Ninh Binh, Tam Coc – Zieltjes kopen met een halve ton papier

11 miljoen inwoners op 3500 m²…dat is ongeveer 3 per vierkante meter. Reken daarbij nog 8 miljoen brommers en 3 miljoen auto’s. Hiervoor slaan we vandaag op de vlucht. Het veel te drukke Hanoi wisselen we vandaag voor een 3 uur durende busrit naar het  zuiden:  Ninh Binh.  We zitten met zijn elven op het busje en het ongelofelijke toeval wil dat de familie Maleisiërs vanop de trein gisteren, op hetzelfde busje zit. De wereld wordt steeds maar kleiner.

Onze gids legt een aantal geheimen van Vietnam bloot, zo flitsen de flikken bijna 24 uren aan een stuk en controleren ze ook of de voorste passagiers hun veiligheidsriem aanhebben. Blijkt dat zij 50 procent van het geld van de boetes die ze uitschrijven zelf mogen houden. Je ziet hier dus weinig mensen te snel rijden, een vreemdeling die hier werkt niet te na gesproken, vermoedelijk worden zijn boetes door zijn werkgever betaald.  Trouwen dit zijn ook de enige vreemdelingen die hier met een auto mogen rijden. Nadat ze een jaar in Vietnam werken kunnen ze een voorlopig rijbewijs krijgen.

Als je weet dat het gemiddeld inkomen per maand hier nauwelijks $ 200,- bedraagt, kan je je voorstellen dat de politie hier stevig bijklust.

Vietnam is een Socialistische Republiek en een van de laatste communistische staten met een éénpartijstelsel . Tegenwoordig mag je volgens onze gids kritiek uiten op zowat alles … alleen niet op de partij…

Er wordt in bepaalde streken Facebook afgeblokt. Je mag hier op reageren, maar ook hier mag je geen kritiek uiten op de partij die dit uiteindelijk bewerkstelligt.

Terwijl we deze interessante weetjes voorgeschoteld krijgen zijn we getuigen van een vreselijke misdaad. In de rivier naast de weg zijn een paar beunhazen bezig met elektrische schokken vis te vangen. Dit is natuurlijk ten strengste verboden, maar de vangst is enorm. Ook de kleinste visjes moeten er aan geloven. Onze gids veroordeelt dit ten strengste, maar dit zijn gangsterbendes waar geen kruid is tegen opgewassen.

Na een kleine stop bij alweer het zoveelste werkatelier voor gehandicapten, komen we na drie uur aan in Ninh Binh waar we stoppen bij het kleine broertje van de tempel van de Literatuur die we gisteren bezochten: Den Dinh Tien Hoang tempel. Een tempel die je bezoekt met een gids geeft toch altijd iets speciaals, maar die uitleg gaan we jullie besparen.

Ninh_Binh (18) Den Dinh Tien Hoang Tempel

Ninh Binh – Den Dinh Tien Hoang tempel

Daarna is het tijd voor een kleine fietstocht doorheen het karstgebergte van Tam Coc. Dit wordt ook wel eens de droge Ha Long Baai genoemd (of de neerdalende draak op land).  Het is een kort maar adembenemend mooi tochtje. Tegen de tijd dat we aan de lunch worden verwacht staat onze camera gloeiend heet van de vele foto’s die we nemen .

Ninh_Binh (73) Fietstocht Tam Coc

Ninh Binh – fietsen langs de fishfarms in Tam Coc

Ninh_Binh (75) Fietstocht Tam Coc

Ninh Binh – fietsen langs de fishfarms in Tam Coc

We krijgen ditmaal een lunchbuffet voorgeschoteld met plaatselijke specialiteiten. Geit op allerlei manieren. Lekker voor de fijnproever, ik hoor al zo een paar mensen zeggen: jak, die pist in zijn eigen bakkes  … en dit blijkt nog echt zo te zijn ook, maar we proeven het toch niet.

Na deze overvloedige maaltijd varen we tussen het karstgebergte in een klein bootje aangedreven ;-) door twee voeten. Onze roeister van dienst is een madame op jaren die niet zo snel is als de rest. De meeste hanteren de roeispanen met hun voeten. Het is wel een eigenaardig zicht maar ze kunnen er allemaal goed weg mee.

Ninh_Binh (162) Boottocht Tam Coc

Ninh Binh – boottocht Tam Coc

Onderweg worden we natuurlijk bestookt met bootjes die allerlei frisdrank en koeken aanbieden. Als ik zeg dat we juist copieus gegeten hebben, counteren ze mij onmiddellijk met te zeggen dat het niet voor mij is maar voor madame, die zo moe is. Nu goed, ik koop een cola en een pakje Oreo-koekjes voor ‘madame’. Als ik betaal met 100.000 VD (ongeveer € 3,5) kan ze niet teruggeven en wil ze het wisselgeld omtoveren in koekjes en andere vervallen rommel. Ik val bijna uit mijn boot als ik het geld terug uit haar handen rits. Ik geef haar de afgesproken 40.000 VD.

Ik weet het, ’t is niet veel maar als ge hier niet op uw tellen past zijt ge alle dagen € 100,- extra kwijt.

We genieten. Dit verdringt weerom iets uit onze top tien. Ik hoor achter mij het gestel van madame kraken en we nemen beiden een roeispaan en geven wat gas bij. Ik geef haar alvast ‘one dollar’ drinkgeld. Ook van Hilde wil ze nog een dollar. Ik vraag haar of ze al mijn centen moet hebben.  Gelukkig verstaat ze me niet want ik vermoed dat ze nog ja zou zeggen ook. Enfin we roeien nog wat mee door, maar als ik voel dat ze zelf haar roeispanen uit het water haalt en bovendien blijft jammeren over drinkgeld,  halen we onze spanen uit het water en laten haar terug het werk doen, zo kan ze haar krachten terug op het roeien fixeren i.p.v. op haar gezaag.

We geraken veilig aan wal en zoeken terug onze busgenoten op. We wisselen alweer mailadressen uit, omdat we foto’s van mekaar namen en die kunnen doorsturen. Ook onze Italiaanse vriend uit Napels,  die ons al het zoveelste voorstel doet om ons in Napels rond te gidsen. We steken bij deze de derde uitnodiging op zak: 1. Israël, 2. Canada en 3. Napels :-). Sorry Brussel, we zullen nog veel verlof nodig hebben om op deze uitnodigingen in te kunnen gaan.

Als we de terugweg aanvangen zie ik een auto vanalles door zijn venster smijten. Ik vertel onze gids dat ze zo iets beter zouden aanpakken. Onze gids vertelt ons dat dit iemand is die het dode lichaam van een familielid naar de tempel brengt en de ziel van de dode wil vrijwaren door de zielen die hier rondzwerven af te kopen met namaakgeld. Die auto reed meer dan 30 km voor ons en volgens mij heeft die gemakkelijk met een halve ton papier …euh geld zieltjes gekocht.

Het wordt een waar gevecht met het verkeer, dit is echt waanzinnig.  Bovendien wil iedereen zijn nieuwe claxon laten horen aan heel Hanoi. Als ze hier de regels van Nederland moesten toepassen en telkens € 350,- ( schijnt echt zo te zijn) moesten laten ophoesten… er zou menigeen zijn toeterke opvreten.

Enfin ondanks al dat getoeter blikken we alweer terug op een geweldige Vietnamdag, waarbij we mochten kennismaken met een bende interessante mensen: 1 Italiaan, 2 Colombianen (vader en zoon) en de familie Maleisiërs.

Dit bericht is geplaatst in Reisverslag. Bookmark de permalink.

2 Reacties op Ninh Binh, Tam Coc – Zieltjes kopen met een halve ton papier

  1. inge schreef:

    de wereld is inderdaad klein, dat hebben wij ook meermaals gezegd. Deze uitstap lijkt als 2 druppels op degene die wij hebben gemaakt naar Tam Coc. de Agent Orange slachtoffers, de fietsen, de “madame” lijkt me dezelfde van dienst, de enige die niet haar voeten gebruikt om te roeien en waarschijnlijk de koopwaar nadien teruggeeft aan haar kollega om een volgende toerist te strikken (heeft ze jullie trouwens geen handwerkjes proberen te verkopen:-)) ook het buffet menu is nog niet veranderd , en wisselgeld bestaat nog steeds niet . Ongelooflijk, alsof ik die dag weer opnieuw beleef en er weer van kan genieten. TOT BINNENKORT!

  2. Bart schreef:

    De Fasons zullen op wereldtour moeten gaan, zo te zien!

Reacties zijn gesloten.