2013_12_Kanchanaburi – Sjarel ik heb uw gat gezien

Het gefloten deuntje achter deze titel, verraadt wat vandaag onze bestemming is. De brug over de rivier Kwai.

Het ligt volgens de boeken ongeveer 2uur ten westen van Bangkok, maar ondertussen weten we dat dit wel degelijk drie uur is.  Zes uur bus is dus de opoffering om deze historische spoorlijn te bezoeken. Aangelegd door geallieerden en Aziatische dwangarbeiders. 415 km tussen Birma (Myanmar) en Siam (Thailand). De Japanners hadden een bevoorradingslijn nodig en lieten de voorgenoemden hiervoor opdagen. Voor iedere dwarsligger op de spoorlijn is er een man gestorven. De dodenspoorlijn had zijn naam vast.

Wij dus op weg met een internationaal gezelschap; Indiër, Nederlandse Jemeniet, Filippijn, een Russische die net met een Canadees is getrouwd dan nog een andere Rus en Canadese, maar beide  soloreizigers. Ik ga jullie alle details besparen van het ophalen, veranderen van bus, nogmaals veranderen van bus en dit zelfs tot viermaal toe.

Enfin als we toekomen in Kanchanaburi krijgen we 25 minuten de tijd om het museum te bezoeken en nog eens twintig om over de brug van de river Kwai te lopen.

Het museum is nogal povertjes, we zien veel gebruiksvoorwerpen uit die tijd tot snoeischaar en strijkijzer toe.  Bon niet echt om wild van te worden, maar nu weet ik tenminste hoe die geallieerden de hemden van de Jappen moesten strijken ;-)

Kanchanaburi (3) Bridge over the river Kwai

Kanchanaburi, The bridge over the river Kwai

Een wandeling over de brug is leuk, maar als je het mij vraagt dringend aan herstelling toe. Alles is vermolmd en de trein met toeristen die een rondje Kanchanaburi maakt en via de deadly curve terug naar het station komt, gaat volgens mij ook nog eens de voorpagina’s kleuren met die krakende brug.

Enfin wij hebben een ticketje voor het treinritje, maar voor we opstappen komen ze nog vragen of we een gegarandeerde zitplaats willen, want dan moeten we 100 bath extra betalen, want het is weekend en er zijn vele Thai die hiervan gebruik maken. Het bloed trekt weer weg uit mijn gelaat. Als je bovendien langs de interessantere linkerkant wil zitten mag je er nog eens 100 Bath bovenop ophoesten.  Er zijn vele toeristen die in deze goedkope val trappen.

Kanchanaburi (64) Bridge over the river Kwai

Ritje over de dodenspoorlijn in Kanchanaburi

Uiteindelijk is er plaats genoeg en is de rechterkant, de dodelijke bocht niet te na gesproken, even interessant als de linker.

Na de lunch staat er nog een bezoekje aan de tijgertempel op het programma, waar ze de meeste vrouwen dwingen om extra kledingstukken te kopen. Dit allemaal omdat er Monniken aanwezig zijn in deze tempel. Maar niet alleen mag het rokje niet te kort zijn of de mouwen van de T-shirt niet ontbreken, als de kleur niet voldoet moet je in het plaatselijke kraampje, die duidelijk samenwerken met die monniken, een broek of T-shirt kopen. Dit zorgt bij verschillende vrouwen voor de nodige frustraties en nadat ik de verkoopster naar het hoofd smijt dat ze voordeel haalt uit de situatie, smijt ze een T-shirt naar Hilde haar hoofd… Madame raakt zodanig gefrustreerd, dat ze ook nog eens met een stoel naar ons smijt. Ze wacht natuurlijk op een boze reactie terug, maar we kunnen ons beheersen en volgen de rest van de groep die danig onder de indruk zijn.

Kanchanaburi (100)

Solliciteren voor de remake van The life of Pi

Het bezoek aan de tijgertempel is er eentje om in te kaderen, maar we kunnen ons niet van de idee ontdoen dat er tranquillizers in het spel zijn.  We mogen één voor één tussen de tijgers doorlopen en foto’s nemen. Hilde krijgt zelfs een volwassen tijger op de schoot, of toch zijn hoofd. Ik weet niet. Ik ga dit eens proberen in de zoo van Antwerpen ;-))

Kanchanaburi (164)

Solliciteren voor de remake van The life of Pi

Enfin na nog een ander bezoekje aan het Kanchanaburi War Cemetery  is het 17 uur en zetten we koers naar Bangkok.  En koers is in dit geval geen slecht gekozen woord. Met momenten zigzagt de opgefokte chauffeur tegen 150 km per uur door het hectische verkeer van Bangkok en racet tegen een taxichauffeur die hem enkele minuten voorheen de weg blokkeerde. Iedereen in het busje is doodsbang.  Een jongetje schuin achter mij kotst de hele boel onder. Twee Arabische meisjes – die ondertussen ons gezelschap hebben vervoegd – zitten de ganse tijd hand in hand en je ziet aan hun ogen dat ze hogere machten aanroepen om uit dit gekkenhuis te geraken.

Zodra we in ons hotel terug zijn leg ik een klacht neer. Onze hotelbaas neemt dit serieus en na een half uur komt hij ons vertellen dat er een tweede klacht schijnt te zijn en dat de chauffeur in kwestie morgen zijn C4 mag verwachten. We zijn een beetje uit ons lood geslagen, maar we weten zeker dat we hierdoor in de toekomst levens zullen redden.

Dit bericht is geplaatst in Reisverslag. Bookmark de permalink.

3 Reacties op 2013_12_Kanchanaburi – Sjarel ik heb uw gat gezien

  1. Herwin schreef:

    Rikke en Hilde,
    Wij hebben van het eerste tot het laatste verslag van jullie reis genoten!
    Spijtig dat het teneinde is!
    Op naar het volgende…

  2. kurt schreef:

    hey nonkel, die tijger krijgt zijne sm….. verder open als gij!! Toch moet het een geweldig gevoel geven die te kunnen aaien.

    Nonkel uw laatste uren vakantie komen er aan geniet er van.

    P.S.: Wat eten die tijgers daar?

  3. Nicole schreef:

    Hier zeggen we: dit is geen katje om zonder handschoenen aan te pakken … en daar hebben Erik enHilde het fantastische gevoel om zomaar ‘wilde’ katten te kunnen strelen ;-)

    Met titels die tot de verbeelding spreken overhaal je me dagelijks om jullie avonturen mee te volgen. Echt tof !

Reacties zijn gesloten.