Hanoi – Ome Ho en War museum en vive le roi

Zoals ik al zei, driemaal is scheepsrecht, vandaag doen we een derde poging om Ome Ho (Ho Chi Minh) zijn gebalsemde lichaam te begroeten. We vertrekken in alle vroegte om de grootste drukte voor te zijn. Als we toekomen aan het Mausoleum is alles afgezet en we moeten helemaal rond.  Het was al bijna drie kilometer van ons hotel tot hier en ze laten ons echt het hele blokje nog eens helemaal rondlopen. We zien de kassa’s binnen handbereik maar er staan een honderdtal politieagenten klaar om op mijn vel te springen als we hun aanwijzingen negeren. Dit nijgt bijna naar pesterij. We moeten echt bijna een ommetje maken van bijna een uur om er te geraken.

helicopter

Hanoi – War Museum

Hanoi (6) War museum

Hanoi – War Museum

Dit schijnt om veiligheidsredenen te zijn. Het is hier precies nog erger dan de ‘federale reserve’ die moet bewaakt worden. Draconisch. We moeten ook nog door een scanner lopen… zijn ze bang dat ik een revolver mee heb… hij is toch al dood? Of is het om camera’s te detecteren. Er wordt mij tot tweemaal toe gevraagd of ik elektronica op zak heb of een camera.  Als zij ambetant doen …ik ook. Ik doe dat ik het niet goed begrijp maar schud toch van neen.  Ik mag door. De scanner piept en flitst of ik een heel batterij wapens meehebt. Ik loop door en niemand besteedt aandacht aan die kleine Belg met zijn vleesklak.  Maar ik heb toch mijn camera bij, als ik de kans heb schiet ik een foto.

IMG_8311

Hanoi – Mausoleum Ho Chi Minh

Maar die kans krijg je natuurlijk niet, om de paar meter staat er een soldaat met zijn geweer in aanslag. Klaar om de kleinste verdachte beweging te counteren met een dodelijke bajonettensteek ;-) Ik loop met plezier voor deze keer in’t gareel.  Voor we de laatste ruimte binnen mogen, laten ze nog een kleine honderd veteranen voorgaan. Ik laat mijn water hier bijna lopen. Tegen dat het onze beurt is zijn we zo opgedraaid dat ik goesting heb om ‘vive le roi’ te roepen. (Het was immers ome Ho die de koning bedankte voor zijn bewezen diensten).  Maar dan krijg ik niet alleen hier al die afgestreken uniformpjes op mijn dak die niets liever hebben dan de verveling te breken, maar bovendien mijn hele vriendenkring in België ;-)

Zodra je de ruimte met het gebalsemde lichaam betreedt, word je toch wel eventjes stil hoor.  Dit geeft toch wel een speciaal gevoel. Het kleine, tengere lichaam, de gedimde belichting en de plechtstatige wachters dwingen respect en eerbied af. Enfin tegen de tijd we hier buiten zijn ben ik toch wat gekalmeerd.

Als we buiten komen krijgen we weer de hele cinema van: hier mag je niet door en tegen de tijd we aan ons volgend afspraakpunt, het warmuseum zijn, hebben we bijna 14 kilometer in de benen.

Het museum is nogal een rommeltje. Weinig structuur en veel te weinig uitleg.  Ook de film is uitsluitend in Vietnamees.  De Vlaggenmast, symbool voor de onafhankelijkheid, ligt bijna verstopt achter de massa’s bussen die hier op en af rijden.  Tot zelfs onder de vleugels van tentoongestelde vliegtuigen staan ze geparkeerd.  Enfin dit hele museum krijgt een nul op het rekest. We hebben er vele betere gezien.

Het is na enen als we terug in het hotel aankomen en na een klein dutje, staat één van de grootste uitdagingen van onze reis op het programma, onze rugzak maken voor onze tussenvlucht naar Bangkok. Gewapend met een kleine weegschaal van onze vriend Tim van het hotel, moeten we wegen, nog eens wegen, hersteken, proppen… tegen de tijd dat we klaar zijn, sta ik nat in’t zweet.

Hopelijk moeten we niet teveel extra kilo’s betalen voor de vlucht met Air Asia. Met Ethiad naar Abu Dhabi en Brussel is het geen probleem omdat we dan 30 kilogram per persoon en bovendien een zak meer per persoon mogen meenemen.

De berichten die we van Bangkok binnenkrijgen zijn niet echt bemoedigend.  We reserveren voor alle zekerheid geen hotel en gaan proberen om van Bangkok onmiddellijk door te vliegen naar Abu Dhabi in de Verenigde Arabische Emiraten en daar nog een paar daagjes rond te hangen. Wordt alvast vervolgd.

Vanavond kampvuuravond in Vietnam. We gaan nog eentje pakken met Maya, Stephanie en Yannick. Ook voor hun is het kampvuuravond.  We hebben een gezellig en bijzonder lekker etentje in Le Pub met Belgische bieren.  Ik verlies mezelf weer in de Duvel.

We wisselen onze wedervaren uit en als Stephanie en Yannick vroeger onder de veren kruipen troont Maya ons mee naar een ‘Bia Hoi’. Dit is een lokale kroeg, waar je 6 pinten voor een euro kan drinken… hoe Maya dit allemaal heeft leren kennen moet je haar zelf maar eens vragen ;-)))²

20131211_205000

Hanoi – afsluiten met een Bia Hoi

Dit bericht is geplaatst in Reisverslag. Bookmark de permalink.

1 Reactie op Hanoi – Ome Ho en War museum en vive le roi

  1. Miranda schreef:

    Dag Erik en Hilde,

    Ik heb hier weer zitten lachen met je verslag, echt de moeite. Ja dadde zoveel gedoe voor bij de gebalsemde te geraken, ik had het ook al lang opgegeven…
    Ik ben zeker dat je Maja niet onder tafel hebt kunnen drinken. Op het werk hadden ze vandaag voor mijn verjaardag van gisteren 50 ballonnen in de cockpit gezet, Ceylan haar idee echt geniaal…Het was leuk…Jullie hebben een fantastische reis dat is overduidelijk, we genieten hier mee…tot later en dikke knuffels

Reacties zijn gesloten.