2013_Sapa_Trekking_deel1_hondenkloten

Loame en Maylej dat zijn onze twee privégidsen die ons de komende twee dagen door de minderheidsstammen gaan gidsen. Ze behoren beiden tot de Dzao. Onze eerste dag neemt Loame het voortouw, morgen zal haar nichtje het overnemen. We kiezen voor gidsen die ons alleen door het gebergte willen loodsen. Voor een schappelijke meerprijs hoeven we niet in een groep mee te wandelen. Met ons drieën is het zoveel interessanter, omdat je veel meer informatie  krijgt.

Sapa_Trekking (17)

Sapa trekking – dag 1

Sapa_Trekking (56)

Sapa trekking – dag 1

Vandaag staan de  bergdorpen ‘Ma Tra’ van de Hmong en ‘Ta Phin’ op het programma, waar zowel Zwarte Hmong als Dzao leven. Onder de Hmong heb je dan nog een verschil tussen de White, Black en Flower Hmong. Waarvan de Flower de meest kleurrijke, maar ook de meest zeldzame stam is.

Sapa_Trekking (60)

Laome, onze gids van dag 1

De tocht is zeer afwisselend en na ieder bocht krijg je weer een ander panorama waar de natuur georkestreerd wordt door de minderheidsgroepen die hun rijstvelden op de meest inventieve manieren in het gebergte laten passen.  Onze gids Loame leert ons onderweg allerlei planten kennen, waarvan de meest in het oog springende de groene theeplant en de indigoplant zijn. Deze laatste wordt gebruikt om hun materialen en kleren te kleuren.

We lopen een hele tijd op de richeltjes die de rijstveldjes van mekaar scheiden, als plotseling een klaslokaaltje van de Hmong opduikt. Ik kan het mij niet laten en – natuurlijk nadat ik eerst toelating heb gevraagd aan de lerares – mag ik binnen. Tot algemene hilariteit van de kinderen ga ik vooraan aan het bord staan een speel meesterke. Ik los een rekensommetje op en maak opzettelijk een foutje, de kinderen zijn door het dolle heen. Ik vraag of er mij iemand wil helpen. Nadat ze mij verbeterd hebben geef ik het roer terug over aan de specialiste.

Sapa_Trekking (28)

Tijdens de rekenles van de Zwarte Hmong-kinderen

Buiten staat er een doos waar je Vietnamese Dong kan achterlaten, waarmee ze dan boeken voor de kinderen kopen, ik kan mijn foutje van gisteren goedmaken en doe een kleine donatie ;-)

Ik krijg maar geen signaal voor mijn gps, we beginnen stilaan te vermoeden dat de nabijheid van de Chinese grens ons parten speelt. Is het achterdochtig te denken dat de Amerikaan het signaal voor de nieuwe veroveraars van de wereld, onderdrukt. Ik kan dus geen profiel van de wandeling aanbieden. Ook op welke hoogte we vertoeven komen we niet te weten, zelfs niet van onze gidsen. Voorlopig moet ik mij tevreden stellen met de hoogte van de Fansipan : 3143 m

Sapa_Trekking (36)

Twee Dzao-vrouwen

Onderweg maken we kennis met onze gids en hoewel ze vrij introvert is, geeft ze zich gaandeweg wat meer bloot. Tot onze grote opluchting komen we aan de weet dat de Dzao geen hond eten in tegenstelling tot de Hmong die zowat alles in hun koffer duwen.

Na een wandeling van 10 op de schaal van HildErik, komen we in Ta Phin aan, waar we zullen overnachten. We zijn natuurlijk benieuwd in welke beddenbak ze ons gaan duwen. Onze homestay ervaring in Luang Prabang, Laos was er eentje om U tegen te zeggen… tenminste als je van heel avontuurlijk houdt.

Sapa_Trekking (34)

Sapa trekking – dag 1

Maar eerst neemt ze ons nog mee naar de lokale grotten, waar kinderen staan te dringen om ons hun pillampen te lenen (vermoedelijk tegen de nodige Dong).  We hebben altijd zelf onze petzel mee, maar bevredigen hun teleurstelling met snoepjes die we nog in onze rugstak steken hebben. De grot stelt niet echt veel voor en voor ze ons aan onze homestay afzet vraagt onze gids ons of ze nog even langs haar huis mag om ons haar zelfgemaakte handelswaar te laten zien. We voelden al een hele tijd aan ons water dat er iets in die richting ging volgen. Uiteindelijk heeft ze ons goed gegidst en mee de andere opdringerige Hmong- en Dzaovrouwen, die vaak precies uit de grond komen gekropen, van ons helpen weghouden.

Als we aan haar woning aankomen denken we eerst dat we langs de stallingen binnenkomen maar… dit blijkt wel degelijk haar woning te zijn. Ze laat ons binnen in een veel te kleine ruimte waar een bed in de hoek staat en een ondefinieerbare massa in een kookpot op een stenen vuur staat. Ze gebaart ons te gaan zitten, omdat ze gauw haar kinderen gaat ophalen. De schrik slaat ons echt om het hart. We hopen dat we niet in dergelijk onderkomen moet overnachten, want dit is echt onbegrijpelijk dat zoiets bestaat. Hopelijk biedt ze ons geen potje thee aan, want de afwas is precies al een tijdje niet gedaan. Mijn mayonaise werkt op volle toeren. Hoe geraken we hier weg. Mijn gps werkt niet, ik heb geen degelijke kaart en bovendien begint het al wat te schemeren.

Sapa_Trekking (132)

Ten huize Laome – onze gids van dag 1

Sapa_Trekking (137)

Ten huize Laome – onze gids van dag 1

Ik heb een Vietnamese telefoonkaart. 911 werkt overal, desnoods laat ik ons ophalen met een helikopter, want dit is echt een brug te ver. Uiteindelijk komt ze na een kwartiertje terug en heeft ze haar kleine in haar armen. Dit maakt de nachtmerrie compleet. Ik weet niet hoe ik zoiets moet beschrijven. Het kind dat ze vastheeft is zwaar gehandicapt.  Zijn armpjes ontbreken voor de helft en waar zijn voeten moeten zijn, bevinden zich twee handen. Zodra ze hem op de grond zet, komt hij als een spin op ons afgekropen. Hij is blij met zijn snoepje dat ik nog in mijn rugzak heb en zodra hij dit binnen heeft kruipt hij terug naar buiten.

Laome haalt haar rieten basket boven met haar handwerkjes. Wij zijn zo verbouwereerd van hetgeen we hier zien, dat we bijna niet discussiëren over de prijs.  Onze enige zorg is hier zo snel mogelijk weggeraken. Nadat we hebben afgerekend, krijgen we nog een armbandje ‘for good luck’… Bind maar om mijn pols, denk ik, want dit gaan we zeker kunnen gebruiken.

Hadden we toch maar voor de optie ‘Groep’ gekozen. Hier zitten we nu… helemaal alleen, moe, vuil, hongerig als leeuwen. Het dorpje dat we passeren op weg naar onze homestay heeft een winkeltje waar wormen, spinnen en slangen als grillige monsters in flessen met sterke drank worden aangeboden. Paddenstoelen die vermoedelijk hallucinaties veroorzaken en geneeskrachtige planten die mijn bloed al dunner maken dan dat het nu al door mijn aderen stroomt. Ook een bokaal waar vermoedelijk de testikels van honden in azijn liggen te wachten op een viezerik die kikt op hondenkloten.

Waar is er hier een pizzeria….

Wordt vervolgd…

Geplaatst in Reisverslag | 1 reactie

2013_12_Sapa Eigen schuld… dikken b….

Terwijl de Sint en zijn vergruisde piet zich klaarmaken voor het grote werk van morgen starten wij vanmorgen met drie uur vertraging in Lao Cai, op een boogscheut van de Chinese grens. We nemen hals over kop afscheid van onze Chinese vriendinnetjes die verder reizen naar China.

Een busje brengt ons tegen duizelingwekkende snelheid over de smalle bergweggetjes naar Sapa. Prachtige vergezichten, de zon vecht tegen de oprukkende nevel en wolkendek en wint af en toe de strijd. Dit geeft ons adembenemende vergezichten. Na een klein uurtje toeterwerk om zo snel mogelijk van alles en nog wat voor te zijn, zet onze chauffeur ons bijna onbegrijpelijk zonder kleerscheuren af aan ons hotelletje.

Zodra we uit ons busje stappen worden we overmeesterd door enkele H’Mong dames die in deze tijd van het jaar niet veel anders te doen hebben dan toeristenvalletjes op te zetten. Het werk op het rijstveld zit er hier immers op. In de Mekongdelta oogsten ze tot drie maal per jaar rijst. Hier liggen de rijstvelden er verlaten bij. Er wordt hier maar één maal geoogst in september (geplant in mei).

Sapa (111)

Trekking Ta Van – Black Hmong

Wij denken dat we iets moeten kopen maar neen hoor, de hartelijke ontmoeting is slechts een deel van hun plan.  Ze zijn hartelijk. Vragen vanwaar we komen, hoe onze kinderen noemen… We snappen het nog niet goed…, maar krijgen wel een donkerbruin vermoeden.

Sapa (16)

Black Hmong

Nadat we in ons hotel geïnstalleerd zijn en een stevig ontbijt verorberen, gaan we op weg met een Nederlands koppel, twee Ierse vriendinnen en een Slovaaks koppel.  Een onuitgegeven bende. We kunnen het best met mekaar vinden en wisselen onze reiservaringen uit hier in ZOA.

Sapa (23)

Trekking Ta Van

Wij hebben onze vierdaagse in Sapa min of meer zelf samengesteld. Onze eerste dag volgen we deze onuitgegeven groep langs enkele minderheidsdorpen: Y linh Ho, Lao Chai en Ta Van. Morgen penetreren we onder ons beidjes in gezelschap van een vrouwelijke gids het hooggebergte en bezoeken we een bergstam ten noorden van Sapa.

Maar vandaag….De H’Mong dames blijven ons volgen en tussen haakjes ze spreken verdomd goed Engels. Als we na enkele indrukwekkende landschappen en we de meest gepubliceerde view op internet zijn gepasseerd en we gaan lunchen komt de aap uit de mouw… de zo vriendelijke dames veranderen in gewiekste verkopertjes… zelfs hun kinderen zijn ze tegemoet gekomen om de nietsvermoedende toeristen te vermurwen. Wij zijn natuurlijk ook niet de eerste de beste, maar tenslotte heeft hun gezelschap ons de nodige mooie en kleurrijke foto’s opgeleverd. Ik koop dus voor minder dan twee euro een kleinigheid.

Als ik echter van twee kleine kinderen een armbandje koop voor ons Merel, word ik door een vrouwelijke gids van een andere groep op de vingers getikt.. terecht. Als je van kinderen iets koopt gaan de ouders hun kleinste gebruiken om toeristen te verschalken i.p.v. naar school te sturen. Ik kan hier natuurlijk niets tegen inbrengen en mijn lunch gaat een beetje de mist in door mijn stommiteit. Eigen schuld… dikken b….

Sapa (97)

Trekking Ta Van

Onderweg laten we (zie filmpje) een suikerrietstengel proper maken (nu ja), we moeten toch alles eens uitproberen.

Sapa (128)

Trekking Ta Van – suikerriet

We zien onderweg nog blauwe en roze eenden, maar dit blijken geschilderde exemplaren te zijn van families die hun troep eenden op die manier herkennen. Ook lopen er weer wat hondjes los. Houden ze die lieve beestjes dan toch als huisdier… de kleine soorten wel…de grotere soorten echter… nu het is vandaag de vijfde december en de eerste vijf dagen van de maand mag er geen hond gegeten worden want dit brengt ‘bad luck’. Vandaag is de sukkelaar dus nog veilig vanaf morgen zou ik als ik hem was het hazenpad kiezen ;-), want twee keer vanaf per maand hond eten brengt daarentegen wel geluk.

Sapa (130)

Trekking Ta Van

Als we terug in Sapa zijn starten we onze jacht op goedkoop trekking materiaal. De kunst is om fake te leren herkennen uit echt. Ik zou niet graag in Zaventem mijn halve rugzak moeten achterlaten, want dan wordt goedkoop plotseling zeer duur. Maar we worden intussen zeer bedreven in het herkennen van het namaak uit het echte materiaal.

Geplaatst in Reisverslag | 1 reactie

Hanoi – Met twee Chineesjes in bed

Vanmorgen gaan we nog maar eens de cel in. De Hoa Lo gevangenis, die door de Amerikanen ‘Hanoi Hilton’ werd genoemd. Dit vanwege de verschrikkelijke omstandigheden waarin ze hier moesten leven. De filmpjes in de tentoonstelling tonen wel andere omstandigheden. Je ziet ze hier sporten, schaken, lekker eten. Maar dit zal vermoedelijk met oorlogsstrategie te maken hebben. De waarheid zal wel ergens in het midden liggen zeker. In ieder geval het is een van de betere musea tot nu toe in Vietnam.

IMG_8220

Hoa Lo gevangenis – Hanoi

De zon staat weer bijna op haar hoogste punt als we worden vrijgelaten uit de gevangenis en we beslissen om nog het vrouwenmuseum mee te pikken. Het is echter veel groter dan we dachten en bovendien zeer interessant maar ons museumcartouche is opgeschoten. Ik kan mij niet langer concentreren en na een uurtje houden we het hier wel voor bekeken.

huwelijksceremonie

Traditioneel huwelijkspaar – Vrouwenmuseum Hanoi

We mochten onze kamer houden tot 14 uur en we hebben nog net de tijd om onze spullen te versteken in 1 rugzak. De andere zak mogen we terug hier achterlaten tot we terugkomen van Sapa.

Na de namiddag nemen we nog het westmeer onder de loep met De Quan Thanh pagode. Daarna zakken we nog eventjes af om al eens een kijkje te nemen aan het presidentieel paleis en het mausoleum van Ho Chi Minh. Het lichaam van Nonkel Ho is voor het ogenblik voor onderhoud naar Moskou. We hopen dat de Russen tegen volgende week maandag, als we terug in Hanoi zijn met het Balsemonderhoud klaar zijn zodat we de halve god van Vietnam toch eens kunnen zien.

IMG_8311

Mausoleum Ho Chi Minh – Hanoi

Ook de één-pilaar-pagode moet er aan geloven. Als we aan de pagode staan zit er een madammeke met haar moeder fruit te verkopen en nog voor we ze zien ruiken we de Durians. Weet je nog, het symbool van Kampot in Cambodja. Ik wil eigenlijk al de ganse tijd eens proeven van het fruit dat in de meeste hotels en restaurants (vanwege de geur) niet mag verkocht worden.

IMG_8322

Durian

IMG_8323

Bmilk

Ze vraagt tien dollar maar als ik de helft biedt hapt ze toe. Ze is super enthousiast, geeft ons alvast een stokje met ananas en begint met de operatie Durian. (Zie filmpje) Een halve bus Chinezen zet het op een lopen als ze zien wat we van plan zijn. De geur is echt ondragelijk en de smaak is nog erger. Hilde eet haar hele stuk op niet voordat ze handschoenen moet aandoen, want anders zou de geur in je handen blijven hangen. Ik hou het na twee happen voor bekeken. Ik denk dat ik nog gemakkelijker hond door mijn strot zou krijgen. (trouwens een delicatesse hier in het noorden). Enfin, nu weten we hoe Durian er vanbinnen uitziet en hoe het smaakt. De moeder die er bij zit wil weten van waar we komen. Nadat we laten weten dat we van ‘Bi’ komen, zoals ze ons Belgenland hier noemen, komt ze los en vol enthousiasme krijgen we om ons te troosten nog een Bmilkfruit, dragonfruit en een pak bananen. Als we de moeder hadden laten doen hadden we een rugzak vol fruit meegekregen. Of dit een troostprijs is of omdat ze gek is van mijn snor weet ik niet ;-)

We zetten onze wandeling verder en kuieren tussen de oud koloniale huizen van de Fransen. Ook de Russische ambassade is een optrekje om u tegen te zeggen.

IMG_8316

One Pillar Pagoda – Hanoi

Ondertussen staat mijn stappenteller weer bijna op 30.000 of een 20 km. We houden het voor vandaag bekeken. We eten nog een hapje bij een Indiër en om kwart na acht staan ze ons al op te wachten om ons naar het treinstation te brengen waar we weer een nachttrein nemen. Deze keer naar Sapa. Als we op de trein zitten komen er drie mannen op ons loket kloppen om mee te reizen. Ik vraag om hun ticket te zien want er zijn maar vier bedden en ik zoek geen Vietnamees mee in mijn bed te pakken. (Niet dat hij er gelukkig mee zou zijn denk ik ;-) Eentje gaat al op zijn bed liggen en de andere twee staan te treuzelen in de gang. Na een tijdje verdwijnen ze en komen ze terug met twee jonge Chinese dametjes. Hij vraagt of ze er ook bij mogen. Ik begin zowat op kookpunt te geraken als blijkt dat hij gewoon kwam vragen of de Chinese dametjes hun plaats mogen innemen. Natuurlijk hebben we geen bezwaar en zo zijn we alvast verlost van hun rochelconcerten. Trouwens wat dat rochelen betreft dit zou komen omdat ze hun neus niet in het openbaar mogen snuiten. Rochelen en neuspeuteren kan, maar neus snuiten blijkt hier not done. Daarmee weten we dat ook weeral. Ik blijf alvast mijn neusje snuiten.

Ik weet niet of ik het in een van de vorige blogberichtjes al meegaf maar we legden de ganse afstand van Ho Chi Minh City tot Hanoi af in de Reunification Express. Er waren stukken die we goedkoper met de bus en zelfs met Air Vietnam konden overbruggen, maar het was een uitdaging om de hele rit uit te zitten. Een kleine 50 uur.

IMG_8338

Pumpkin train Hanoi – Cao Lai

Ik vrees dat deze trein ons een korte nacht zal bezorgen, want hij rammelt en hotst over de sporen dat het een lieve lust is.

Een vrouwelijke gids zal ons morgen door de bergen naar een aantal bergstammen begeleiden, maar meer hierover lees je morgen als er internet in de lucht hangt.

Geplaatst in Reisverslag | 2 Reacties

2013_12_Ha_Long_Bay Schoon liedjes duren niet lang.

Om 21 uur doen ze gisteravond mijn licht uit.

Ha_Long_Bay_3 (4)

Sunrise in Ha Long Bay

Ha_Long_Bay_3 (1)

Sunrise in Ha Long Bay

Ik was de enige die gisteren de hele dag op zoek ging naar schaduw en zoveel mogelijk uit de zon blijft en toch ben ik diegene die een lichte zonneslag oploop.  Volledig uitgeteld krijg ik bijna niets op papier en komt Hilde mij ter hulp en neemt de blogpen ter hand.

Vanmorgen ben ik volledig hersteld en bezoeken een recent ontdekte grot Hang Sung Sot of de grot van verrassingen. Inderdaad een spectaculaire grot met drie enorme kamers, maar hier loopt meer volk rond dan op een wedstrijd van KV Mechelen in hun goeie jaren. Wij genieten van de stukken waar toevallig geen volk staat, maar die zijn zo zeldzaam dat we het snel voor bezien houden. Het is nochtans prachtig. Recent is er hier in Vietnam trouwens de grootste grot ter wereld ontdekt en je kan die ook bezoeken maar je moet daarvoor intekenen op een website. De plaatsen voor dit en volgend jaar zijn al volzet en als je weet dat je hiervoor $ 3.500,- moet neertellen, zal je wel begrijpen dat we die kelk aan ons laten voorbijgaan.

Ha_Long_Bay_3 (29) Hang Sung Sot

Hang Sung Sot of de grot van verrassingen

Ha_Long_Bay_3 (10) Hang Sung Sot

Hang Sung Sot of de grot van verrassingen

 

Als we terugvaren met onze tender naar de grotere boot en onze gids het verdere verloop van de dag vertelt moet hij niezen… Waarop hij weer een leuk weetje van Vietnam blootlegt. Oeps zegt hij: er is iemand die mijn naam uitspreekt.

Rond tien uur moet ons materiaal allemaal gepakt zijn, de kamers moeten immers gekuist worden voor de volgende lichting toeristen. Het moet hier opbrengen zulle. Ik sprak trouwens met één van die kelners. Hij laat mij foto’s zien van zijn dochtertje van wanneer ze 1 maand is,  2 maand, 3 maand, enz… tot haar 3 jaar. Hij vertelt dat hij ze goed bewaart en alle dagen bekijkt want ze is momenteel zwaar ziek en hij krijgt maar 1 maal per jaar een paar dagen verlof om naar huis te gaan en haar te bezoeken. De rest van de tijd brengt hij door op de Jonk. “Om beter de klanten te dienen”, zegt hij… dat is wel efkens nen uppercut… Vakbond…nog nooit van gehoord natuurlijk. Dit is weer één van de vraagstukken des leven. Protesteren we hier tegen en blijven we met zijn allen thuis, heeft hij niets. Komen we met zijn allen… pfff hier mag je toch niet te veel bij stilstaan zulle.

We krijgen nog een kleine kookdemonstratie van de chef-kok aan boord. Springrolls op zijn Ha_Long_Bays hebben nu voor ons geen geheimen meer.

Ha_Long_Bay_3 (47)

Kookdemonstratie aan boord van onze jonk

De dames van de floating villages willen hun graantje van de westerse toeristen meepikken en varen de hele dag en een deel van de nacht met hun coracle (rieten bootje) rond onze boot.  Onze badkamer met zicht op de baai is leuk maar ik denk dat als ik in bad zit ze het omgekeerd even leuk vinden. Nu ja… ;-) ’s morgens komen ze met een bootje parels en drank langs waar een kleintje meevaart op het schommelende rieten bootje.  Wij houden ons hart vast. Als ik dat iemand met ons Merel zie doen… die laat ik colloqueren ;-)

Ha_Long_Bay_3 (3)

Verkoopstertjes varen de ganse dag op en af, om hun waar aan te prijzen.

We zullen deze vissersvrouwen niet lang meer zien in hun natuurlijke habitat want de Vietnamese regering heeft beslist dat alle floating villages uit de Ha-Long_bay weg moeten. Dit omwille van het steeds wederkerend fenomeen tyfoon. De regering moet alle jaren te veel schade bekostigen. Hier mag je donder opzeggen dat dit volgend jaar wereldnieuws wordt.

Tijdens de lunch maken we trouwens beter kennis met onze Israëlische tafelgenoten. Het zijn alvast wereldreizigers en bovendien ook boekenwurmen. Meer hebben wij natuurlijk niet nodig. Na de lunch hebben we een uitnodiging voor Telaviv op zak.  Zou het er dan toch van komen dat we volgend jaar Israël programmeren?

We nemen afscheid van iedereen en worden met onze tender terug naar de kade gebracht. We wisselen blogadressen uit (onze blog wordt al in 20 verschillende landen gelezen) en zetten koers naar de kade. Met pijn in het hart zeggen we vaarwel aan de Ha Long Bay, de Golf van Tonkin en de Pacific (dit blijkt de grens te zijn tussen de Zuid Chinese zee en de Pacific).

Ha_Long_Bay_3 (48)

Afscheid van onze jonk. Evaluatiepapieren invullen…

Als we terug rijden met de bus zien we vlak voor Hanoi een agent het verkeer regelen… t.t.z. hij staat daar met tranen in zijn ogen met zijn stokske onbeholpen in zijn pollekes. Hij kijkt alsof zijn beslissing om agent te worden erger was dan de Rubicon oversteken. (als politiekers dit gezegde mogen gebruiken, wij dan toch ook, ge ziet hé E10 ik heb mijn lesje goed onthouden). Enfin we hadden met hem te doen. Het verkeer is hier hectisch en onverantwoord gevaarlijk.

Als we ’s avonds terug naar hetzelfde  hotel terugkeren van drie dagen geleden, is de eigenaar zo gelukkig om ons terug te zien dat we…. ge gaat dit niet geloven de Honeymoonsuite krijgen voor de prijs van een gewone kamer. Wij content natuurlijk.

Ondertussen horen we meer en meer verontrustende berichten over Bangkok… oeps daar moeten wij binnen een paar dagen wel naartoe. Maar eerst nemen we morgen de nachttrein naar … Sapa. Mogelijks vliegen we weer onder de internetradar door en zal je onze verslagen pas later kunnen lezen.

Geplaatst in Reisverslag | 1 reactie

2013 – Nationaal park ‘Cat Ba’ – De helende kracht van tabak

Zacht wiegend worden we wakker op onze jonk. Het is voor zes uur als we al buiten zitten op ons terras te genieten van een wondermooie zonsopgang.

Ha_Long_2 (13)

Zonsopgang in de Ha Long Bay

We nemen afscheid van de mensen die de cruise voor 1 dag boekten en de grote jonk gaat tevens een nieuwe lading toeristen ophalen. Wij varen ondertussen verder met een kleiner bootje naar het nationaal park Cat Ba. Het is een kleinere jonk, maar meer dan groot genoeg voor de acht overblijvers.

Ha_Long_2 (115)

Ha Long Bay

Ha_Long_2 (101)

Overzichtskaart van Ha Long Bay

 

Al snel varen we door rustigere waters, minder boten die het landschap ontsieren. Ha Long betekent ‘neerdalende draak’. Er is een legende dat ooit een draak in deze wateren neerdaalde en parels spuwde. Deze parels zijn de rotsen of eilandjes in de baai. Er zijn trouwens 1.969 eilanden in de Ha Long baai, die 1.553 km² groot is.

Onze eerste stop is er eentje aan het Soi Sim eiland, dat we kunnen beklimmen. Wondermooi zicht heb je hierboven op de Ha Long baai. Onbeschrijflijk mooi. Je denkt dat je het gezien hebt, maar het blijft komen en komen. Het zicht is eindeloos.  Erik schaaft zijn been en doordat hij bloedverdunners pakt, blijft de kleine wonde bloeden. Wanneer we beneden komen, schrikt onze vrouwelijke gids van het bloed en begint rampenplan 1 af te kondigen (naar Vietnamees model) J. Ze staat onmiddellijk klaar met ontsmettingsmiddel, zakdoekjes… en een sigaret. Na de grondige ontsmetting, haalt ze de tabak uit de sigaret en plakt hem op de wonde. Ze legt er nog een papieren zakdoekje op en plakt het geheel vast met … plakband. ‘Not vely plofessional’, zegt ze grappend. De tabak zou zorgen voor het stoppen met bloeden. En dat doet het inderdaad.

Ha_Long_2 (51)

De helende kracht van tabak

Aan onze volgende stopplaats krijgen we per koppel een kajak toegewezen. We gaan wat grotten bezoeken met als toetje de ‘romantic lake’.  Een beetje huiverig stappen we de kajak in. Het ‘Nam Ou’-avontuur in Laos zit nog te vers in het geheugen. We zitten hier tenslotte op zee hé. Maar het water is hier rustig en we vermannen ons toch. Prachtig. Ook hier komen alle superlatieven te kort om te beschrijven wat je hier ziet. Op het eiland zouden 350 geneeskrachtige planten groeien. Een koppel apen, de goudkleurige langoer, waarvan er hier nog maar 60 leven, slingeren van boom tot boom aan de romantic lake en maken het plaatje compleet.

Ha_Long_2 (83)

Kajakken in Ha Long Bay

Ha_Long_2 (86)

Kajakken in Ha Long Bay

 

Terug op de boot krijgen we nog maar eens een copieuze lunch voorgeschoteld, terwijl we socialiseren met een Amerikaans koppel dat intussen al 7 maanden onderweg is en nog 5 maanden te gaan heeft. Verdomme toch. Wij met onze twee maanden vallen hier echt uit de toon zulle, geloof het of niet.

Trouwens we wisselen leuke ideetjes uit voor de streetfood in Hanoi.  Onze vrouwelijke gids is er ondertussen komen bijzitten en we vertellen haar over het tafereel dat we gisterenmorgen langs de kant van de straat zagen. Een verkoper had enkele kikkers te koop maar die waren bijeengebonden met een rekkertje. Oh lekker zegt ze kikker, alleen het hoofd eten we niet op. De rest is zelfs beter dan kip. Maar wanneer we haar van konijn spreken trekt ze haar neus op.

Ha_Long_2 (119)

Onze gids Ha

Ook waterbuffel eten ze hier in dit deel van Vietnam niet.  (wij aten dat alvast in Laos en Cambodja) Een waterbuffel dient om te werken op het veld, zegt ze kordaat. Nu ja daar is eigenlijk wel iets voor te zeggen.  Uiteindelijk eet een boer zijn tractor ook niet op ;-)

Na een rustig dutje aan boord, bezoeken we nog een parelboerderij. Vooraleer we aan wal gaan, ramt onze bootsman eerst nog een boot of twee hetgeen een hoop geroep en getier onder de Vietnamezen teweeg brengt. Wij zijn allemaal plots wat minder gerust. Onze boot is er eentje van hout en de splinters springen in het rond.

Het is wel eens interessant om te zien hoe die pareltjes groeien in de schelp van een oester. Maar wat ik niet wist, is dat dit geen natuurlijk proces is. Wanneer de oester groot genoeg is, wordt ze geopend en wordt er een bolletje, samen met een stukje parelmoer uit een andere schelp in de oesterschelp gestopt. De ‘gast-oester’ wordt hierbij gekwetst en slechts 30% van die ‘gast-oesters’ overleven dit proces. Na ongeveer 5 jaar is de parel groot en sterk genoeg om uit de schelp gehaald te worden.  De ‘gast-oester’ wordt bedankt voor haar bewezen diensten en gaat opnieuw het water in, maar dan als voedsel voor de vissen.

Ha_Long_2 (126)

Parel uit de oester verwijderen

We varen terug af en opnieuw ramt onze boot een andere boot. Alweer een hoop geroep en getier. Alles went snel en de passagiers hebben er een hoop plezier in.

De zon gaat intussen onder en we zijn opnieuw getuige van dit wondermooie natuurverschijnsel. We gaan terug aan boord van ons cruiseschip en ontmoeten de nieuwe gasten aan boord. We delen de diner-tafel van 4 Israëliërs: vader, moeder, een dochter en haar vriendin. Die twee laatste zijn al twee maanden alleen aan het reizen, nadat ze hun militaire dienst hebben voltooid in Israël. Vader, Ofer, en moeder, Michel, zijn op bezoek… In Israël moet iedereen in militaire dienst, zowel jongens als meisjes. De dienst duurt zo’n twee jaar voor de meisjes en drie jaar voor jongens. Nadat hun militaire dienst afgelopen is, maken ze meestal een grote reis.

Ofer had de Vietnamese gids gevraagd om het verhaal van de Amerikaanse oorlog te vertellen. Hij voegt er grappend aan toe: Israëliërs hebben nog veel te leren over hoe je de vrede kan bewaren ;-).  We luisteren geboeid mee. We kregen de oorlogsgeschiedenis al in fragmenten te horen of te lezen in de diverse musea, e.d., maar nu horen we het in één verhaal van een Vietnamees die blijkbaar zeer goed op de hoogte is, zeer interessant!!! Een mooie afsluiter van een leuke dag.

Geplaatst in Reisverslag | Reageren uitgeschakeld

Ha Long Baai – Happy Honeymoon

Foto’s Ha Long Bay

Na een geweldig ontbijt maken we ons klaar voor ons vertrek naar wat de kers op onze reistaart zou moeten zijn.

In het foyer van het hotel wachten we samen met twee Filipijnse dames op ons busje.  Zij gaan ook naar Ha Long, maar met een andere organisatie dus ook met een ander busje. We spreken ze natuurlijk aan over alle rampspoed die ze de laatste tijd moesten verduren. Zij wonen echter in het noorden en zijn deze keer de dans wat ontsprongen. Ze vertellen ons wel dat zij meestal in de tyfoonklappen delen en dat hun huizen toch min of meer tyfoonbestendig zijn.  Ze hebben in het zuiden nu ook de schrik goed beet en zullen in de toekomst ook meer rekening houden  met zo’n fenomenen, vertellen ze. Maar ik vraag me natuurlijk af wat is er opgewassen tegen 300 km per uur..

Tegen twintig na acht kunnen we vertrekken en nadat we hier en daar nog wat volk ophalen in Hanoi kunnen we vertrekken voor de 4 uur durende verplaatsing naar Ha Long. Onderweg maken we nog een stop bij één of andere groothandel voor toeristen ;-)

Ha_Long (1)

Ik word in Vietnam altijd aangesproken als Happy Bouddha, waar halen ze het ;-).

Tegen iets voor één uur komen we aan in Ha Long. We moeten in een tender (kleine boot om passagiers naar een groter schip te brengen)  die ons naar onze verblijfplaats voor de komende drie dagen vaart: onze Jonk die luistert naar de naam Aclass Opera Cruises. We hebben er de voorbije dagen de financiële riem wat opgelegd, omdat we dit een beetje in stijl wilden ervaren.

Ha_Long (200)

Onze Jonk Aclass Opera Cruise

Tegen niemand voortvertellen maar we doen eens lekker gek en gaan voor de honeymoonsuite… we zijn ten slotte 28 jaar getrouwd ;-) Uiteindelijk kost die maar € 20,- meer dan de gewone cabines en we krijgen er een fles wijn bovenop die 30 euro kost…. Rap terugverdiend ;-) Bovendien steekt in onze ijskast een taartje, met daarop ‘happy honeymoon’. ;-)

Als de boot van wal steekt krijgen we iets voorgeschoteld dat zijn gelijke niet kent. De Ha Long Baai. Dit is van een schoonheid…. man man.  Sorry Inge en Yvan ik weet dat jullie trip hier vorig jaar in het water viel door een tyfoon. Maar ik zal genoeg foto’s nemen om jullie te laten meegenieten, en hopelijk kunnen jullie dit ooit zelf nog eens doen, want geloof me dit is het waard.

Ha_Long (106)

Ha Long Bay

We genieten dat het een lieve lust is. Onderweg maken we een stop om een floating village te bezoeken, maar dit kan de vergelijking met de floating village van Tonlé Sap (Cambodja) niet doorstaan. Hier hebben ze allemaal satelliet tv en hypermoderne huishoudtoestellen. Enfin ’t is ze gegund natuurlijk, maar de authenticiteit is hier een beetje zoek.

Ha_Long (84)

Ha Long Bay Floating Village

We hebben de keuze om twee grotten te bezoeken met een uitgerokken coracle (bamboe bootjes) of met een kajak. Morgen staat er zeekajaking op het programma, dus kiezen we vandaag voor de coracles.

Ha_Long (62)

Ha Long Bay floating villages

Ha_Long (46)

Ha Long Bay floating villages

 

We bezoeken nog een eilandje – Ti Top – en beklimmen de berg om op de top te genieten van een prachtige zonsondergang.

Ha_Long (159)

Ha Long Bay sunset

Zowel de lunch als het diner zijn copieus. Na een vermoeide anderhalve maand reizen – pas op ge hoort ons niet klagen hoor – is deze verwennerij een welkome afwisseling. We laten het ons welgevallen.

 

Geplaatst in Reisverslag | 2 Reacties

Hanoi – Eten in de goot

Vanmorgen om 5u30 tjoekt ons treintje het station van Hanoi binnen. We hebben wat geslapen, maar er was wel niet veel stoefs bij. Ik heb in ieder geval mijn kotszakje niet moeten gebruiken.

Als we uit de trein stappen wil er geen enkele taxi (die binnen in het station staan) ons meenemen als ik het adres laat zien… dat is ook den eerste keer. Als we echter buiten komen staat er een heel legertje taxichauffeurs klaar die zelfs proberen om de rugzak van onze rug te trekken. Het hotel waar we overnachten verwittigende ons via mail dat we alleen MaiLinh of Citytour Hanoi mogen nemen, juist diegene die ons niet willen meenemen. Al de rest van de taxi’s zullen proberen zoveel mogelijk sap uit de citroen te persen die je dan bent. Ik moet een paar keer mijn gezicht opzetten dat ik op het ministerie ook gebruik bij mijn evaluaties, en dat helpt blijkbaar om ze af te schrikken ;-))

Hanoi (4) Den Ngoc Son

Den Ngoc Son

Uiteindelijk blijkt ons Hotel niet ver genoeg te liggen en spreken tenslotte een prijs af i.p.v. dat ik de meter laat opzetten. We spreken 80.000 VD af (€ 2,- en een beetje).  Dit heeft natuurlijk als voordeel dat hij niet de halve stad met je rondrijdt en uiteindelijk veel meer incasseert.

Hanoi (53) Hoan Kiem  - Schildpadtoren

Schildpadtoren

Het is nog voor zessen als we aan het hotel aankomen. De eigenaar mailde ons dat  er een ontbijtje zou klaarstaan maar dat we vermoedelijk nog niet op de kamer zouden kunnen. De nachtdienst ligt te slapen op een veldbedje, maar geeft ons toch de sleutel van onze kamer. Dit is goed nieuws we kunnen ons nog eventjes neerleggen in onze eigen kamer. Tegen zeven uur zitten we echter al aan de ontbijttafel na een verkwikkende douche.

Na een stevig ontbijt, met iets waarvoor ik een moord zou begaan… KAAS… smeerkaas niet te na gesproken hebben ze hier niet teveel van dit goddelijk zuivelproduct…. Nu ja een kinderhand is gauw gevuld zeker.  Wij laten ons dit kleinootje dus à volonté welgevallen.

Het hotelletje is een echte aanrader, de hotelbediende van dienst helpt ons goed verder met allerlei informatie en probeert een privé toer op maat  in Sa Pa voor ons te regelen. Maar meer hierover volgende week.

Hanoi (30)

Hanoi streetfood

We trekken de bruisende stad in die vermaard is voor zijn streetfood. Als we het centrale Hoan Kiem-meer rondwandelen komt er een jong madammeke naast ons lopen die vraagt of ze met ons wat Engels mag spreken. Het blijkt een studentje te zijn die blijkbaar een opdracht heeft gekregen. We hebben een leuk onderonsje en ze vertelt ons het verhaal van de legende van het meer over de schildpad met het zwaard (Hoan Kiem betekent trouwens ‘het meer van het teruggegeven zwaard’).  Ik heb een groot Invernessgevoel waar Nessie (monster van Loch Ness) de plak zwaait. In het Hoan Kiem-meer zou nog altijd een schildpad in rondzwemmen die zich maar zeer zelden laat bewonderen. We nemen afscheid niet voor ze een foto wil nemen en ook wisselen we mailadressen uit.

Nog geen vijfhonderd meter verder worden we weer door drie meisjes tegengehouden die met ons een praatje willen maken. … Ik hoop dat er niet te veel volk in die studierichting zit, anders zijn we nog niet thuis ;-) Ons gesprekje wordt deze keer zelfs op camera vastgelegd. We zullen dus als didactisch materiaal in menige klas tijdens hun spreekbeurten worden getoond.

Hanoi (85)

Hanoi streetfood

Hanoi (90)

Hanoi streetfood

Vandaag zetten we alles in het teken van ‘streetfood’. Ondertussen zijn we volledig aan de Indochinese gewoonte en gebruiken gewoon geraakt en hebben we onze eigen normen wat aangepast. De kruidenmengsels, de exotische groenten, gebruiken en bereidingswijzen maken van deze streetfood-bezoeken een waar avontuur, waar we twee maanden geleden feestelijk voor zouden bedankt hebben, maar nu zo van genieten. Je hoeft ook niet alles te weten wat er in zit… als het maar geen embryo-eieren zijn;-)

Geplaatst in Reisverslag | 1 reactie

2013_11_Mandarijen en gebakken varkensvel

Gisteren kregen we een hele boterham voorgeschoteld met  de keizerlijke stad. De keizerlijke stad is gelegen binnen een citadel die wel 10 kilometer lang is. Binnen de keizerlijke stad heb je dan de paleizen van de verboden Purperen stad. Eigenlijk heel verwonderlijk dat die in zo’n goede staat verkeert, zeker als je weet dat Hue voor de rest compleet van de kaart is geveegd. Na iedere oorlog is er wel wat opknapwerk aan te pas gekomen, trouwens ook termieten en tyfoons eisten een deel van de restauraties op. Er wordt nog met man en macht gewerkt maar ik vrees dat dit een eeuwigdurende strijd is.

Hue (70) Khai Dinh Tomb

Gewone soldaat onder de mandarijnen

Hue (69) Khai Dinh Tomb

Militaire mandarijn (te herkennen aan het zwaard in de hand)

Hue (68) Khai Dinh Tomb

Civiele mandarijn (te herkennen aan de scepter in de hand en de hoofdtooi)

 

Hue (3)Minh Mang Tomb

Zoek de tien verschillen…

Hue (2)Minh Mang Tomb

Zoek de tien verschillen…

Vandaag staan de tombes of mausolea op het programma. Tijdens hun leven waren hun paleizen al indrukwekkend, de mausolea voor hun eeuwige reis zijn dat misschien nog meer. In ieder geval, de Koninklijke inhaligheid in ons Belgiëlandje kan niet op tegen de grootheidswaanzin van deze Keizerlijke Nguyendynastie in Vietnam.

Hue (14)Minh Mang Tomb

Hue – Minh Mang Tomb

Het zoeken naar een juiste locatie duurde soms veel langer dan de bouw van de Tombes zelf. De dwangarbeid en slavenarbeid die hier mee gepaard gingen zijn al lang vergeten … dat ze maar rusten in vrede.

We huren een auto met chauffeur want zelf met een auto rijden lijkt mij hier een brug te ver. We hebben een goed chauffeureke en zelfs zijn Engels is verstaanbaar. Mijn woorden zijn nog niet koud als hij de parking oprijdt en een steen ramt. Die gaat vandaag niet veel verdiend hebben vrees ik, want de onderkant van zijn auto is herleid tot schroot. Hij wimpelt onze bezorgdheid af en zegt dat zijn garage dat wel zal maken. ..ja dat zal wel.

Hue (71) Khai Dinh Tomb

Hue – Keizerlijke wacht bij Khai Dinh Tomb

We hotsen de hele dat van hot naar her en bezoeken de drie belangrijkste tombes: de mausoleums Tu Duc, Minh Mang en Khai Dinh en als toetje nemen we er de Tu Hieu Pagode bij. En zeggen dat we nog twijfelden om die tombes en pagodes te gaan bekijken wegens tijdsgebrek. Maar omdat we beslist hebben om de nachttrein naar Hanoi te nemen, kwam er nog 3/4de dag vrij. Dit is totaal anders dan wat we tot nu toe te zien kregen. Elke keizer heeft zijn eigen mausoleum dat zo’n gebied van ongeveer 15 tot 25 ha beslaat. Een mausoleum bestaat uit 3 elementen: een tempel voor de verering van de overleden keizer en zijn vrouw; een grote stenen stèle met biografische gegevens en een verslag van zijn regering; en de keizerlijke tombe. In de bijgebouwen woonden de keizerlijke concubines en eunuchen. Het ene mausoleum was al rijkelijker versierd dan het andere. Op de keizerlijke hof staan de bronzen mandarijen, soms levensgrote exemplaren, de paarden en olifanten.

Hue (17)Minh Mang Tomb

Hue – Minh Mang Tomb

We zijn nu anderhalve maand onderweg en waren in totaal al in misschien 50 verschillende pagodes, tempels, mausolea. Toch blijven ze even boeiend. Als we hier in Hue toekwamen, sloeg de vermoeidheid wat toe en de bronchitis van Hilde heeft hier ook geen goed aan gedaan. Maar vandaag maakt weer heel wat goed en geeft ons weer de nodige energie. Trouwens de pillen die Hilde hier gekregen heeft schijnen aan te slagen. Ze voelt zich al stukken beter.

Aan de tempels staan er natuurlijk weer de nodige verkopers van vanalles en nog wat. Ze komen vragen of we geen euromuntjes bij hebben, omdat ze die verzamelen.  Als we  vertellen dat we er geen hebben, halen ze er zelf een deel uit hun zak en vragen of we die kunnen ruilen tegen Dongs… ’t zijn geslepen gasten zulle…

Hue is ook bekend voor zijn Non La (de rieten kegelhoedjes) en voor de productie van wierookstokjes. Onze chauffeur stopt bij zo’n kraampje – waar hij vermoedelijk iemand kent – maar wij toch content dat we eens gezien hebben hoe ze die dingen maken. Het resultaat hiervan zie je trouwens in de filmpjes waarvan je de link in de mail terugvindt.

Hue (165) Tu Duc Tomb

Hue – Tu Duc Tomb

Als we tegen vier uur naar het station gaan regent het nog altijd, minder hard dan gisteren maar zonder paraplu kan je hier wel niet buiten komen. De madam van ons hotel maakt geen bezwaar dat we de paraplu’s meenemen, alle middenstanders hebben hier gezamenlijk paraplu’s aangekocht en die mag je dan overal achterlaten of meenemen naar je volgende locatie binnen Hue. Het is echter nog een aangename 23 graden, maar alle Vietnamezen lopen hier met dikke winterjassen rond.

Hue (52)Minh Mang Tomb

Hue – Minh Mang Tomb

Terwijl ik dit schrijf zitten we op de nachttrein naar Hanoi. Morgenvroeg komen we rond 5 uur ’s morgens aan. We krijgen gezelschap van twee jonge Vietnamezen, woordenwisseling zullen we niet hebben want ze spreken alleen Vietnamees.

Maar dan rond 20 uur krijgt een van die gasten honger.  Regelmatig komt er een karretje langs met allerlei snuisterijtjes waar zelfs onze hondjes voor passen, vrees ik. De hongerige klant bestelt twee gewone eieren en twee eieren waar je liever niet in de buurt bent als die opgegeten worden. Ik weet niet of het duizendjarige eieren zijn of de embryo-eieren waar ik het in de week over had. Maar ik durf de ganse tijd geen adem te halen. Bovendien heeft onze vriend zelf een zak mee ter grootte van een patattenzak van 15 kilo met ondefinieerbare rommel. Ik gok op gefrituurde wormen en gezien zijn vieze eetvoorkeur moet je hier niet van verschieten. We kunnen het niet laten om het te vragen en het blijkt gefrituurd vel van een varken te zijn… moet je echt eens proberen…

Hue (100) Khai Dinh Tomb

Hue – kletsen met een militaire mandarijn in Khai Dinh Tomb

Ik leg mijn kots zakje alvast klaar… Nog drie nachttreinen te gaan. Wij houden echt van reizen met de trein, maar het heeft toch ook zijn kleine kantjes zulle.

Geplaatst in Reisverslag | 4 Reacties

Hue – Strippen in’t kliniek

Hue maakt vandaag zijn pispot reputatie waar, met verve. Het regent…correctie, het giet de ganse dag oude wijven. Alsof dit niet genoeg is moeten we op zoek naar een dokter. Hilde haar hoestbuien worden alsmaar erger, bovendien heeft ze al enkele dagen koorts. Ons guesthouse madammeke zegt dat we best naar het hospitaal gaan als we een dokter willen raadplegen.

 

Hue (1)

Hue – met de dokter onderweg naar de apotheek

We nemen een taxi voor 1 euro naar het universitaire ziekenhuis. De chauffeur rijdt met ons naar de spoedafdeling en we worden onmiddellijk geholpen. Als vreemdeling krijg je hier absolute voorrang. We hebben al dikwijls ondervonden dat ze hun reputatie als vriendelijk en gedienstig hoog willen houden.

We komen in een grote zaal waar een aantal gewonden, zieken allemaal op bedden liggen, de dokter van dienst maant Hilde aan op één van de bedden te gaan liggen, waarvoor ze feestelijk bedankt. Als ik hier één van mijn honden moest op leggen heb ik GAIA aan mijn been. Bloed, slijk… en ik weet of wil niet weten wat nog allemaal, kleuren de ooit witte lakens.

We wachten staand af. Na minder dan vijf minuten krijgt Hilde een persoonlijke begeleider die samen met haar naar de dokteres van wacht stapt. In haar kabinet zitten nog een aantal zieken. Ook Hilde wordt onderzocht in aanwezigheid van iedereen. Ze moet haar tot op haar slipje na uitkleden. De ogen van de aanwezigen puilen uit… Grapje hoor, de mentaliteit is hier zo preuts dat het luisteren naar haar longen met haar kleren aan kan.

De dokteres spreekt geen Engels, maar verstaat wel dat Hilde allergisch is voor penicilline. Enfin, ze somt een aantal mogelijke medicijnen op, waaronder Augmentin, waarop Hilde reageert dat dit penicilline bevat… Als dat maar goed komt.

Haar persoonlijke begeleider gaat met ons, na het onderzoek, mee voor de afrekening (10 $, daarvoor kan je niet ziek lopen) en daarna zelfs twee blokken ver naar een apotheker. Hopelijk slaat de medicatie aan want het blijkt toch wel een serieuze bronchitis en een keelontsteking te zijn.

Op weg terug naar ons hotel springen we uit een rijdende taxi, omdat de chauffeur weigert zijn meter op te zetten. Misschien hangen hier morgen wel posters omhoog dat we gezocht worden.

Het blijft ondertussen regenen, maar goed ingeduffeld en gewapend met een umbrella laten we ons met een bootje via de Perfume river afzetten aan de oudste pagode van Hue:  ‘De pagode van de hemelse dame’ (Thien Mu pagode).

Hue (17) Thien Mu Pagoda

Hue – Thien Mu Pagoda

Hue (13) Thien Mu Pagoda

Hue – Thien Mu Pagoda

De schipper die zijn boot bijna aan diggelen vaart tegen de kade, is zo vriendelijk om ons op te wachten en daarna af te zetten aan de ingang van de keizerlijke stad. We eten aan een straatkraampje een Pho (soepje) en keren de ganse middag – ondanks de regen – de Keizerlijke stad binnenste buiten.

Hue (68) Keizerlijke stad

Hue – Keizerlijke stad

Hue (88) Keizerlijke stad

Hue – Keizerlijke stad – theater

 

Hue (71) Keizerlijke stad

Hue – Keizerlijke stad

Hue (80) Keizerlijke stad

Hue – Keizerlijke stad – keizerlijke urne

’s Avonds gaan we naar het DMZ café om nog een aantal reservaties te maken: treinticket naar Hanoi, uitstapje voor morgen naar de tombes en nog een aantal pagodes en wat onze kers-op-de-taart van deze reis zou moeten zijn, een ticket voor een cruise van 3 dagen op de Ha Long Bay. We laten ons a fond gaan en kiezen voor de Honeymoon suite. Uiteindelijk waren we vorige week 28 jaar getrouwd… het mag dan wel iets extra hebben zeker. De volgende vijf dagen zijn dus weer goed gevuld. Hopelijk slaan Hilde haar pillekes goed aan.

Geplaatst in Reisverslag | 2 Reacties

Hue – Wat heb je vandaag op school geleerd…DMZ

Wij bevinden ons in de pispot van Vietnam, Hue. Hier hebben ze de meeste neerslag van Vietnam. Wij ontspringen voorlopig de dans en genieten van een aangename 25 graden en een waterzonnetje. De luchtvochtigheid blijft echter hoog zodat je toch wel altijd het gevoel hebt dat je net vanonder een hete douche komt.

Hue2_DMZ (35)

DMZ-zone

De les van vandaag: DMZ: Gedemilitariseerde zone.  We zitten ongeveer 12 uur in een busje bij een chauffeur die vermoedelijk zijn rijbewijs kreeg omdat hij zijn claxon wist staan. Er vallen hier maandelijks 30 verkeersslachtoffers. Wij vragen ons af of dit niet per dag is. Op weg naar onze bestemming zien we weer 2 brommers tegen de korst liggen.

Enfin het is een ware calvarietocht vanuit Hue, maar dit ademt zoveel geschiedenis uit dat we dit onmogelijk kunnen overslaan. Onze vrouwelijk gidsje spreekt Engels, maar geen kat in het busje begrijpt waar ze het over heeft. Gelukkig hebben we onze Rough Guide die ons de nodige informatie bezorgt.

Hue2_DMZ (3)

DMZ – Rockpile (radiostation van de Amerikanen)

Hue2_DMZ (10)

DMZ – Dakrong brug op de Ho Chi Minh trail (deze brug dateert van 2000)

DMZ, een kleine duiding:

Noord-Vietnam en Zuid-Vietnam werd volgens akkoorden in Geneve op de 17de breedtegraad in twee gedeeld. Dit in afwachting van verkiezingen in ’54 die er uiteindelijk niet kwamen.

Zowel 5 kilometer noordelijk van die breedtegraad als 5 km zuidelijk, werd een gedemilitariseerde zone ingesteld waar er niet mocht gevochten worden.

Geen enkel gebied in Vietnam is echter zo zwaar onder vuur genomen tijdens de oorlog met Amerika als dit gedeelte. Hier werden viermaal zoveel bommen gedropt als in de hele 2de wereldoorlog.

Als je dit gebied doorkruist voel je dat hier geschiedenis is geschreven, ook de aanwezigheid van de Vinh Moc-tunnels tonen hoe die eenvoudige Vietnamese boeren de Amerikaanse Goliath kon verschalken en eigenlijk verslaan.

Hue2_DMZ (85)

DMZ – Vinh Moc-tunnels

Hue2_DMZ (89)

DMZ – Vinh Moc-tunnels

We kennen vooral deze geschiedenis van de tientallen Pro-Amerikaanse Hollywood oorlogsfilms, maar hier heb je vooral vandoen met die vriendelijke Vietnamezen die begot niet eens nog rancunes hebben. Ze hebben hier een soort van gezegde voor : “als we haat blijven voelen voor de Amerikanen, raken we nooit verlost en zijn we nog steeds niet vrij”. We rijden de hele route 9 af op Vietnamees grondgebied. De route die parallel loopt met de DMZ-lijn. We krijgen ook een glimp van de Ho Chi Minh route, de bevoorradingsroute die de Amerikanen zelfs met moderne technologieën niet konden uitschakelen.

Een museum met nog enkele Amerikaanse helicopters, tanks en als ik het goed voorheb een C130 (maar onze Jenthe kan mij hier misschien bij helpen…) geven een goed beeld van deze zoveelste nutteloze  oorlog.

Hue2_DMZ (41)

DMZ – Amerikaanse C130

Hue2_DMZ (38)

DMZ – Amerikaanse Shinook

Het voelt aan als een tragische film. We maken ook nog een stop bij een kerkhof met duizenden onbekende gesneuvelden, allemaal communistische soldaten. Tegen de tijd dat we terug in Hue zijn ben je een depressie nabij. Zoveel onrecht.

We rijden wel door fantastische landschappen die eindelijk na zoveel jaar hersteld zijn van de Amerikaanse napalm, ontbladeringsproducten en hun andere vetzakkerij die ze hier dropten. Maar het zit hier nog vol onontploft materiaal en regelmatig sterven er hierdoor nog mensen.

Tussendoor bezoeken we één of andere etnische stam, maar we vinden dit in dit programma een beetje ongepast.

Hilde heeft last van een zware verkoudheid en gaat vroeg naar bed. Ik probeer een ticket voor de trein naar Hanoi te versieren en ga afscheid nemen van de reisgezellen die morgen verder trekken naar de Phong Nha grotten. Stephanie die ook in november jarig was krijgt nog een laat verjaardagsgeschenk in een voor vandaag toepasselijke kroeg: ‘DMZ’ ;-)

Onderweg naar het bureau dat voor treintickets kan zorgen, word ik verschillende keren aangesproken en vragen ze of ik goesting heb in een lekker stuk… ook bieden ze me tot tweemaal toe drugs aan. De seks- en drugsindustrie draait ook hier op volle toeren.

Wij verkennen morgen verder de Citadel in de keizerlijke stad.

Geplaatst in Reisverslag | 2 Reacties