de skytrain (dit is eigenlijk hetzelfde als de metro, maar dan zo’n 20 meter boven de grond). Trouwens Bangkok is echt wel de stad in twee verdiepingen.  Rond de skytrain zijn tal van winkelcentra gebouwd met alles op en aan.  Ik geloof dat hier binnen een afstand van minder dan 5 vierkante kilometer een twintigtal winkelcentra zijn ter grootte van Wijnegem shoppingcentrum.

Bangkok (6)

De tweede verdieping van Bangkok: brug van de skytrain

We moeten ook nog een stuk de stadsboot nemen, hier is het eventjes opletten geblazen want er zijn hier nogal wat piraten op de kapers-kust. Je mag alleen boten met oranje vlag nemen, daar kan je voor één euro een heel eind meevaren.  Je kan hier ook een dagticket voor twee euro nemen.  De piratenboten durven tot meer dan $ 25,- vragen . Ze proberen je hier met de nodige foefjes te overhalen. Gelukkig waren we verwittigd door onze trouwe Rough Guide.

Bangkok (39)

Chao Phraya River

Bangkok (18)

Het stukje (van duim tot duim) dat we op het water aflegden over de Chao Phraya River

Als we op onze bestemming aankomen, moeten we nog een boot nemen naar de overkant van de ‘Chao Phraya River’ naar de Wat Arun, en dit voor slechts 3 Bath per persoon (3 oude Belgische frank).

Bangkok (78) Wat Arun

Wat Arun

Bangkok (60) Wat Arun

Wat Arun

Als afsluiter kan deze ‘Wat Arun’ tellen. Na dit bezoekje pikken we nog een streetfoodje mee.  De dame probeert ons te overtuigen om toch maar een andere schotel te nemen dan diegene we gekozen hebben.  Veel te pikant voor westerlingen vertelt ze. Het is inderdaad pikant maar onze smaakpapillen zijn ondertussen aan het Aziatische geweld aangepast. The Grand Palace en de Wat Phra Kaeo vragen 500 bath inkomgeld. 30 minuten voor sluitingstijd lijkt dit ons teveel en we laten dit op ons lijstje staan van nog ooit te bezichtigen in Bangkok.

’s Avonds als we onze Zuidoost-Azië trip met een typisch Aziatisch dinertje afsluiten en ik weerom hot en spicy vraag, heb ik een uur nodig en de nodige drank om mijn papillen terug op orde te krijgen. Pikant is één, maar dit was me toch een pepertje te ver en zeker te heet.

Voor we het beseffen is het 22 uur en staat er een taxi klaar om ons naar Suvarnabhumi te brengen. Voor € 12,- overbruggen we het uurtje bollen, péage inbegrepen.

Op de luchthaven ga ik onze zakken wegen bij een onbemande incheckbalie en moeten we één en ander versteken om de juiste gewichten per zak te krijgen. We steken voorlopig onze jassen en windstopper die we mee in het vliegtuig willen nemen, in een zak die we moeten inchecken.

Als we alles verstoken hebben zien we ergens een bureautje dat voor minder dan € 4,- onze zakken kan  inwikkelen.  Vooral onze zakken met kerstgeschenkjes laten we inwikkelen. Als we aan de incheckbalie staan, beseffen we dat onze jassen en windstoppers in de zakken zitten die zijn ingewikkeld.  Bovendien zit het toegelaten gewicht ineens 6 kilo boven het toegestane. We hebben ons serieus miskeken. De moed zakt me in de schoenen. Ik krijg de bagage terug en probeer een mogelijkheid te bedenken om alles te hersteken. Ondertussen staat er een lange rij ongeduldige  medereizigers mij te bekijken met een blik van ‘waarom staat die kweddel juist voor mij’… Ik rits Hilde haar rugzak open en net als ik de inhoud rond mij heb uitgespreid, zegt het juffrouwtje achter de balie dat we intussen een upgrade hebben gekregen en nu ‘silver member’ zijn bij Etihad en dat we 10 kg per persoon extra mogen meenemen. Opgelucht, maar ondertussen weer nat van het zweet, krijgen we alles terug in de zakken gepropt. Bovendien krijgen we in onze nieuwe status van Frequent Flyer een ticket ‘priority lane’ om sneller langs de douane te gaan en een VIP-ticket om in de lounge op ons vliegtuig te wachten.

Dit laatste maakt alles goed.  We moeten eventjes zoeken waar de lounge zich precies bevindt, maar het is in ieder geval een belevenis.  Gratis eten en drinken à volonté, salonzeteltjes, en supersnel internet, wat mij de kans geeft om dit laatste verslagje nog te posten.

Zodra we thuis zijn zullen we nog een eindblogje maken met een aantal overzichtjes en cijfertjes. Jullie kunnen genieten van jullie luie zondagavond, terwijl wij 12 kilometer boven de grond de slaap proberen te vatten.

Geplaatst in Reisverslag | 3 Reacties

2013_12_Kanchanaburi – Sjarel ik heb uw gat gezien

Het gefloten deuntje achter deze titel, verraadt wat vandaag onze bestemming is. De brug over de rivier Kwai.

Het ligt volgens de boeken ongeveer 2uur ten westen van Bangkok, maar ondertussen weten we dat dit wel degelijk drie uur is.  Zes uur bus is dus de opoffering om deze historische spoorlijn te bezoeken. Aangelegd door geallieerden en Aziatische dwangarbeiders. 415 km tussen Birma (Myanmar) en Siam (Thailand). De Japanners hadden een bevoorradingslijn nodig en lieten de voorgenoemden hiervoor opdagen. Voor iedere dwarsligger op de spoorlijn is er een man gestorven. De dodenspoorlijn had zijn naam vast.

Wij dus op weg met een internationaal gezelschap; Indiër, Nederlandse Jemeniet, Filippijn, een Russische die net met een Canadees is getrouwd dan nog een andere Rus en Canadese, maar beide  soloreizigers. Ik ga jullie alle details besparen van het ophalen, veranderen van bus, nogmaals veranderen van bus en dit zelfs tot viermaal toe.

Enfin als we toekomen in Kanchanaburi krijgen we 25 minuten de tijd om het museum te bezoeken en nog eens twintig om over de brug van de river Kwai te lopen.

Het museum is nogal povertjes, we zien veel gebruiksvoorwerpen uit die tijd tot snoeischaar en strijkijzer toe.  Bon niet echt om wild van te worden, maar nu weet ik tenminste hoe die geallieerden de hemden van de Jappen moesten strijken ;-)

Kanchanaburi (3) Bridge over the river Kwai

Kanchanaburi, The bridge over the river Kwai

Een wandeling over de brug is leuk, maar als je het mij vraagt dringend aan herstelling toe. Alles is vermolmd en de trein met toeristen die een rondje Kanchanaburi maakt en via de deadly curve terug naar het station komt, gaat volgens mij ook nog eens de voorpagina’s kleuren met die krakende brug.

Enfin wij hebben een ticketje voor het treinritje, maar voor we opstappen komen ze nog vragen of we een gegarandeerde zitplaats willen, want dan moeten we 100 bath extra betalen, want het is weekend en er zijn vele Thai die hiervan gebruik maken. Het bloed trekt weer weg uit mijn gelaat. Als je bovendien langs de interessantere linkerkant wil zitten mag je er nog eens 100 Bath bovenop ophoesten.  Er zijn vele toeristen die in deze goedkope val trappen.

Kanchanaburi (64) Bridge over the river Kwai

Ritje over de dodenspoorlijn in Kanchanaburi

Uiteindelijk is er plaats genoeg en is de rechterkant, de dodelijke bocht niet te na gesproken, even interessant als de linker.

Na de lunch staat er nog een bezoekje aan de tijgertempel op het programma, waar ze de meeste vrouwen dwingen om extra kledingstukken te kopen. Dit allemaal omdat er Monniken aanwezig zijn in deze tempel. Maar niet alleen mag het rokje niet te kort zijn of de mouwen van de T-shirt niet ontbreken, als de kleur niet voldoet moet je in het plaatselijke kraampje, die duidelijk samenwerken met die monniken, een broek of T-shirt kopen. Dit zorgt bij verschillende vrouwen voor de nodige frustraties en nadat ik de verkoopster naar het hoofd smijt dat ze voordeel haalt uit de situatie, smijt ze een T-shirt naar Hilde haar hoofd… Madame raakt zodanig gefrustreerd, dat ze ook nog eens met een stoel naar ons smijt. Ze wacht natuurlijk op een boze reactie terug, maar we kunnen ons beheersen en volgen de rest van de groep die danig onder de indruk zijn.

Kanchanaburi (100)

Solliciteren voor de remake van The life of Pi

Het bezoek aan de tijgertempel is er eentje om in te kaderen, maar we kunnen ons niet van de idee ontdoen dat er tranquillizers in het spel zijn.  We mogen één voor één tussen de tijgers doorlopen en foto’s nemen. Hilde krijgt zelfs een volwassen tijger op de schoot, of toch zijn hoofd. Ik weet niet. Ik ga dit eens proberen in de zoo van Antwerpen ;-))

Kanchanaburi (164)

Solliciteren voor de remake van The life of Pi

Enfin na nog een ander bezoekje aan het Kanchanaburi War Cemetery  is het 17 uur en zetten we koers naar Bangkok.  En koers is in dit geval geen slecht gekozen woord. Met momenten zigzagt de opgefokte chauffeur tegen 150 km per uur door het hectische verkeer van Bangkok en racet tegen een taxichauffeur die hem enkele minuten voorheen de weg blokkeerde. Iedereen in het busje is doodsbang.  Een jongetje schuin achter mij kotst de hele boel onder. Twee Arabische meisjes – die ondertussen ons gezelschap hebben vervoegd – zitten de ganse tijd hand in hand en je ziet aan hun ogen dat ze hogere machten aanroepen om uit dit gekkenhuis te geraken.

Zodra we in ons hotel terug zijn leg ik een klacht neer. Onze hotelbaas neemt dit serieus en na een half uur komt hij ons vertellen dat er een tweede klacht schijnt te zijn en dat de chauffeur in kwestie morgen zijn C4 mag verwachten. We zijn een beetje uit ons lood geslagen, maar we weten zeker dat we hierdoor in de toekomst levens zullen redden.

Geplaatst in Reisverslag | 3 Reacties

2013_12_Bangkok – Damnoen Saduak – Floating market

Welvaart wordt volgens mij uitgedrukt in kilo’s. Het gemiddelde gewicht van de Thaise bevolking ligt hier een stuk hoger dan bij de naburige landen. Met andere woorden, hier lopen heel wat dikke mensen rond.  Ja ja ik hoor jullie al denken, look who’s talking. Ik woog bij mijn geboorte al 5,5 kg bij mij is het dus meer een aangeboren afwijking ;-)

We zetten vandaag koers naar Damnoen Saduak een Floating market zoals wij ze eigenlijk altijd voor ogen hadden. We zagen er al eentje in Can Tho in de Mekongdelta maar deze is veel kleurrijker.  Natuurlijk ook veel commerciëler, al moet gezegd dat ze hier minder aan uwe frak hangen dan in Vietnam.  Ze zijn hier nog gewiekster en alles moet hier geld kosten. Hetgeen in de drie andere landen als vanzelfsprekende dienstverlening is, wordt hier vaak omgezet in Bath, de nationale munt die overeenkomt met de oude Belgische frank.  Natuurlijk arriveren we maar pas op de markt na een noodstop voor de chauffeur om bij te tanken… ergens waar toevallig weer vanalles te koop is.  Wij rijden ook voor het eerst sinds twee maanden weer op normale wegen en kunnen snelheden halen tot 120km/uur. Het voelt natuurlijk aan alsof we tegen duizelingwekkende snelheid over de banen hotsen.  Ook de banen zijn te vergelijken met de onze, net zoals de verkeersregels.

Bangkok (6) Damnoen Saduak - Floating market

Damnoen Saduak – floating market

We worden ergens aan de kade afgezet waar we eerst met een speedboot (volgens onze gids à la James Bond) naar de floating market worden gebracht, waar we worden versjast in een roeibootje dat tussen de kraampjes laveert. De speedboot maakt meer heibel dan dat hij snelheid ontwikkeld.  Ik vraag achteraf aan onze gids of hij het had over de eerste James Bond film ;-) Hij kan er mee lachen. Hij heeft ook niet echt tijd voor zijn discipelen, want hij eet bijna de ganse dag door.

Bangkok (40) Damnoen Saduak - Floating market

Damnoen Saduak – floating market

Na dit leuk bezoekje dat de nodige leuke foto’s oplevert, zetten we koers naar een olifanten village.  In het begin van onze reis hebben we het er een paar keer over gehad dat we eigenlijk niet zo opgezet waren over de uitbuiting van die lange slurfjes. Hier worden olifanten beschouwd  als het Thaise trekpaard.  We laten ons overhalen, de dieren worden goed verzorgd en krijgen goed te eten.  Het zou trouwens geluk brengen om op een olifant te rijden. Dat laatste kunnen wij goed gebruiken dus beslissen we om een ritje te wagen. Voor € 15,- per persoon kruipen we een stukje de jungle in en waden zelfs een stuk door het water.

Wij zijn nog niet goed weg als we zien dat de olifant begeleider  een haak vastheeft waarmee je ieder ander dier mee kan doodslaan. Als de olifant na 5 minuten protesteert tegen zijn zware last. (wat wil je) gebruikt hij ook effectief die haak en slaat hij het arme dier ermee op zijn kop. Het dier toetert even maar loopt terug in het gareel. Hilde brult tegen de begeleider dat hij moet stoppen om met die haak op zijn kop te slaan. Hij sprak misschien wel geen Nederlands of Engels maar hij heeft de rest van de rit zijn haakje op zijn schouder laten rusten. Als die vannacht geen nachtmerrie heeft van een Belgische vrouw weet ik het ook niet meer;-))

Bangkok (76) Elephant village

Elephant Village

Als we door het water waden hangen onze voeten bijna in het water, de olifant hangt net met zijn kop boven het water. Op het einde zakt het zadel nog helemaal naar de zijkant van de olifant  en tuimelen we bijna uit het zadel. Gelukkig kan de beul van dienst ons nog net tegenhouden.

Na dit huiveringwekkende avontuur krijgen we nog de plaatselijke houtsnijschool waar het busje gereorganiseerd wordt omdat een aantal mensen nog een middagprogramma hebben. Wij dus samen met een aantal nieuwe toeristen terug op weg naar Bangkok. Onze nieuwe gids vertelt ons ook dat we vlak voor Bangkok nog eens in een Shuttlebusje gaan dat de verschillende hotels geografisch probeert te reorganiseren. Met ander woorden we stoppen weer eens aan het zoveelste winkelcentrum, deze keer met edelstenen. We krijgen een gratis drankje maar worden willens nillens in een zaaltje geduwd waar we een promotiefilmpje moeten slikken over edelstenen. Na het filmpje worden we door het oneindig grote winkelcentrum gejaagd waar iedereen een persoonlijke verkoopster meekrijgt die probeert om je zoveel mogelijk te verkopen. Ons persoonlijk verkoopstertje kijkt onbegrijpend als wij naar de uitgang stormen. Ze loopt zwetend en puffend helemaal buiten adem achter ons aan, roepend dat we op ons gemak alles moeten bekijken. We gunnen haar geen blik waardig en we zijn blij dat we uiteindelijk de deur voor haar neus kunnen dichtslaan.

De Shuttlebussen staan te wachten, maar alleen onze persoonlijke gids kan ons een plaats toewijzen. Als die uiteindelijk toch buiten komt voelt ze aan de temperatuur van mijn adem, die net geen vuur vat, dat ze ons best ASAP in een busje steekt.

’s Middags eten we de rest van ons kaasschoteltje op en beslissen om nog een wandelingetje te maken naar het oude centrum.  Dit ligt een dikke vijf kilometer van ons hotel. We beslissen dat we deze afstand gaan overbruggen met de stadsboot. Na wat zoeken vinden we een kade waar we op een boot kunnen stappen. Dit is echt een avontuur en een aanrader voor wie ooit nog naar Bangkok komt. (Aranka, Stijn, zeker doen) Tegen duizelingwekkende snelheid en deze keer een echte speedboot, varen we voor 5 Bath per persoon op de kanaaltjes richting centrum stad.

Het laatste stukje leggen we te voet af.  We moeten hier echter door de menigte die nog altijd tegen de regering betoogd. Ik ben eerst nogal afwachtend maar uiteindelijk blijkt het zelfs een leuke bedoening te zijn. Een demagogische spreker hitst de menigte op, maar de kraampjes langs de kant van de weg en de tenten die her en der verspreid staan over het ganse parcours, zorgen toch voor een vrij gemoedelijke sfeer.

Bangkok (94)

staking in Bangkok

Na de bekendste winkelstraat van Bangkok: de Khao San, nemen we een tuktuk terug naar ons hotel en zoeken iets om te gaan eten. Het eten in Thailand is ook nog vrij goedkoop in vergelijking met België maar ons hotel is het duurste tot nu toe: € 40,- per nacht.

Bangkok (103)

Streetfood: insecten, schorpioenen, kikkers, …

 

Geplaatst in Reisverslag | Reageren uitgeschakeld

2013_12_12_ The Big Mango

Iedereen kent the big Apple (NYC) maar kent iedereen The big Mango? Wel vanmorgen om kwart voor elf na een vlekkeloze vlucht landen wij in Bangkok ‘The Big Mango’.

IMG_9126

Vlucht Hanoi – Bangkok met Air Asia

Vanmorgen om half zeven werden wij opgepikt in ons hotel en na een goed uurtje getoeter staan we met pak en zak aan de onthaalbalie van Air Asia. Onze grote bezorgdheid is het gewicht van onze rugzakken, maar uiteindelijk blijkt dat ik zelfs 25 kilogram mag meenemen en Hilde 20. Ik steek zelfs nog gauw mijn klein rugzakje met boeken in mijn beschermzak die ik op het vliegtuig altijd rond mijn rugzak bind. Als ik de zak op de weegschaal bij de incheckbalie leg blijkt het net 25 kg te zijn, geen probleem dus.  Hilde haar  rugzak net geen 20kg. Operatie geslaagd.

We hoeven ons dus alleen te bekommeren om mijn gitaar en ons dagrugzakje, dat niet eens gewogen wordt.

Zodra we door de douane en door de beveiliging zijn, (waar we trouwens ook onze botinnen moeten uitdoen, omdat de scanner piept en hier wordt dit blijkbaar in tegenstelling tot Ho Chi Minh Mausoleum wel ernstig genomen) lopen we nog wat rond in de taxfree en verlossen we ons van de laatste Vietnamese Dongs  ;-)

Ik vergat gisteren nog te vertellen dat we tijdens ons bezoek weerom op de Maleisiërs botsten.  Wel dit is bijna niet te geloven maar wie zit er vlak naast ons in de wachtruimte … inderdaad onze vrienden.  Zij nemen op dezelfde tijd als wij hun vliegtuig.  Zij echter naar Kuala Lumpur.  Moeten we dit als signaal opvatten om volgend jaar naar Maleisië te gaan?

IMG_9122

Onze Maleisische vrienden op de luchthaven van Hanoi

Onze vlucht met Air-Asia verloopt vlekkeloos. Het is zelfs zo dat dit wat mij betreft, één van de beste luchtvaartmaatschappijen is waar we tot nu toe mee vlogen, en dat zijn er ondertussen heel wat. De krappe beenruimte waar ik zo schrik van had blijkt veel ruimer te zijn dan verhoopt. We hebben echt comfortabele zitjes.  Na één uur en vijfenveertig minuten landen we op Don Muang, 25 km ten  noorden van Bangkok. Suvarnabhumi Airport die ons naar Abu Dhabi moet brengen ligt 25 km te oosten van Bangkok.

We zoeken een hotel vlakbij de Skytrain die rechtstreeks naar de luchthaven Suvarnabhumi rijdt. Zo kunnen we vanmiddag toch een kijkje gaan nemen bij Etihad om te zien of we onze vlucht  eventueel kunnen vervroegen en eventueel vanavond al kunnen afreizen naar Abu Dhabi.  We zijn om drie uur op de luchthaven en moeten nog een uurtje wachten op iemand van Etihad.  Op onze mail kregen we geen antwoord, maar de hostess ontvangt ons alvast zeer hartelijk. Er is vannacht nog plaats, maar we moeten dit regelen met het reisbureau dat onze de tickets verkocht. De moed zakt ons in de schoenen en we besluiten dan maar de dans in The Big Mango uit te zitten. Uiteindelijk is er hier nog genoeg te beleven.

IMG_9132

Skytrain in Bangkok

We laten ons eens goed gaan in één van de vele shoppingcenters die Bangkok rijk is en we smokkelen een kaasschotel met het nodige edele vocht mee in onze hotelkamer. We hebben voor de komende dagen alvast twee tours geboekt, maar dat lees je morgen.

Geplaatst in Reisverslag | Reageren uitgeschakeld

Hanoi – Ome Ho en War museum en vive le roi

Zoals ik al zei, driemaal is scheepsrecht, vandaag doen we een derde poging om Ome Ho (Ho Chi Minh) zijn gebalsemde lichaam te begroeten. We vertrekken in alle vroegte om de grootste drukte voor te zijn. Als we toekomen aan het Mausoleum is alles afgezet en we moeten helemaal rond.  Het was al bijna drie kilometer van ons hotel tot hier en ze laten ons echt het hele blokje nog eens helemaal rondlopen. We zien de kassa’s binnen handbereik maar er staan een honderdtal politieagenten klaar om op mijn vel te springen als we hun aanwijzingen negeren. Dit nijgt bijna naar pesterij. We moeten echt bijna een ommetje maken van bijna een uur om er te geraken.

helicopter

Hanoi – War Museum

Hanoi (6) War museum

Hanoi – War Museum

Dit schijnt om veiligheidsredenen te zijn. Het is hier precies nog erger dan de ‘federale reserve’ die moet bewaakt worden. Draconisch. We moeten ook nog door een scanner lopen… zijn ze bang dat ik een revolver mee heb… hij is toch al dood? Of is het om camera’s te detecteren. Er wordt mij tot tweemaal toe gevraagd of ik elektronica op zak heb of een camera.  Als zij ambetant doen …ik ook. Ik doe dat ik het niet goed begrijp maar schud toch van neen.  Ik mag door. De scanner piept en flitst of ik een heel batterij wapens meehebt. Ik loop door en niemand besteedt aandacht aan die kleine Belg met zijn vleesklak.  Maar ik heb toch mijn camera bij, als ik de kans heb schiet ik een foto.

IMG_8311

Hanoi – Mausoleum Ho Chi Minh

Maar die kans krijg je natuurlijk niet, om de paar meter staat er een soldaat met zijn geweer in aanslag. Klaar om de kleinste verdachte beweging te counteren met een dodelijke bajonettensteek ;-) Ik loop met plezier voor deze keer in’t gareel.  Voor we de laatste ruimte binnen mogen, laten ze nog een kleine honderd veteranen voorgaan. Ik laat mijn water hier bijna lopen. Tegen dat het onze beurt is zijn we zo opgedraaid dat ik goesting heb om ‘vive le roi’ te roepen. (Het was immers ome Ho die de koning bedankte voor zijn bewezen diensten).  Maar dan krijg ik niet alleen hier al die afgestreken uniformpjes op mijn dak die niets liever hebben dan de verveling te breken, maar bovendien mijn hele vriendenkring in België ;-)

Zodra je de ruimte met het gebalsemde lichaam betreedt, word je toch wel eventjes stil hoor.  Dit geeft toch wel een speciaal gevoel. Het kleine, tengere lichaam, de gedimde belichting en de plechtstatige wachters dwingen respect en eerbied af. Enfin tegen de tijd we hier buiten zijn ben ik toch wat gekalmeerd.

Als we buiten komen krijgen we weer de hele cinema van: hier mag je niet door en tegen de tijd we aan ons volgend afspraakpunt, het warmuseum zijn, hebben we bijna 14 kilometer in de benen.

Het museum is nogal een rommeltje. Weinig structuur en veel te weinig uitleg.  Ook de film is uitsluitend in Vietnamees.  De Vlaggenmast, symbool voor de onafhankelijkheid, ligt bijna verstopt achter de massa’s bussen die hier op en af rijden.  Tot zelfs onder de vleugels van tentoongestelde vliegtuigen staan ze geparkeerd.  Enfin dit hele museum krijgt een nul op het rekest. We hebben er vele betere gezien.

Het is na enen als we terug in het hotel aankomen en na een klein dutje, staat één van de grootste uitdagingen van onze reis op het programma, onze rugzak maken voor onze tussenvlucht naar Bangkok. Gewapend met een kleine weegschaal van onze vriend Tim van het hotel, moeten we wegen, nog eens wegen, hersteken, proppen… tegen de tijd dat we klaar zijn, sta ik nat in’t zweet.

Hopelijk moeten we niet teveel extra kilo’s betalen voor de vlucht met Air Asia. Met Ethiad naar Abu Dhabi en Brussel is het geen probleem omdat we dan 30 kilogram per persoon en bovendien een zak meer per persoon mogen meenemen.

De berichten die we van Bangkok binnenkrijgen zijn niet echt bemoedigend.  We reserveren voor alle zekerheid geen hotel en gaan proberen om van Bangkok onmiddellijk door te vliegen naar Abu Dhabi in de Verenigde Arabische Emiraten en daar nog een paar daagjes rond te hangen. Wordt alvast vervolgd.

Vanavond kampvuuravond in Vietnam. We gaan nog eentje pakken met Maya, Stephanie en Yannick. Ook voor hun is het kampvuuravond.  We hebben een gezellig en bijzonder lekker etentje in Le Pub met Belgische bieren.  Ik verlies mezelf weer in de Duvel.

We wisselen onze wedervaren uit en als Stephanie en Yannick vroeger onder de veren kruipen troont Maya ons mee naar een ‘Bia Hoi’. Dit is een lokale kroeg, waar je 6 pinten voor een euro kan drinken… hoe Maya dit allemaal heeft leren kennen moet je haar zelf maar eens vragen ;-)))²

20131211_205000

Hanoi – afsluiten met een Bia Hoi

Geplaatst in Reisverslag | 1 reactie

Ninh Binh, Tam Coc – Zieltjes kopen met een halve ton papier

11 miljoen inwoners op 3500 m²…dat is ongeveer 3 per vierkante meter. Reken daarbij nog 8 miljoen brommers en 3 miljoen auto’s. Hiervoor slaan we vandaag op de vlucht. Het veel te drukke Hanoi wisselen we vandaag voor een 3 uur durende busrit naar het  zuiden:  Ninh Binh.  We zitten met zijn elven op het busje en het ongelofelijke toeval wil dat de familie Maleisiërs vanop de trein gisteren, op hetzelfde busje zit. De wereld wordt steeds maar kleiner.

Onze gids legt een aantal geheimen van Vietnam bloot, zo flitsen de flikken bijna 24 uren aan een stuk en controleren ze ook of de voorste passagiers hun veiligheidsriem aanhebben. Blijkt dat zij 50 procent van het geld van de boetes die ze uitschrijven zelf mogen houden. Je ziet hier dus weinig mensen te snel rijden, een vreemdeling die hier werkt niet te na gesproken, vermoedelijk worden zijn boetes door zijn werkgever betaald.  Trouwen dit zijn ook de enige vreemdelingen die hier met een auto mogen rijden. Nadat ze een jaar in Vietnam werken kunnen ze een voorlopig rijbewijs krijgen.

Als je weet dat het gemiddeld inkomen per maand hier nauwelijks $ 200,- bedraagt, kan je je voorstellen dat de politie hier stevig bijklust.

Vietnam is een Socialistische Republiek en een van de laatste communistische staten met een éénpartijstelsel . Tegenwoordig mag je volgens onze gids kritiek uiten op zowat alles … alleen niet op de partij…

Er wordt in bepaalde streken Facebook afgeblokt. Je mag hier op reageren, maar ook hier mag je geen kritiek uiten op de partij die dit uiteindelijk bewerkstelligt.

Terwijl we deze interessante weetjes voorgeschoteld krijgen zijn we getuigen van een vreselijke misdaad. In de rivier naast de weg zijn een paar beunhazen bezig met elektrische schokken vis te vangen. Dit is natuurlijk ten strengste verboden, maar de vangst is enorm. Ook de kleinste visjes moeten er aan geloven. Onze gids veroordeelt dit ten strengste, maar dit zijn gangsterbendes waar geen kruid is tegen opgewassen.

Na een kleine stop bij alweer het zoveelste werkatelier voor gehandicapten, komen we na drie uur aan in Ninh Binh waar we stoppen bij het kleine broertje van de tempel van de Literatuur die we gisteren bezochten: Den Dinh Tien Hoang tempel. Een tempel die je bezoekt met een gids geeft toch altijd iets speciaals, maar die uitleg gaan we jullie besparen.

Ninh_Binh (18) Den Dinh Tien Hoang Tempel

Ninh Binh – Den Dinh Tien Hoang tempel

Daarna is het tijd voor een kleine fietstocht doorheen het karstgebergte van Tam Coc. Dit wordt ook wel eens de droge Ha Long Baai genoemd (of de neerdalende draak op land).  Het is een kort maar adembenemend mooi tochtje. Tegen de tijd dat we aan de lunch worden verwacht staat onze camera gloeiend heet van de vele foto’s die we nemen .

Ninh_Binh (73) Fietstocht Tam Coc

Ninh Binh – fietsen langs de fishfarms in Tam Coc

Ninh_Binh (75) Fietstocht Tam Coc

Ninh Binh – fietsen langs de fishfarms in Tam Coc

We krijgen ditmaal een lunchbuffet voorgeschoteld met plaatselijke specialiteiten. Geit op allerlei manieren. Lekker voor de fijnproever, ik hoor al zo een paar mensen zeggen: jak, die pist in zijn eigen bakkes  … en dit blijkt nog echt zo te zijn ook, maar we proeven het toch niet.

Na deze overvloedige maaltijd varen we tussen het karstgebergte in een klein bootje aangedreven ;-) door twee voeten. Onze roeister van dienst is een madame op jaren die niet zo snel is als de rest. De meeste hanteren de roeispanen met hun voeten. Het is wel een eigenaardig zicht maar ze kunnen er allemaal goed weg mee.

Ninh_Binh (162) Boottocht Tam Coc

Ninh Binh – boottocht Tam Coc

Onderweg worden we natuurlijk bestookt met bootjes die allerlei frisdrank en koeken aanbieden. Als ik zeg dat we juist copieus gegeten hebben, counteren ze mij onmiddellijk met te zeggen dat het niet voor mij is maar voor madame, die zo moe is. Nu goed, ik koop een cola en een pakje Oreo-koekjes voor ‘madame’. Als ik betaal met 100.000 VD (ongeveer € 3,5) kan ze niet teruggeven en wil ze het wisselgeld omtoveren in koekjes en andere vervallen rommel. Ik val bijna uit mijn boot als ik het geld terug uit haar handen rits. Ik geef haar de afgesproken 40.000 VD.

Ik weet het, ’t is niet veel maar als ge hier niet op uw tellen past zijt ge alle dagen € 100,- extra kwijt.

We genieten. Dit verdringt weerom iets uit onze top tien. Ik hoor achter mij het gestel van madame kraken en we nemen beiden een roeispaan en geven wat gas bij. Ik geef haar alvast ‘one dollar’ drinkgeld. Ook van Hilde wil ze nog een dollar. Ik vraag haar of ze al mijn centen moet hebben.  Gelukkig verstaat ze me niet want ik vermoed dat ze nog ja zou zeggen ook. Enfin we roeien nog wat mee door, maar als ik voel dat ze zelf haar roeispanen uit het water haalt en bovendien blijft jammeren over drinkgeld,  halen we onze spanen uit het water en laten haar terug het werk doen, zo kan ze haar krachten terug op het roeien fixeren i.p.v. op haar gezaag.

We geraken veilig aan wal en zoeken terug onze busgenoten op. We wisselen alweer mailadressen uit, omdat we foto’s van mekaar namen en die kunnen doorsturen. Ook onze Italiaanse vriend uit Napels,  die ons al het zoveelste voorstel doet om ons in Napels rond te gidsen. We steken bij deze de derde uitnodiging op zak: 1. Israël, 2. Canada en 3. Napels :-). Sorry Brussel, we zullen nog veel verlof nodig hebben om op deze uitnodigingen in te kunnen gaan.

Als we de terugweg aanvangen zie ik een auto vanalles door zijn venster smijten. Ik vertel onze gids dat ze zo iets beter zouden aanpakken. Onze gids vertelt ons dat dit iemand is die het dode lichaam van een familielid naar de tempel brengt en de ziel van de dode wil vrijwaren door de zielen die hier rondzwerven af te kopen met namaakgeld. Die auto reed meer dan 30 km voor ons en volgens mij heeft die gemakkelijk met een halve ton papier …euh geld zieltjes gekocht.

Het wordt een waar gevecht met het verkeer, dit is echt waanzinnig.  Bovendien wil iedereen zijn nieuwe claxon laten horen aan heel Hanoi. Als ze hier de regels van Nederland moesten toepassen en telkens € 350,- ( schijnt echt zo te zijn) moesten laten ophoesten… er zou menigeen zijn toeterke opvreten.

Enfin ondanks al dat getoeter blikken we alweer terug op een geweldige Vietnamdag, waarbij we mochten kennismaken met een bende interessante mensen: 1 Italiaan, 2 Colombianen (vader en zoon) en de familie Maleisiërs.

Geplaatst in Reisverslag | 2 Reacties

Zondag 8 december 2013 – Sapa – Lao Cai – Hanoi en Maandag 09 december 2013 – Hanoi

In het verslag van onze trekking vergaten we nog de regels te vertellen van zodra je een minderheidsdorp in komt:

  • Koop geen handwerkjes op straat… (da’s gemakkelijker gezegd dan gedaan, ze zagen je de ganse dag de oren van je kop)
  • Motiveer kinderen om naar school te gaan… (door zeker geen handwerkjes van hen te kopen…oeps)
  • Smijt geen vuilnis op straat… (tja ons moet je dat niet vertellen)
  • Neem geen foto’s zonder dat je het eerst vraagt, en zeker geen foto’s van kinderen onder 1 jaar oud.
  • Kleed je behoorlijk en toon geen affectie op straat. Dat is hier precies gelijk in onze jeugdclub Far van 40 jaar geleden ;-)
  • Vermijd sekstoerisme en meld elk incident aan de bevoegde instanties (tellen huwelijksaanzoeken en voorstellen om kinderen te maken ook?)
  • Aai nooit kindjes over hun hoofd.  In het post Dutroux tijdperk is dat bij ons in België ook not done.
  • Betreed geen huizen waarbij groene takken, pluimen of beenderen boven de deur hangen. (Waarom? Dit zijn we vergeten vragen, maar we vermoeden dat dit met ziektes of sterfgevallen te maken heeft)

Dit nog als een kleine toevoeging bij het vorige verslag.

Als we vijf dagen geleden vertrokken uit Hanoi kregen we eigenlijk volgens accuweather vijf dagen regen. Gelukkig lieten we ons hier niet door afschrikken, want uiteindelijk kregen we vier schitterende dagen met overwegend zon.

Vandaag zondag, rustdag… En dit keer nemen we het wel ernstig. We zijn wel heel vroeg wakker, maar we brengen allerlei zaken in orde, publiceren nog een berichtje en voorzien foto’s van wat commentaar.

Sapa (4)

Sapa – een lekkere gemberthee drinken

Na ons ontbijt trekken we de stad in: Christmas-shopping. Winkel in winkel uit. Probleem zal zijn hoe krijgen we dit allemaal thuis.  Met de luchtvaartmaatschappij Etihad (voor onze vlucht  van Bangkok –Brussel, mogen we 30 kg meenemen; met Air-Asia (voor onze vlucht van Hanoi-Bangkok) slechts
20 kg. Enfin we zien wel, dat zijn zorgen voor later.

’s Avonds rond 18 uur vertrekt het busje dat ons weer naar Lao Cai brengt. Het is de hele tijd bergaf, maar we doen er toch 20 minuten langer over dan in opgaan.

Deze keer delen we onze treincoupé met Maleisiërs.  Een vader, zoon en drie dochters. Die laatste zitten wel in een andere coupé. Enfin brave mensen. We zijn dus weer vertrokken voor een nachtje trein. Hopelijk schommelt de trein niet te hevig. Ditmaal is de trein van dienst ‘De Fansipan-Express’. Er bolt hier niet veel trein meer rond in Zuidoost-Azië waar we nog niet hebben ingezeten.

Maandag 9 december 2013 – Hanoi

Zowel Hilde als ik hebben een vrij goede nacht achter de rug. Uiteindelijk neemt de slaap het van de vermoeidheid over zeker… zelfs bij mij ;-)

Als we die ochtend in Hanoi aankomen krijgen we weer hetzelfde spelletje met de taxichauffeurs. Van de eerste chauffeur die we (uitgerekend van de maatschappij die we moeten nemen Mailinh) krijgen we een bod van 200.000 VD, ik vraag of hij op zijn kop gevallen is.  Vragen om op meter rijden op dit uur van de dag is onbegonnen werk.  Ik bied hem 60.000 VD aan ( € 3,-) hij lacht dit ook weg. Ik heb goesting om een foto van zijn rattenkop te nemen en naar het management van zijn firma door te sturen.

Een andere chauffeur van een bedrijf dat al helemaal niet te betrouwen is trekt het kaartje van ons hotel uit mijn pollen en zegt dat hij ons wel zal brengen. Nog net iets sneller dan hij rits ik het kaartje terug. Hij verbouwereerd: ikke taxi, ikke sleutels.  Waarop hij ostentatief zijn autosleutels laat zien.  Ik denk bij mezelf proficiat jongen die heb je vermoedelijk bij je claxon gekregen. Enfin uiteindelijk komt er een Mailinh-chauffeur op ons af die het voor 80.000 VD wil doen.  Net geen 3 euro. Deal closed en wij weg.

Om zes uur zijn wij al ingecheckt in ons hotel.  Dit is de tweede keer dat we de nachtbediende uit zijn veldbed halen. Hij is vriendelijk, maar achter dat masker ontdek ik een vermoeide bediende die me liever tussen het heiligenhuisje van het hotel zou duwen in de plaats dan mij de sleutels te geven.

Wij spoelen het treinvuil van ons af met een verkwikkende douche en om kwart voor zeven zitten we alweer aan de ontbijttafel. Terug kaas op het menu, het ontbijt duurt dus iets langer dan voorzien ;-)

We ontmoeten Steve en Mina, een Canadees-Thais koppel dat we voor onze trip naar Sapa al in Hanoi ontmoet hebben. Hij brengt ons op de hoogte van de situatie in Bangkok waar een oproer aan de gang is. Na het gesprek hebben we alweer een nieuwe uitnodiging op zak… Eentje voor Canada – BC – Senora deze keer J Wij gaan niet alleen verlof maar ook veel geld te kort komen om al die uitnodigingen te verzilveren ;-)

Onze vriend Tim, de hotelbediende van de dagploeg is blij om ons terug te zien en regelt voor ons een afspraakje om morgen voor een dagtrip naar Ninh Binh (de droge Ha Long Bay) te vertrekken.

Vandaag nemen we ondanks de waarschuwing van Tim toch de richting van het mausoleum. Maandag is het gesloten zegt hij terwijl wij duidelijk vorige week zagen dat het alleen in de namiddag is gesloten. ..Ik heb veel goesting om in te breken en zijn gebalsemde lichaam op zijn buik te gaan draaien… het is inderdaad gesloten.

helm

Oud veteraan voor Mausoleum van Nonkel Ho

Enfin  als troostprijs nemen we het huis en het presidentieel Paleis van Ho Chi Minh onder de loep. Nu ja troostprijs eigenlijk best een bezoekje waard. We zullen woensdag dan nog maar eens terugkomen om naar oom Ho zijn net opgepoetst lichaam te komen zien zeker, driemaal is scheepsrecht.  Tussen haakjes de sukkelaar zelf had zijn as graag verstrooid gezien in Noord-, Midden en Zuid Vietnam. Laat dit een les zijn, zelfs voor alle grote staatshoofden, als ge dood zijt hebt ge niets meer te zeggen ;-)

Aansluitend bezoeken we tempel van de literatuur. Daar waar confusius ooit zelf les gaf. Een van zijn wijsheden is onze reisleuze: De weg zelf is de bestemming…

We proberen door de onophoudelijke stroom brommertjes onze weg terug te vinden naar ons hotel.  Na de betrekkelijk relatieve rust van Sapa lijkt Hanoi op een heksenketel. Het is soms een waar huzarenstukje om aan de overkant van de straat te geraken.

’s Middags eten we weer samen met de locals in de Dong Xuan. Deze keer gaan we voor de rijstpannenkoeken met garnaaltjes en op een tweede kraampje proberen we de gebakken paling. Overheerlijk. Chinese toeristen die ons zien genieten, komen zelfs vragen of het lekker is. Natuurlijk is het lekker als je zo geniet. Ze schuiven mee aan.

Hanoi (106)

Hanoi – streetfood

Hanoi (101)

Hanoi – streetfood

Iets na de vijven laten we ons door de superlatieven in onze Rough Guide weer verleiden om naar het waterpoppentheater te gaan. Dit zou nog nooit gezien, met de modernste technieken en de beste acteurs worden opgevoerd.  We zijn benieuwd maar na vijf minuten hebben we door dat ze ons bij ons….. hebben. De muzikanten zijn inderdaad een stuk beter dan in Ho Chi Minh maar de rest is rubbish.  Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen… wij wel ;-)

Geplaatst in Reisverslag | Reageren uitgeschakeld

2013_12_07_Sapa_trekking_deel_2

We naderen schoorvoetend onze homestay, we zijn er niets gerust in. Als we het erf opdraaien worden we bij het poortje opgewacht door drie varkens, een koppel eenden, wat halfgepluimde kippen, een hond en een kat.  Buiten zit de eigenares achter haar naaimachine handwerkjes te maken om de brave toeristen mee te overdonderen.

Zodra we de halve dierentuin hebben getrotseerd en de poort achter ons dicht hebben getrokken, krijgen we een hartelijke ontvangst. De mama begroet ons alsof we hier vorige week ook al logeerden. Gelukkig krijgen we hier toch andere toestanden dan daarnet voorgeschoteld. Niet dat we in een driesterren zitten, maar na onze ervaring van daarnet voelt dit aan als The Hilton.

Er blijkt ook nog een Frans koppel te gast te zijn. Ik voel me eigenlijk een beetje opgelucht. Er zijn bovendien twee slaapzalen, eentje van zes en eentje van acht. We krijgen ieder een eigen slaapzaal, wij die van 8. Het zijn houten bedden zonder matras, maar omdat we de enige gasten zijn mogen we à volonte de dikke dekens gebruiken om onder ons te leggen zodat we toch het gevoel hebben dat we precies op een matrasje slapen. Het ziet er netjes en verzorgd uit, maar we rollen toch maar voor alle zekerheid onze lakenzak uit.

Nadat we geïnstalleerd zijn, maken we nog een wandeling naar het dorpje waar ik die eigenaardige producten van daarnet nader wil bestuderen. We komen verschillende groepen Dzaovrouwen tegen die rond een vuurtje hun naaikransje houden. Ik moet zeggen wel gezellig.

Sapa_Trekking (228)

Sapa – Hondenkl… in ‘t zuur

Ik meng mij even in hun naaisessie voor een mooi fotoaandenken. Maar dat had ik beter niet gedaan, ik krijg huwelijksaanzoeken en zelfs een uitnodiging om ter plaatse voor een zoon te zorgen. De aanwezigheid van Hilde zal hun worst wezen. Als ik hun toch duidelijk maak dat ik niet op hun avances wil ingaan krijg ik een verzoek voor mijn zoons. Ik weet niet of Jenthe en Janko hiermee gaan opgezet zijn, maar we beslissen maar in hun plaats dat deze vetzakkerij niet doorgaat. Trouwens, Kristel en Marin zouden hier ook niet mee akkoord gaan, hé meisjes? ;-)

Sapa_Trekking (126)

Erik krijgt een huwelijksaanzoek van een Dzao-vrouw

Sapa_Trekking (115)

Eén van deze Dzao-vrouwen wilde wel met Jenthe of Janko trouwen

Je kan goed zien wanneer een Dzao-vrouw op mannenjacht is. Als ze haar wenkbrauwen en haar voorhoofd scheert.  Dan zien ze er tenslotte ook aantrekkelijker uit;-) Ook als ze getrouwd zijn behouden de meeste vrouwen dit kapsel.

Sapa_Trekking (75)

Huwbare of gehuwde Dzao-vrouw

Tegen de tijd dat we terug in onze homestay zijn is het al donker. We verbroederen met de Franse werelreizigers: André en Viviane. We dompelen hun onder in ons Belgisch grondwettelijk recht en proberen hen uit te leggen dat onze zeven regeringen (en hier ga ik reactie op krijgen) voor de nodige stabiliteit zorgen (hilarisch). Ik voeg er wel aan toe dat als je ons systeem op China moest projecteren er daar meer dan 100.000 ministers zouden zijn ;-) Het zijn buren maar het enige dat ze van België echt weten is dat we meer dan een jaar zonder regering zaten… enfin maar 1 van de zeven, we hadden er nog zes andere die voortploeterden… Ze wisten zelfs niet dat het Vlaams eigenlijk Nederlands is. We proberen hun zonder succes ook nog een koning en koningin die wij op overschot hebben te verpatsen. Het wordt een leuke avond, Zarkozy en Hollande passeren ook de revue. Maar aangezien dit geen politieke blog is… ;-)

Terwijl wij ons tegoed doen aan een koel biertje, kookt de dochter des huizes – onze gids van morgen, Maylej – ons avondmaal.

De twee dochters, de zoon met hun respectievelijke echtgenotes, wonen hier allemaal samen in bij mama. We zitten allemaal samen rond het houtvuur waar ons avondmaal wordt voorbereid, evenwel zonder de papa die blijkt uitgenodigd te zijn bij familie op een feestje ergens in China. Het is een gezellige boel.

We krijgen ieder als aperitief een happy watertje aangeboden die iedereen hier voor eigen gebruik mag stoken. Ik betrouw het goedje niet goed en om Hilde te vrijwaren van vergiftiging, drink ik ook haar happy water op ;-)

De man van onze gids komt naast mij zitten en probeert mij vertrouwd te maken met de Vietnamees-Dzaoaanse manier van eten: smekken en luchtzuigen om het voedsel dat je voorgeschoteld krijgt naar waarde te schatten en daarna met de nodige boeren afronden om je waardering te uiten over de kookkunsten. Ik begin blijkbaar een beetje gewoon te worden aan de manier van eten en zonder mij te ergeren geniet ik op mijn manier (zonder smekken en boeren) van deze gastvrije avond met plaatselijke specialiteiten.

Na een geweldig dinertje worden we door ‘mama’ uitgenodigd bij een kampvuurtje in de woonkamer. (dat er trouwens meteen ook voor zorgt dat de rijst bovenop de zolder sneller droogt)

Sapa_Trekking (173)

Rond het vuur met de Dzao-mama (met rode muts)

Zowel de Fransen als wijzelf, zijn door de zuivere lucht en de lange tocht vrij moe en gaan rond negen uur op stok. (waar gaan we dit schrijven)

Rond 1u30 zit mijn nacht er op en lig ik in mijn bed te draaien en te keren als een varken aan het spit.  Trouwens van varken gesproken, we liggen vlak naast het varkenshok en die lookalikes houden de rest van de nacht een feestje. Ze liggen te ronken en te knorren dat het een lieve lust is. (De Française verdenkt mij er ’s anderendaags van ;-)

Ik kan mij wonder boven wonder tot iets na vijf uur bedwingen om te blijven liggen. ’s Morgens trekken we het rolluik (uit plastiek) omhoog en in ons zithoekje hebben we een prachtig zicht op de bergen. De ochtendstond heeft goud in de mond kan je hier letterlijk nemen als de zon de bergen goud kleurt.  Het is hier behoorlijk fris (16° C) en sinds lang draag ik een lange broek en sweater.

Sapa_Trekking (203)

Black Hmong-meisje

Na een ontbijt met bananen en pannenkoeken met honing staan we sterk genoeg om de terugtocht naar Sapa aan te vangen. Weerom genieten we dat de stukken eraf vliegen. Onderweg zien we nog een bende vrouwen die hout gaan kappen zijn in de bergen, we zien ze als lenige hindes naar  beneden lopen. Als je dan weet dat ze dit doen met een mand op hun rug.  Volgens onze gids zit er meer dan 50 kg in. Faut le faire…Waar zijn die venten als je ze nodig hebt…als je die frêle gestalten ziet van dat ‘sterke geslacht’, is het misschien toch maar beter om zo’n arbeid door de vrouwen te laten doen. Trouwens de mannelijke exemplaren dragen hier geen traditionele kledij en het enig Engels dat ze kennen is ‘Hello’.  Wat zouden ze hier zonder de vrouwen zijn… ;-)

Sapa_Trekking (212)

Black Hmong-vrouwen gaan hout sprokkelen in de bergen

In de huiskring durven de vrouwen ook alleen met jeans en T-shirt lopen, tenzij ze bezoekers hebben, maar voor het overige lopen ze altijd met hun kleurrijke traditionele klederdracht.

Tegen de middag zijn we terug in Sapa en onze gids trakteert ons nog op een maaltijd in de plaatselijke markt. Een paar weken geleden liepen we kokhalzend weg van die markten. Nu schuiven we mee aan de dis. Alles went.

Sapa_Trekking (226)

Santé Maylej

De gids neemt ons nog mee op sleeptouw door het marktje en toont ons enkel plaatselijke curiosa. Als we afscheid nemen krijgen we zelfs een hartelijke omhelzing, nochtans wordt hier bijna nooit affectie getoond. We kunnen ook dit onvergetelijk avontuur opbergen in ons rugzakje met fantastische reiservaringen.

Sapa_Trekking (217)

Sapa – Dzao vrouwen op de markt

Terug op onze hotelkamer (wel in een ander hotelletje) draaien we ook de verwarming i.p.v. de airco op volle toeren en na een douche laveren we de rest van de dag tussen ons bed, onze zetel en ’t café. We vinden in onze kamer tussen kaartjes achtergelaten nog een voucher om gratis te gaan dineren.  We trekken onze stoute schoenen aan een kunnen hem inderdaad verzilveren ;-)

Geplaatst in Reisverslag | 4 Reacties