Hanoi – Met twee Chineesjes in bed

Vanmorgen gaan we nog maar eens de cel in. De Hoa Lo gevangenis, die door de Amerikanen ‘Hanoi Hilton’ werd genoemd. Dit vanwege de verschrikkelijke omstandigheden waarin ze hier moesten leven. De filmpjes in de tentoonstelling tonen wel andere omstandigheden. Je ziet ze hier sporten, schaken, lekker eten. Maar dit zal vermoedelijk met oorlogsstrategie te maken hebben. De waarheid zal wel ergens in het midden liggen zeker. In ieder geval het is een van de betere musea tot nu toe in Vietnam.

IMG_8220

Hoa Lo gevangenis – Hanoi

De zon staat weer bijna op haar hoogste punt als we worden vrijgelaten uit de gevangenis en we beslissen om nog het vrouwenmuseum mee te pikken. Het is echter veel groter dan we dachten en bovendien zeer interessant maar ons museumcartouche is opgeschoten. Ik kan mij niet langer concentreren en na een uurtje houden we het hier wel voor bekeken.

huwelijksceremonie

Traditioneel huwelijkspaar – Vrouwenmuseum Hanoi

We mochten onze kamer houden tot 14 uur en we hebben nog net de tijd om onze spullen te versteken in 1 rugzak. De andere zak mogen we terug hier achterlaten tot we terugkomen van Sapa.

Na de namiddag nemen we nog het westmeer onder de loep met De Quan Thanh pagode. Daarna zakken we nog eventjes af om al eens een kijkje te nemen aan het presidentieel paleis en het mausoleum van Ho Chi Minh. Het lichaam van Nonkel Ho is voor het ogenblik voor onderhoud naar Moskou. We hopen dat de Russen tegen volgende week maandag, als we terug in Hanoi zijn met het Balsemonderhoud klaar zijn zodat we de halve god van Vietnam toch eens kunnen zien.

IMG_8311

Mausoleum Ho Chi Minh – Hanoi

Ook de één-pilaar-pagode moet er aan geloven. Als we aan de pagode staan zit er een madammeke met haar moeder fruit te verkopen en nog voor we ze zien ruiken we de Durians. Weet je nog, het symbool van Kampot in Cambodja. Ik wil eigenlijk al de ganse tijd eens proeven van het fruit dat in de meeste hotels en restaurants (vanwege de geur) niet mag verkocht worden.

IMG_8322

Durian

IMG_8323

Bmilk

Ze vraagt tien dollar maar als ik de helft biedt hapt ze toe. Ze is super enthousiast, geeft ons alvast een stokje met ananas en begint met de operatie Durian. (Zie filmpje) Een halve bus Chinezen zet het op een lopen als ze zien wat we van plan zijn. De geur is echt ondragelijk en de smaak is nog erger. Hilde eet haar hele stuk op niet voordat ze handschoenen moet aandoen, want anders zou de geur in je handen blijven hangen. Ik hou het na twee happen voor bekeken. Ik denk dat ik nog gemakkelijker hond door mijn strot zou krijgen. (trouwens een delicatesse hier in het noorden). Enfin, nu weten we hoe Durian er vanbinnen uitziet en hoe het smaakt. De moeder die er bij zit wil weten van waar we komen. Nadat we laten weten dat we van ‘Bi’ komen, zoals ze ons Belgenland hier noemen, komt ze los en vol enthousiasme krijgen we om ons te troosten nog een Bmilkfruit, dragonfruit en een pak bananen. Als we de moeder hadden laten doen hadden we een rugzak vol fruit meegekregen. Of dit een troostprijs is of omdat ze gek is van mijn snor weet ik niet ;-)

We zetten onze wandeling verder en kuieren tussen de oud koloniale huizen van de Fransen. Ook de Russische ambassade is een optrekje om u tegen te zeggen.

IMG_8316

One Pillar Pagoda – Hanoi

Ondertussen staat mijn stappenteller weer bijna op 30.000 of een 20 km. We houden het voor vandaag bekeken. We eten nog een hapje bij een Indiër en om kwart na acht staan ze ons al op te wachten om ons naar het treinstation te brengen waar we weer een nachttrein nemen. Deze keer naar Sapa. Als we op de trein zitten komen er drie mannen op ons loket kloppen om mee te reizen. Ik vraag om hun ticket te zien want er zijn maar vier bedden en ik zoek geen Vietnamees mee in mijn bed te pakken. (Niet dat hij er gelukkig mee zou zijn denk ik ;-) Eentje gaat al op zijn bed liggen en de andere twee staan te treuzelen in de gang. Na een tijdje verdwijnen ze en komen ze terug met twee jonge Chinese dametjes. Hij vraagt of ze er ook bij mogen. Ik begin zowat op kookpunt te geraken als blijkt dat hij gewoon kwam vragen of de Chinese dametjes hun plaats mogen innemen. Natuurlijk hebben we geen bezwaar en zo zijn we alvast verlost van hun rochelconcerten. Trouwens wat dat rochelen betreft dit zou komen omdat ze hun neus niet in het openbaar mogen snuiten. Rochelen en neuspeuteren kan, maar neus snuiten blijkt hier not done. Daarmee weten we dat ook weeral. Ik blijf alvast mijn neusje snuiten.

Ik weet niet of ik het in een van de vorige blogberichtjes al meegaf maar we legden de ganse afstand van Ho Chi Minh City tot Hanoi af in de Reunification Express. Er waren stukken die we goedkoper met de bus en zelfs met Air Vietnam konden overbruggen, maar het was een uitdaging om de hele rit uit te zitten. Een kleine 50 uur.

IMG_8338

Pumpkin train Hanoi – Cao Lai

Ik vrees dat deze trein ons een korte nacht zal bezorgen, want hij rammelt en hotst over de sporen dat het een lieve lust is.

Een vrouwelijke gids zal ons morgen door de bergen naar een aantal bergstammen begeleiden, maar meer hierover lees je morgen als er internet in de lucht hangt.

Dit bericht is geplaatst in Reisverslag. Bookmark de permalink.

2 Reacties op Hanoi – Met twee Chineesjes in bed

  1. Ann Cauwenberghs schreef:

    blijft genieten van de verhalen :-) dapper dat jullie je aan de Durian gewaagd hebben …Geniet van Sapa ,het is prachtig maar kleine tip ivm de bergstammen : is erg om te zeggen maar ze zijn nogal zeer opdringerig om vanalles te verkopen , dus als je niet constant achtervolgd wil worden op je wandeling best beetje “negeren “.

  2. yvan schreef:

    De Hoa Lo – gevangenis was feitelijk een constructie van het Franse Indonchinees leger. Hier werden tot 1954 de communistische rebellen , enfin….diegenen die ze te pakken konden krijgen, van rebellenleider Ho Chi Minh in opgesloten en dit in de meest penibele omstandigheden (foltering, uithongering, doodslag…). Vanaf 1965 werden hier door de Vietminh van generaal Giap (communistisch leger van Noord-Vietnam) de gevangen genomen piloten (cfr het bombardement van Hanoi) van de Yanks in opgesloten. En hier geschiedde dan één van de grootste propagandastunten uit de moderne oorlogvoering. Terwijl hun eigen mensen tijdens de Franse bezetting in de hel zaten in dit prison, werden de Amerikanen in de watten gelegd (alle mogelijke faciliteiten, overvloedig eten etc…) zodat dit door de Navy de ‘Hanoi Hilton’ werd genoemd. De communisten maakten hierdoor aan de wereld duidelijk dat – ondanks het feit dat HUN gevangene langs alle kanten geschoffeerd werden – ZIJ hun vijanden met het nodige respect behandelden uitgaande van het nobele en edele communistisch ideaal van respect voor en gelijkheid tussen alle volkeren.
    Inderdaad een machtig museum!

Reacties zijn gesloten.