2013_12_Ha_Long_Bay Schoon liedjes duren niet lang.

Om 21 uur doen ze gisteravond mijn licht uit.

Ha_Long_Bay_3 (4)

Sunrise in Ha Long Bay

Ha_Long_Bay_3 (1)

Sunrise in Ha Long Bay

Ik was de enige die gisteren de hele dag op zoek ging naar schaduw en zoveel mogelijk uit de zon blijft en toch ben ik diegene die een lichte zonneslag oploop.  Volledig uitgeteld krijg ik bijna niets op papier en komt Hilde mij ter hulp en neemt de blogpen ter hand.

Vanmorgen ben ik volledig hersteld en bezoeken een recent ontdekte grot Hang Sung Sot of de grot van verrassingen. Inderdaad een spectaculaire grot met drie enorme kamers, maar hier loopt meer volk rond dan op een wedstrijd van KV Mechelen in hun goeie jaren. Wij genieten van de stukken waar toevallig geen volk staat, maar die zijn zo zeldzaam dat we het snel voor bezien houden. Het is nochtans prachtig. Recent is er hier in Vietnam trouwens de grootste grot ter wereld ontdekt en je kan die ook bezoeken maar je moet daarvoor intekenen op een website. De plaatsen voor dit en volgend jaar zijn al volzet en als je weet dat je hiervoor $ 3.500,- moet neertellen, zal je wel begrijpen dat we die kelk aan ons laten voorbijgaan.

Ha_Long_Bay_3 (29) Hang Sung Sot

Hang Sung Sot of de grot van verrassingen

Ha_Long_Bay_3 (10) Hang Sung Sot

Hang Sung Sot of de grot van verrassingen

 

Als we terugvaren met onze tender naar de grotere boot en onze gids het verdere verloop van de dag vertelt moet hij niezen… Waarop hij weer een leuk weetje van Vietnam blootlegt. Oeps zegt hij: er is iemand die mijn naam uitspreekt.

Rond tien uur moet ons materiaal allemaal gepakt zijn, de kamers moeten immers gekuist worden voor de volgende lichting toeristen. Het moet hier opbrengen zulle. Ik sprak trouwens met één van die kelners. Hij laat mij foto’s zien van zijn dochtertje van wanneer ze 1 maand is,  2 maand, 3 maand, enz… tot haar 3 jaar. Hij vertelt dat hij ze goed bewaart en alle dagen bekijkt want ze is momenteel zwaar ziek en hij krijgt maar 1 maal per jaar een paar dagen verlof om naar huis te gaan en haar te bezoeken. De rest van de tijd brengt hij door op de Jonk. “Om beter de klanten te dienen”, zegt hij… dat is wel efkens nen uppercut… Vakbond…nog nooit van gehoord natuurlijk. Dit is weer één van de vraagstukken des leven. Protesteren we hier tegen en blijven we met zijn allen thuis, heeft hij niets. Komen we met zijn allen… pfff hier mag je toch niet te veel bij stilstaan zulle.

We krijgen nog een kleine kookdemonstratie van de chef-kok aan boord. Springrolls op zijn Ha_Long_Bays hebben nu voor ons geen geheimen meer.

Ha_Long_Bay_3 (47)

Kookdemonstratie aan boord van onze jonk

De dames van de floating villages willen hun graantje van de westerse toeristen meepikken en varen de hele dag en een deel van de nacht met hun coracle (rieten bootje) rond onze boot.  Onze badkamer met zicht op de baai is leuk maar ik denk dat als ik in bad zit ze het omgekeerd even leuk vinden. Nu ja… ;-) ’s morgens komen ze met een bootje parels en drank langs waar een kleintje meevaart op het schommelende rieten bootje.  Wij houden ons hart vast. Als ik dat iemand met ons Merel zie doen… die laat ik colloqueren ;-)

Ha_Long_Bay_3 (3)

Verkoopstertjes varen de ganse dag op en af, om hun waar aan te prijzen.

We zullen deze vissersvrouwen niet lang meer zien in hun natuurlijke habitat want de Vietnamese regering heeft beslist dat alle floating villages uit de Ha-Long_bay weg moeten. Dit omwille van het steeds wederkerend fenomeen tyfoon. De regering moet alle jaren te veel schade bekostigen. Hier mag je donder opzeggen dat dit volgend jaar wereldnieuws wordt.

Tijdens de lunch maken we trouwens beter kennis met onze Israëlische tafelgenoten. Het zijn alvast wereldreizigers en bovendien ook boekenwurmen. Meer hebben wij natuurlijk niet nodig. Na de lunch hebben we een uitnodiging voor Telaviv op zak.  Zou het er dan toch van komen dat we volgend jaar Israël programmeren?

We nemen afscheid van iedereen en worden met onze tender terug naar de kade gebracht. We wisselen blogadressen uit (onze blog wordt al in 20 verschillende landen gelezen) en zetten koers naar de kade. Met pijn in het hart zeggen we vaarwel aan de Ha Long Bay, de Golf van Tonkin en de Pacific (dit blijkt de grens te zijn tussen de Zuid Chinese zee en de Pacific).

Ha_Long_Bay_3 (48)

Afscheid van onze jonk. Evaluatiepapieren invullen…

Als we terug rijden met de bus zien we vlak voor Hanoi een agent het verkeer regelen… t.t.z. hij staat daar met tranen in zijn ogen met zijn stokske onbeholpen in zijn pollekes. Hij kijkt alsof zijn beslissing om agent te worden erger was dan de Rubicon oversteken. (als politiekers dit gezegde mogen gebruiken, wij dan toch ook, ge ziet hé E10 ik heb mijn lesje goed onthouden). Enfin we hadden met hem te doen. Het verkeer is hier hectisch en onverantwoord gevaarlijk.

Als we ’s avonds terug naar hetzelfde  hotel terugkeren van drie dagen geleden, is de eigenaar zo gelukkig om ons terug te zien dat we…. ge gaat dit niet geloven de Honeymoonsuite krijgen voor de prijs van een gewone kamer. Wij content natuurlijk.

Ondertussen horen we meer en meer verontrustende berichten over Bangkok… oeps daar moeten wij binnen een paar dagen wel naartoe. Maar eerst nemen we morgen de nachttrein naar … Sapa. Mogelijks vliegen we weer onder de internetradar door en zal je onze verslagen pas later kunnen lezen.

Dit bericht is geplaatst in Reisverslag. Bookmark de permalink.

1 Reactie op 2013_12_Ha_Long_Bay Schoon liedjes duren niet lang.

  1. E10 schreef:

    Dus ge volgt daar ook nog de Belgische politiek ?

Reacties zijn gesloten.