Zondag 8 december 2013 – Sapa – Lao Cai – Hanoi en Maandag 09 december 2013 – Hanoi

In het verslag van onze trekking vergaten we nog de regels te vertellen van zodra je een minderheidsdorp in komt:

  • Koop geen handwerkjes op straat… (da’s gemakkelijker gezegd dan gedaan, ze zagen je de ganse dag de oren van je kop)
  • Motiveer kinderen om naar school te gaan… (door zeker geen handwerkjes van hen te kopen…oeps)
  • Smijt geen vuilnis op straat… (tja ons moet je dat niet vertellen)
  • Neem geen foto’s zonder dat je het eerst vraagt, en zeker geen foto’s van kinderen onder 1 jaar oud.
  • Kleed je behoorlijk en toon geen affectie op straat. Dat is hier precies gelijk in onze jeugdclub Far van 40 jaar geleden ;-)
  • Vermijd sekstoerisme en meld elk incident aan de bevoegde instanties (tellen huwelijksaanzoeken en voorstellen om kinderen te maken ook?)
  • Aai nooit kindjes over hun hoofd.  In het post Dutroux tijdperk is dat bij ons in België ook not done.
  • Betreed geen huizen waarbij groene takken, pluimen of beenderen boven de deur hangen. (Waarom? Dit zijn we vergeten vragen, maar we vermoeden dat dit met ziektes of sterfgevallen te maken heeft)

Dit nog als een kleine toevoeging bij het vorige verslag.

Als we vijf dagen geleden vertrokken uit Hanoi kregen we eigenlijk volgens accuweather vijf dagen regen. Gelukkig lieten we ons hier niet door afschrikken, want uiteindelijk kregen we vier schitterende dagen met overwegend zon.

Vandaag zondag, rustdag… En dit keer nemen we het wel ernstig. We zijn wel heel vroeg wakker, maar we brengen allerlei zaken in orde, publiceren nog een berichtje en voorzien foto’s van wat commentaar.

Sapa (4)

Sapa – een lekkere gemberthee drinken

Na ons ontbijt trekken we de stad in: Christmas-shopping. Winkel in winkel uit. Probleem zal zijn hoe krijgen we dit allemaal thuis.  Met de luchtvaartmaatschappij Etihad (voor onze vlucht  van Bangkok –Brussel, mogen we 30 kg meenemen; met Air-Asia (voor onze vlucht van Hanoi-Bangkok) slechts
20 kg. Enfin we zien wel, dat zijn zorgen voor later.

’s Avonds rond 18 uur vertrekt het busje dat ons weer naar Lao Cai brengt. Het is de hele tijd bergaf, maar we doen er toch 20 minuten langer over dan in opgaan.

Deze keer delen we onze treincoupé met Maleisiërs.  Een vader, zoon en drie dochters. Die laatste zitten wel in een andere coupé. Enfin brave mensen. We zijn dus weer vertrokken voor een nachtje trein. Hopelijk schommelt de trein niet te hevig. Ditmaal is de trein van dienst ‘De Fansipan-Express’. Er bolt hier niet veel trein meer rond in Zuidoost-Azië waar we nog niet hebben ingezeten.

Maandag 9 december 2013 – Hanoi

Zowel Hilde als ik hebben een vrij goede nacht achter de rug. Uiteindelijk neemt de slaap het van de vermoeidheid over zeker… zelfs bij mij ;-)

Als we die ochtend in Hanoi aankomen krijgen we weer hetzelfde spelletje met de taxichauffeurs. Van de eerste chauffeur die we (uitgerekend van de maatschappij die we moeten nemen Mailinh) krijgen we een bod van 200.000 VD, ik vraag of hij op zijn kop gevallen is.  Vragen om op meter rijden op dit uur van de dag is onbegonnen werk.  Ik bied hem 60.000 VD aan ( € 3,-) hij lacht dit ook weg. Ik heb goesting om een foto van zijn rattenkop te nemen en naar het management van zijn firma door te sturen.

Een andere chauffeur van een bedrijf dat al helemaal niet te betrouwen is trekt het kaartje van ons hotel uit mijn pollen en zegt dat hij ons wel zal brengen. Nog net iets sneller dan hij rits ik het kaartje terug. Hij verbouwereerd: ikke taxi, ikke sleutels.  Waarop hij ostentatief zijn autosleutels laat zien.  Ik denk bij mezelf proficiat jongen die heb je vermoedelijk bij je claxon gekregen. Enfin uiteindelijk komt er een Mailinh-chauffeur op ons af die het voor 80.000 VD wil doen.  Net geen 3 euro. Deal closed en wij weg.

Om zes uur zijn wij al ingecheckt in ons hotel.  Dit is de tweede keer dat we de nachtbediende uit zijn veldbed halen. Hij is vriendelijk, maar achter dat masker ontdek ik een vermoeide bediende die me liever tussen het heiligenhuisje van het hotel zou duwen in de plaats dan mij de sleutels te geven.

Wij spoelen het treinvuil van ons af met een verkwikkende douche en om kwart voor zeven zitten we alweer aan de ontbijttafel. Terug kaas op het menu, het ontbijt duurt dus iets langer dan voorzien ;-)

We ontmoeten Steve en Mina, een Canadees-Thais koppel dat we voor onze trip naar Sapa al in Hanoi ontmoet hebben. Hij brengt ons op de hoogte van de situatie in Bangkok waar een oproer aan de gang is. Na het gesprek hebben we alweer een nieuwe uitnodiging op zak… Eentje voor Canada – BC – Senora deze keer J Wij gaan niet alleen verlof maar ook veel geld te kort komen om al die uitnodigingen te verzilveren ;-)

Onze vriend Tim, de hotelbediende van de dagploeg is blij om ons terug te zien en regelt voor ons een afspraakje om morgen voor een dagtrip naar Ninh Binh (de droge Ha Long Bay) te vertrekken.

Vandaag nemen we ondanks de waarschuwing van Tim toch de richting van het mausoleum. Maandag is het gesloten zegt hij terwijl wij duidelijk vorige week zagen dat het alleen in de namiddag is gesloten. ..Ik heb veel goesting om in te breken en zijn gebalsemde lichaam op zijn buik te gaan draaien… het is inderdaad gesloten.

helm

Oud veteraan voor Mausoleum van Nonkel Ho

Enfin  als troostprijs nemen we het huis en het presidentieel Paleis van Ho Chi Minh onder de loep. Nu ja troostprijs eigenlijk best een bezoekje waard. We zullen woensdag dan nog maar eens terugkomen om naar oom Ho zijn net opgepoetst lichaam te komen zien zeker, driemaal is scheepsrecht.  Tussen haakjes de sukkelaar zelf had zijn as graag verstrooid gezien in Noord-, Midden en Zuid Vietnam. Laat dit een les zijn, zelfs voor alle grote staatshoofden, als ge dood zijt hebt ge niets meer te zeggen ;-)

Aansluitend bezoeken we tempel van de literatuur. Daar waar confusius ooit zelf les gaf. Een van zijn wijsheden is onze reisleuze: De weg zelf is de bestemming…

We proberen door de onophoudelijke stroom brommertjes onze weg terug te vinden naar ons hotel.  Na de betrekkelijk relatieve rust van Sapa lijkt Hanoi op een heksenketel. Het is soms een waar huzarenstukje om aan de overkant van de straat te geraken.

’s Middags eten we weer samen met de locals in de Dong Xuan. Deze keer gaan we voor de rijstpannenkoeken met garnaaltjes en op een tweede kraampje proberen we de gebakken paling. Overheerlijk. Chinese toeristen die ons zien genieten, komen zelfs vragen of het lekker is. Natuurlijk is het lekker als je zo geniet. Ze schuiven mee aan.

Hanoi (106)

Hanoi – streetfood

Hanoi (101)

Hanoi – streetfood

Iets na de vijven laten we ons door de superlatieven in onze Rough Guide weer verleiden om naar het waterpoppentheater te gaan. Dit zou nog nooit gezien, met de modernste technieken en de beste acteurs worden opgevoerd.  We zijn benieuwd maar na vijf minuten hebben we door dat ze ons bij ons….. hebben. De muzikanten zijn inderdaad een stuk beter dan in Ho Chi Minh maar de rest is rubbish.  Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen… wij wel ;-)

Dit bericht is geplaatst in Reisverslag. Bookmark de permalink.