2013_11_Nha Trang – In het oog van de storm

Om 6u30 zitten we al aan de ontbijttafel, een stevig ontbijt met fruit, yoghurt, Frans… euh Vietnamees brood en croissants. Dan kan je er tegen. Vanmorgen vergasten we onszelf op een stevige wandeling langs de zeepromenade naar de kabelbaan die we gisterenavond zo feeëriek verlicht tegen de Vietnamese horizon zagen. Het blijkt veel en veel verder te zijn dan we hadden ingeschat. Enfin niets zo leuk als een ochtendwandeling langs het strand terwijl iedereen nog slaapt. Een paar kuisploegen niet te na gesproken. Ik moet zeggen dat er wel eens wat meer kuisploegen in Zuidoost-Azië aan de bak moesten gaan, want als er een groot minpunt is hier in deze contreien, is het wel hun gebrek aan opruimen. We zien trouwens ook vaak mensen gewoon alles maar langs de kant van de weg smijten.

Nha_Trang (6)

We wandelen via ongelofelijk chique resorts met alles op en aan. Dit is voor de steenrijke Russische toeristen (en geloof me er zijn er hier heel wat).

Onderweg raken we aan de rand van de stad verzeild op een zeer leuk plaatselijk marktje waar onze  Xin Chào (joh de mannen) steeds op hun lachspieren werkt en een koor van hallo en good mornings losweekt. Heel wat anders dan de vijandigheid op de Chinese markt Cho Lon in HCMC.

Nha_Trang (17)

We krijgen ook voor het eerst de ronde rieten bootjes ‘Coracles’ (of in het Vietnamees: Thúng Tre) te zien van de plaatselijke vissers. Ik vraag mij af wat er zou gebeuren als ik daar moest in kruipen ;-)

Nha_Trang (15)

Tegen 10u30 bereiken we eindelijk de kade waar de kabelbaan vertrekt. De kabelbaan blijkt de langste ter wereld te zijn die over zee gaat, zo’n drie kilometer lang. Ze overbrugt de afstand van de kade ‘Phu Quy’ naar het eiland ‘Hon Tre ‘waar er een wildwaterattractiepark (of zoiets) is aangelegd en natuurlijk een aantrekkingspool is voor de duizenden Russische toeristen.

Nha_Trang (28)

We twijfelen of we een overtochtje zouden wagen. Rond één uur komen ze ons alweer ophalen voor onze volgende trein, omdat we dan weer verkassen naar onze volgende bestemming.

Nha_Trang (30)

We laten de kabelbaan dus voor wat ze is (ikke dus eigenlijk een beetje content want dit is niet echt mijn dada) en laten ons (alweer) per taxi afzetten aan het ’Alexandre Yersin’ museum dat zich in het ‘Pasteur Instituut’ bevindt. Leuk afsluitertje bij deze Frans-Zwitserse plaatselijke held die met zijn apparatuur tyfoons kon voorspellen en zo duizenden schippers van een gewisse dood wist te redden.

Tegen 11 uur prijkt er al zo’n 12 kilometer op mijn stappentellertje.

We hamsteren wat voedsel voor onze 11 uur durende treinrit naar Da Nang en eten nog eerst onze lunch: meeneem Vietnamees, op in ons hotel.

Trouwens, hier splitst het gezelschap, want met vijf is het vaak moeilijker om een geschikt hotel te vinden, enz… Het is misschien een egoïstische beslissing van ons, maar ons reisritme verschilt teveel. Onze vrienden uit Vilvoorde zullen ons nu wel herkennen :-). Wij zijn nu eenmaal vroege vogels en zijn zo wispelturig… Er zijn absoluut geen woorden geweest, integendeel. Stuk voor stuk geweldige mensen, met eenzelfde interesse voor reizen, maar vanaf nu gaat ieder zijn eigen weg in zijn ritme.

Maya, Stephanie en Yannick nemen de nachtbus naar Hoi An.

We zijn ruimschoots op tijd voor het vertrek, zeker als je weet dat de trein met een half uur vertraging vertrekt. De enige plekken die we nog konden reserveren waren 2 bovenste bedden. We moeten dus normaal de ganse reis al liggend naar Da Nang. We blijken ook de enige westerlingen op de trein te zijn en hebben weer heel wat bekijks.

Ik doe alvast een middagdutje en geniet daarna in de gang van de traag voorbijschuivende landschappen. Ik geraak…. Wat had je gedacht, aan de klap met een Vietnamees van 64 die al vier jaar op pensioen is (vrouwen mogen hier zelfs nog op 55 op pensioen ) en zich voorstelt als ex-rector van de universiteit en bovendien tropische geneeskunde als specialiteit heeft. We klappen dus op hetzelfde niveau ;-)) Maar weerom begrijp ik niet veel van zijn Engels en bovendien stottert hij zeer hard… of zou het dan toch aan mij liggen Trikke ;-)) Maar ’t is een vriendelijke gast. We krijgen 2 suikerstengels aangeboden, net nadat hij van het toilet kwam…:-(. Hilde steekt ze weg in onze rugzak met een smoesje dat we ze later zullen opeten.

Ook de twee madammen die in onze cabine zitten vallen goed mee, en ik mag zelfs achteraan op haar bed zitten om dit verslagje te maken. Ik neem wat foto’s en laat ze dan achteraf op mijn laptop zien. Ook het treinpersoneel komt meekijken naar de fotootjes en er wordt gelachen dat het een lieve lust is. Als ik een fotootje laat zien van ons Mereltje kijken ze vol ongeloof naar onze lieve wittekop.

Onze coupé lijkt wel direct in verbinding te staan met de keuken. Regelmatig komen de keukengeuren en zelfs sigarettengeuren door de airco binnen geslopen.

Nha_Trang (53)

De twee vrouwen die bij ons zitten spreken voor de verandering geen Engels, niet dat alle vrouwen hier Engels spreken, maar ondanks het machogedrag van vele mannen hier, zijn het toch meestal de vrouwen die hier de plak zwaaien en vaak een mondje Engels spreken. Ook zijn het de vrouwen die de ganse dag in de weer zijn. Mannen zie je vaak al van ’s morgens vroeg met het dambord spelen en thee drinken, terwijl madam de scooter repareert of andere taken voor zich neemt.  Hmmm Vietnamees zijn lijkt mij deze dagen nog niet zo slecht te zijn ;-)) Enfin dat ze maar oppassen die mannen, want ze stevenen hier regelrecht af op een matriarchaat en dan kunnen ze hier ijveren voor de omgekeerde gendergelijkheid van bij ons ;-)))

Trouwens nog een eigenaardigheidje van hier, de mannen scheren zich niet, maar trekken hun baardharen uit met een pincetje. Vandaar dat er hier velen zo’n gladgeschoren babyface hebben.  Ook smekken tijdens hun eten is hier nogal common. Ik word er bij wijlen gek van, maar net zoals wij lucht zuigen als we wijn proeven, doen zij dit bij iedere hap die ze nemen en dit dan nog met een smakkend geluid laten verdwijnen. Ook boeren, rochelen en spuwen is hier nogal gewoon. Enfin we moeten oppassen dat we die gewoonte niet overnemen.

Ik schrijf de twee laatste verslagen hier op de trein, maar krijg ze ondanks mijn Vietnamese datakaart in mijn smartphone niet alle twee gepubliceerd.

Het regenseizoen is hier nog niet ten einde. De laatste twee dagen hebben we toch al wat regen gehad en het ziet er voor de komende dagen nog niet veel beter uit.

We rijden trouwens naar het oog van de voorbije tyfoon waar er ondertussen al meer dan 40 doden zijn geteld. De straten zouden opgeruimd zijn maar blijkbaar zijn er nog verschillende plaatsen ontoegankelijk. Maar dat komen jullie morgen te weten.

Dit bericht is geplaatst in Reisverslag. Bookmark de permalink.

1 Reactie op 2013_11_Nha Trang – In het oog van de storm

  1. Ingrid schreef:

    Hey lieve vrienden, wat een avontuur!!! Oh wat is het zaaaaaaalig om je sappige verhalen te lezen… doe zo verder schatten!!! Het is alsof we mee in die coupé zitten en ook die geur en ruiken en die mensen horen smakken… hahaha!!! :-)
    Enjoy to the fullest!!!
    dikke kussen uit België,
    Ingrid, Marcos en Lise

Reacties zijn gesloten.