2013_Sapa_Trekking_deel1_hondenkloten

Loame en Maylej dat zijn onze twee privégidsen die ons de komende twee dagen door de minderheidsstammen gaan gidsen. Ze behoren beiden tot de Dzao. Onze eerste dag neemt Loame het voortouw, morgen zal haar nichtje het overnemen. We kiezen voor gidsen die ons alleen door het gebergte willen loodsen. Voor een schappelijke meerprijs hoeven we niet in een groep mee te wandelen. Met ons drieën is het zoveel interessanter, omdat je veel meer informatie  krijgt.

Sapa_Trekking (17)

Sapa trekking – dag 1

Sapa_Trekking (56)

Sapa trekking – dag 1

Vandaag staan de  bergdorpen ‘Ma Tra’ van de Hmong en ‘Ta Phin’ op het programma, waar zowel Zwarte Hmong als Dzao leven. Onder de Hmong heb je dan nog een verschil tussen de White, Black en Flower Hmong. Waarvan de Flower de meest kleurrijke, maar ook de meest zeldzame stam is.

Sapa_Trekking (60)

Laome, onze gids van dag 1

De tocht is zeer afwisselend en na ieder bocht krijg je weer een ander panorama waar de natuur georkestreerd wordt door de minderheidsgroepen die hun rijstvelden op de meest inventieve manieren in het gebergte laten passen.  Onze gids Loame leert ons onderweg allerlei planten kennen, waarvan de meest in het oog springende de groene theeplant en de indigoplant zijn. Deze laatste wordt gebruikt om hun materialen en kleren te kleuren.

We lopen een hele tijd op de richeltjes die de rijstveldjes van mekaar scheiden, als plotseling een klaslokaaltje van de Hmong opduikt. Ik kan het mij niet laten en – natuurlijk nadat ik eerst toelating heb gevraagd aan de lerares – mag ik binnen. Tot algemene hilariteit van de kinderen ga ik vooraan aan het bord staan een speel meesterke. Ik los een rekensommetje op en maak opzettelijk een foutje, de kinderen zijn door het dolle heen. Ik vraag of er mij iemand wil helpen. Nadat ze mij verbeterd hebben geef ik het roer terug over aan de specialiste.

Sapa_Trekking (28)

Tijdens de rekenles van de Zwarte Hmong-kinderen

Buiten staat er een doos waar je Vietnamese Dong kan achterlaten, waarmee ze dan boeken voor de kinderen kopen, ik kan mijn foutje van gisteren goedmaken en doe een kleine donatie ;-)

Ik krijg maar geen signaal voor mijn gps, we beginnen stilaan te vermoeden dat de nabijheid van de Chinese grens ons parten speelt. Is het achterdochtig te denken dat de Amerikaan het signaal voor de nieuwe veroveraars van de wereld, onderdrukt. Ik kan dus geen profiel van de wandeling aanbieden. Ook op welke hoogte we vertoeven komen we niet te weten, zelfs niet van onze gidsen. Voorlopig moet ik mij tevreden stellen met de hoogte van de Fansipan : 3143 m

Sapa_Trekking (36)

Twee Dzao-vrouwen

Onderweg maken we kennis met onze gids en hoewel ze vrij introvert is, geeft ze zich gaandeweg wat meer bloot. Tot onze grote opluchting komen we aan de weet dat de Dzao geen hond eten in tegenstelling tot de Hmong die zowat alles in hun koffer duwen.

Na een wandeling van 10 op de schaal van HildErik, komen we in Ta Phin aan, waar we zullen overnachten. We zijn natuurlijk benieuwd in welke beddenbak ze ons gaan duwen. Onze homestay ervaring in Luang Prabang, Laos was er eentje om U tegen te zeggen… tenminste als je van heel avontuurlijk houdt.

Sapa_Trekking (34)

Sapa trekking – dag 1

Maar eerst neemt ze ons nog mee naar de lokale grotten, waar kinderen staan te dringen om ons hun pillampen te lenen (vermoedelijk tegen de nodige Dong).  We hebben altijd zelf onze petzel mee, maar bevredigen hun teleurstelling met snoepjes die we nog in onze rugstak steken hebben. De grot stelt niet echt veel voor en voor ze ons aan onze homestay afzet vraagt onze gids ons of ze nog even langs haar huis mag om ons haar zelfgemaakte handelswaar te laten zien. We voelden al een hele tijd aan ons water dat er iets in die richting ging volgen. Uiteindelijk heeft ze ons goed gegidst en mee de andere opdringerige Hmong- en Dzaovrouwen, die vaak precies uit de grond komen gekropen, van ons helpen weghouden.

Als we aan haar woning aankomen denken we eerst dat we langs de stallingen binnenkomen maar… dit blijkt wel degelijk haar woning te zijn. Ze laat ons binnen in een veel te kleine ruimte waar een bed in de hoek staat en een ondefinieerbare massa in een kookpot op een stenen vuur staat. Ze gebaart ons te gaan zitten, omdat ze gauw haar kinderen gaat ophalen. De schrik slaat ons echt om het hart. We hopen dat we niet in dergelijk onderkomen moet overnachten, want dit is echt onbegrijpelijk dat zoiets bestaat. Hopelijk biedt ze ons geen potje thee aan, want de afwas is precies al een tijdje niet gedaan. Mijn mayonaise werkt op volle toeren. Hoe geraken we hier weg. Mijn gps werkt niet, ik heb geen degelijke kaart en bovendien begint het al wat te schemeren.

Sapa_Trekking (132)

Ten huize Laome – onze gids van dag 1

Sapa_Trekking (137)

Ten huize Laome – onze gids van dag 1

Ik heb een Vietnamese telefoonkaart. 911 werkt overal, desnoods laat ik ons ophalen met een helikopter, want dit is echt een brug te ver. Uiteindelijk komt ze na een kwartiertje terug en heeft ze haar kleine in haar armen. Dit maakt de nachtmerrie compleet. Ik weet niet hoe ik zoiets moet beschrijven. Het kind dat ze vastheeft is zwaar gehandicapt.  Zijn armpjes ontbreken voor de helft en waar zijn voeten moeten zijn, bevinden zich twee handen. Zodra ze hem op de grond zet, komt hij als een spin op ons afgekropen. Hij is blij met zijn snoepje dat ik nog in mijn rugzak heb en zodra hij dit binnen heeft kruipt hij terug naar buiten.

Laome haalt haar rieten basket boven met haar handwerkjes. Wij zijn zo verbouwereerd van hetgeen we hier zien, dat we bijna niet discussiëren over de prijs.  Onze enige zorg is hier zo snel mogelijk weggeraken. Nadat we hebben afgerekend, krijgen we nog een armbandje ‘for good luck’… Bind maar om mijn pols, denk ik, want dit gaan we zeker kunnen gebruiken.

Hadden we toch maar voor de optie ‘Groep’ gekozen. Hier zitten we nu… helemaal alleen, moe, vuil, hongerig als leeuwen. Het dorpje dat we passeren op weg naar onze homestay heeft een winkeltje waar wormen, spinnen en slangen als grillige monsters in flessen met sterke drank worden aangeboden. Paddenstoelen die vermoedelijk hallucinaties veroorzaken en geneeskrachtige planten die mijn bloed al dunner maken dan dat het nu al door mijn aderen stroomt. Ook een bokaal waar vermoedelijk de testikels van honden in azijn liggen te wachten op een viezerik die kikt op hondenkloten.

Waar is er hier een pizzeria….

Wordt vervolgd…

Dit bericht is geplaatst in Reisverslag. Bookmark de permalink.

1 Reactie op 2013_Sapa_Trekking_deel1_hondenkloten

  1. Patricia en Hugo schreef:

    Jullie sliepen nog in een bed ! Wij op de grond … maar wel onder een klamboe.
    “Buy from me … You buy from me ….” galmt nog altijd in onze oren.
    Op onze tweede trekking rond Sapa liepen de ratten uit de keuken … dan maar liever Parovita-koeken eten …

Reacties zijn gesloten.