Hue – embryo eieren en zijderupsen

Gisterenavond vinden we in Hoi An en winkeltje waar ze modelboten verkopen. Voor ongeveer honderd euro shipping inbegrepen zal ik een modelboot in mijn bibliotheek rijker zijn. Ik geraak er niet goed uit. Mijn bibliotheek thuis schreeuwt voor zo’n decoratie maar dit is een serieuze aanval op ons reisbudget. Bovendien zal ik er nog 3 maanden op moeten wachten…

Hoi_An3 (41)

Hoi An – Cutty Sark binnenkort te bezichtingen in onze bibliotheek

Hilde kapt de knoop door, we zullen de komende dagen wat meer streetfood vreten ;-) Met ons getwijfel en getreuzel zijn we maar net op tijd terug voor ons vervoer naar het treinstation. We nemen zonder spijt afscheid van ons slechtste hotel tot nu toe. Maar ja op zo’n lange reis … ‘shit happens’ zeker.

We reserveerden via dit hotel ook onze treintickets naar Hue. We moeten hiervoor echter terug iets zuidelijker naar Da Nang voor de trein. Ook hiervoor wordt gezorgd…vermoedelijk door familie van de eigenares. Enfin we voelen ons een beetje bekocht, maar misschien ligt het probleem wel aan ons. Bovendien vraagt onze chauffeurmadame of ze goed rijdt… ik krijg het al op mijn heupen.  Ik vermoed dat ze gisteren haar rijbewijs gekregen heeft bij een kilo zoete patatten ;-)

Op langere reizen telt natuurlijk iedere euro maar als je enerzijds een bootje koopt van € 100,- als versiering, moet je dan anderzijds voor minder dan een dollar gaan discussiëren ;-). ’t Is een beetje zoals met de kaarten spelen zeker dat er gevloekt en geruzied wordt voor 5 cent ;-))

We reserveren 2 zitplaatsen aan de rechterkant van de trein maar die bevinden zich aan de linkerkant ;-) We zitten in een wagon met duizend verschillende geuren en kleuren. Hilde die al een paar dagen last heeft van een verkoudheid kan haar lach niet inhouden als hier bovendien nog gerookt wordt ook.

Enfin het heeft wel iets. We vergeten die kleine besognes als we in ruil hiervoor een prachtig landschap voorgeschoteld krijgen. We zitten dan niet aan de rechterkant, maar we gaan in de gang staan waar de deur is en krijgen hiervoor een vijfsterrenstaanplaats.

IMG_7265

Treinrit Da Nang – Hue

IMG_7263

Treinrit Da Nang – Hue

IMG_7259

Treinrit Da Nang – Hue

IMG_7271

Hue – treinstation

Na een kleine vertraging van ongeveer 1 uur – Verbeek, ik wil nooit nog iets slecht horen over de NMBS ;-) – komen we in Hue aan. Weer een stukje van de reunification express dat we kunnen afvinken.

IMG_7270

Hue – Reunification Express

We zijn nog 14 uur trein van Hanoi verwijderd, we hopen de ganse rit per trein tot daar uit te zitten.

We logeren in Jade hotel vlakbij het backpackers centrum. Voor nog geen  € 18,- krijgen we hiervoor ontbijt en een reuze privé terras.

Na een kleine verkenning van de buurt spreken we af met het reisgezelschap. Het is alsof we een kat en muisspelletje spelen op weg naar Sapa. We wisselen wat ervaringen uit en tips. Er is hier zoveel te zien en te doen dat we tijd te kort gaan hebben, maar ja twee maanden is dan ook niets om op verlof te gaan hé ;-))))

IMG_7273

Hue – verkenningstocht over de Parfumrivier

Nog een kleine aanvulling van gisterenavond. Daar kregen we de kans om in een restaurant te gaan eten waar ze de plaatselijke specialiteit serveren: embryo eieren (eieren die net voor het kuikentje uitkomt en dan gekookt worden) en zijderupsen. Van die embryo-eieren hadden we al gehoord van Marc (broer van Hilde) die dit bijna 20 jaar geleden in Vietnam heeft gegeten (of zien eten). Ik twijfel … ik twijfel… maar Hilde trekt mij resoluut mee naar een andere eetgelegenheid… ikke content ;-) Morgen is het terug geschiedenisles.

Geplaatst in Reisverslag | 5 Reacties

Cooking Class en không cám o’n.

Vandaag gaan we kokeneten spelen. We hebben ons ingeschreven voor een cooking class. De heerlijke pho’s, pannenkoekjes en springrolls mogen na vandaag voor ons geen geheimen meer hebben.

Na het ontbijt haalt een taxi ons op en rijden we naar de plaatselijke markt. We zijn in totaal met negen. De begroeting verloopt zeer hartelijk.  Een aantal Australiërs, Engelsen en dan België natuurlijk.  Gewichtige mensen zie ik onze kookconfrontators denken ;-) Het is de bedoeling dat we een viergangenmenu klaarmaken, maar de ingrediënten gaan we samen met onze gids op de plaatselijke markt kopen. We krijgen uitleg bij alle groenten, kruiden en weet ik nog wat allemaal. Het is alvast veelbelovend. Iedereen krijgt een kabaske, waar we al de groentjes, kruiden, noedels, vlees in kwijt kunnen. Als we met zijn allen de markt voldoende geterroriseerd hebben en al onze benodigdheden hebben, stappen we op de kade af en varen naar ons cooking island. We zitten precies in een of andere Njamreeks op zijn Vietnamees.

Hoi_An (2) Cooking_Class

Hoi An – cooking class – eerst inkopen doen

Hoi_An (5) Cooking_Class

Hoi An – cooking class – eerst inkopen doen op de plaatselijke markt

We zijn nog maar net weg met ons bootje als het begint te stortregenen. Ook steekt er wind op en binnen de kortste keren zijn we weer drijfnat. We krijgen dan nog een doekje voor het bloeden  bij wijze van een regenvestje, maar het kalf is ondertussen al verdronken, t.t.z. we zijn weer drijfnat.

Na een half uurtje varen worden de golven altijd wat steviger, ons foldertje van de cooking class maakte gewag van een kookeiland waar de rivier en de zee mekaar ontmoeten.  Net voor we de zee konden opvaren buigt onze schipper af en zetten we koers naar een kokosnoteneiland.  Ik heb hier wel een déja-vu (Mekong Delta). We moeten uitstappen en in een kleiner roeibootje tussen de kokosnotenpalmen varen.

Hoi_An (33) Cooking_Class

Hoi An – Twee plaatselijke schonen op weg naar de cooking class

Enfin we maken ondertussen kennis met onze medekokers en tegen de tijd dat we aan ons eigenlijk kookeiland aanleggen heeft de regen zijn slag thuis gehaald en laat hij ons de rest van de dag gerust.  Niet dat het ons nog zou kunnen schelen, we zitten droog onder een kokospalmen afdakje.

Hoi_An (63) Cooking_Class

Hoi An – cooking class: slaatje met rundsvlees (selfmade)

Hoi_An (57) Cooking_Class

Hoi An – cooking class: pannenkoek van cokosmelk met garnalen (selfmade)

Voor we echter met het echte koken beginnen maken we eerst zelf rijstmelk om straks pannenkoeken te maken. 1 deel rijst met 2 delen water dat een nacht heeft getrokken wordt met een soort van molensteen gemalen tot er van de rijst niets meer overblijft.

Hoi_An (55) Cooking_Class

Hoi An – cooking class: checken of de olie warm genoeg is om de pannenkoek te bakken

Hoi_An (44) Cooking_Class

Hoi An – cooking class: Pho Bo (noedelsoep met rundvlees)

Onze chef van dienst is een madam op jaren, luisterend naar de naam Th̩, maar we hebben samen een geweldige dag. De Vietnamese keuken heeft net iets minder geheimen voor ons en de volgende gasten ten huize Liekens РPeeters zullen begot Vietnamese kost te vreten krijgen ;-)

De Aziatische winkel in Brussel zal er alvast een stevige klant bij hebben.

Het is een gezellige bedoening en als we onze buiken vol hebben komen ze ons terug oppikken met de taxi die zo vriendelijk is om ons aan Bi Bi Silk, onze kleermaker af te zetten. We zijn natuurlijk ongelofelijk benieuwd wat de kleermakerboer er van gebakken heeft.

Hoi_An (71)Bi Bi Silk - Kleding op maat

Hoi An – bij de kleermaker: mijn kimono zit als gegoten

Ik sta voorbeeldig in mijn kimono ;-). Er moeten nog een paar kleine wijzigingen aan de decolleté aangebracht worden, maar voor het overige zit ook Hilde haar kleedje als gegoten.

Hoi_An (75)Bi Bi Silk - Kleding op maat

Hoi An – bij de kleermaker: kleedje op maat (nog niet volledig af)

Onze kampvuuravond in Hoi An brengen we door in de oude stad en Hilde legt via Booking.com onze volgende locatie in Hue vast.

In Vietnam en vooral in Hoi An hebben we al meer “neen, dank u” of “không cám o’n” (fonetisch: khung kom on) moeten zeggen dan dat we goeiendag “Xin Chào” hebben gezegd. De verkoopstertjes op straat, altijd vrouwen of kinderen, zijn nogal opdringerig om hun koopwaar aan te bieden.

We blijven net als alle verkoopstertjes vriendelijk, maar Vietnam is toch net iets te toeristisch als je de vergelijking maakt met Laos en Cambodja. Maar Hoi An zal voor altijd in ons geheugen gegrift blijven als de lampionenstad.

Hoi_An (79)

Hoi An – lampionnenstadje

 

Geplaatst in Reisverslag | 6 Reacties

Hoi An – Kleedje op maat

20 keer word ik vandaag aangesproken als Happy Bouddha… die weten zeker niet dat ik bijna 25 kilogram ben afgevallen ;-) Happy Bouddha is die gezonde Boeddha die blijkbaar enige gelijkenis met mij vertoond.

Zondag en voor negen uur zitten we al op de stadsbus van Da Nang naar Hoi An. We proberen alle transportmogelijkheden uit, dus waarom niet de stadsbus waar je mag roken, kippen vervoeren, en ik weet niet wat nog allemaal. Twee Amerikaanse toeristen willen er de volgende halte al terug uitstappen maar dat is zonder de busconducteur gerekend. Zodra je eventjes hebt geproefd van het busje zit je de hele rit uit. Hilde heeft een zitplaats, maar ik sta het eerste stuk recht. Naast een ontvanger (in dit geval ontvangster) die gewoon je geld incasseert zonder dat je een bewijsje krijgt…. Is er ook nog een deurconducteur die je bagage aanneemt en onderweg wat bussen verf en allerhande andere materialen meeneemt en dan ergens aflevert, zonder dat de bus eigenlijk stil staat. Als hij in de gaten krijgt dat ik recht blijf staan, jaagt hij een jonge gast van zijn plaats en dwingt mij te gaan zitten… happy Bouddha moet kunnen zitten zeker. Da’s toch een beetje oud worden als ze je proberen te laten zitten op den bus…

Hoi_An (1)

Busrit Da Nang – Hoi An

Als we in Hoi An aankomen worden we deze keer niet aangesproken door taxichauffeurs maar scooterboys. Ik vraag of ze op hun kop gevallen zijn. Als ik met mijn rugzak en het dagrugzakje op hun brommertje zou plaatsnemen val ik geheid in kosten ;-)

Ze blijven zagen tot ze ons kordaat de weg naar het centrum zien inslagen. Het is weer snoeiheet en de zware rugzak is niet echt hetgeen je op uwen bult wil met zo’n weer. We hebben voor de verandering niets gereserveerd omdat we niet goed wisten wat we hier in het post-stormtijdstip moesten verwachten. We lopen het oude centrum 2 keer rond. Klaar voor de schroot vinden we uiteindelijk een hotelletje waar we resoluut voor de luxe kamer gaan. € 22,- De straten zijn hier allemaal proper gemaakt en er is nauwelijks iets te merken van de storm, maar er zijn er nog veel problemen met de elektriciteit. Overdag wordt er blijkbaar aan gewerkt en is er geen elektriciteit. Zonder airco in deze hitte is bijna moordend maar de 42 slachtoffers indachtig klagen we niet. Na één uur op de kamer ben ik al veel minder inschikkelijk en ik kan het mij toch niet laten om twee keer te gaan vragen wanneer de elektriciteit hersteld wordt. ;-)

Hoi_An (7) Japanse_brug

Hoi An – Japanse brug

Hoi_An (8) Japanse_brug

Hoi An – Japanse brug

 

Hoi_An (9) Japanse_brug

Hoi An – Japanse brug (afgewerkt in het jaar van de hond)

Hoi_An (10) Japanse_brug

Hoi An – Japanse brug (aanvang van de bouw in het jaar van de aap)

We nemen snel een douche maar voor we onze kleren weer aanhebben kunnen we er eigenlijk al terug onder. Ik kan hier toch niet in mijnen blote blijven rondlopen ;-)  We gaan dus maar op verkenning in het stadje. Zeer charmant overigens. De ‘Thu Bon’ is het kanaal van dienst. De knusse woningen aan de oevers van Chinese, Vietnamese, Japanse en Europese makelij maken van dit stadje een honderd procent karaat toeristische trekpleister. De Chinese gemeenschapshuizen, de oude huizen en de Japanse brug zullen er voor zorgen dat de prijzen hier binnen onafzienlijke tijd onbetaalbaar worden.

Hoi_An (15) Kantonees_gemeenschapshuis

Hoi An – Kantonees Gemeenschapshuis

Hoi_An (31) Kantonees_gemeenschapshuis

Hoi An – Kantonees Gemeenschapshuis

In de namiddag stappen we in een kleermakerszaak binnen en laten een kleedje op maat maken voor Hilde.  We geraken het niet onmiddellijk eens over de prijs. Als ikzelf interesse toon voor en Kimono – ge zou er mij eens in moeten zien blinken ;-) – buigen ze stilaan en voor minder dan € 50,- zijn we alletwee gesteld. Enfin alvast een leuke ervaring, mijn maten laten opnemen door iemand die ongeveer tot aan mijn navel reikt ;-) Als Hilde haar droomkleedje via haar smartphone doorstuurt en haar maten laat opnemen, wordt ze betast en bemeten… ik amuseer me kostelijk.

Hoi_An (36)

Hoi An – bij de kleermaker, maten opmeten

We sluiten af met een Hoi An proeversmenu in een restaurant dat net zoals in Phnom Penh zorg draagt voor straatkinderen. Deze versie zou een initiatief zijn van een kok uit New York. Ook deze keer is het eten voortreffelijk en voor zeven euro per persoon eten we ons buikje rond.

Hoi_An (70)

Hoi An by night

Hoi_An (62)

Hoi An by night

Rond 21 uur komen we terug in onze hotelkamer en gelukkig is de airco hersteld. Benieuwd hoelang de elektriciteit het zal uithouden. Ik leg alvast mijn zaklamp op het nachtkastje….

Geplaatst in Reisverslag | 1 reactie

2013_11_Da Nang Marble Mountains -

We nemen vandaag een 100 procent Vietnamees ontbijt: Pho. Dit is een soort soepje met noedels, kip en veel groentjes. Bovendien krijg je er nog een bordje met verse kruiden bij geserveerd, die je dan naar eigen goeddunken in je Pho kan smijten. Mijn smaakpapillen worden van ’s morgens vroeg meteen op de proef gesteld. Lekker maar zo vroeg soep zijn wij niet echt gewoon.

We beslissen vanmorgen om een brommertje te huren en niet achterop bij een Easy Rider naar de marble mountains te gaan. Ons vorig brommertje in Pakse was wel een beter modelletje maar het bolt.

Zowel gisteren als vandaag is het weer veel beter dan voorspeld. Vlak voor we de Marble Mountains bereiken krijgen we wel een plensbuitje, niet echt gezellig op den brommer.  Maar het is de enige regen die we vandaag zullen krijgen.

Da_Nang (128)

Als we na 12 kilometer rijden onze bestemming bereiken worden we meteen aangemaand om ons brommertje te parkeren …in een huiskamer. De dame in kwestie vertelt dat het huis toebehoort aan haar familie en dat wij in ruil straks eventjes aan haar winkeltje moeten denken. Lijkt mij geen slechte deal… zolang het maar denken is ;-)

We klimmen op de marmeren rotsen (waaruit sinds de dood van Ho Chi Minh – die het laatste monument uit deze marmeren rotsen kreeg – geen marmer meer wordt opgegraven. Het natte gevoel van de regenbui is verdwenen en heeft plaats gemaakt voor het nog veel nattere zweet. Een hoop pagodes en grotten wisselen mekaar af.  Een leuke plek om in rond te dwalen.  Bij sommige grotten hebben we heel wat behendigheid nodig om beneden te geraken.

Da_Nang (40) Marble Mountains -Thuy Son

De madame waar onze brommer gestationeerd staat ligt al op de loer, we kunnen haar niet verschalken.  Goed, belofte maakt schuld en ik begin dus aan haar winkeltje te denken… maar dit blijkt niet genoeg te zijn.  Ze sleurt ons van hier naar ginder in haar winkeltje en probeert mij een dikke boeddha te verpatsen. Ik probeer haar wijs te maken dat we met de rugzak reizen en dus geen plaats in onze zak. Ze laat ons uiteindelijk gaan als ik begin te lachen met het bedrag dat ze voorstelt voor nen dikken Boeddha, als ik belachelijk veel afding zijn we vriendjes af en laat ze ons met enig gemor gaan. Case closed.

Voor we het weten is de voormiddag weer gewisseld en rijden we terug naar Da Nang voor een kleine lunch. In de namiddag trekken we de andere richting uit de apenbergen in. Ik voel mij hier als een vis in het water, maar de enige aap die we hier zien zie ik in het spiegeltje.

Da_Nang (108)

Als we terugkomen blijven we wat treuzelen bij een haventje waar alle bootjes voor anker liggen midden in de baai. De vissers roeien met hun ronde bootjes tot bij hun grotere boten. Wat verder komen we toevallig voorbij een scheepswerf… allez met wat goeie wil toch. Daar zien we hoe de bootjes worden gemaakt. Zie filmpje http://zuidoost-azie.liekenspeeters.be/#!album-218

Da_Nang (129) Da_Nang (125) Eastern beach - Non Nuoc

Als we terug rijden kruipen we door het oog van de naald. Al die brommertjes en toeterende bussen… het moest er ooit van komen. Vlak achter mij rijdt een jonge gast op een brommertje. Een volgepropte bus met toeristen die onverwachts naar de kant van de weg wil – vermoedelijk om wat kiekjes te nemen – ramt de jonge gast. Wij rijden twee meter voor die gast en gelukkig krijgt de chauffeur van de bus ons in het oog omdat het schrapend geluid van de brommer die gevallen is zijn aandacht trekt.

Da_Nang (32)

Gelukkig is die gast van zijn brommertje kunnen springen maar hij bloedt hevig aan zijn voet. Zonder veel erg blijkbaar want voor we goed en wel zien wat hij voorheeft zit hij alweer op zijn brommer.

De schrik toch goed te pakken, rijden we zonder omwegen naar het hotel waar we ons brommertje inleveren.

’s Avonds om negen uur krijgen we nog een spektakel aan de drakenbrug. Iedere zaterdagavond spuwt de nieuwe drakenbrug die nog maar van maart 2013 voltooid is, vuur en water.

Een leuke afsluiter van een weekendje Da Nang.

Geplaatst in Reisverslag | Reageren uitgeschakeld

2013_11_Da Nang – Don’t mess with Rikske ;-)

Ik had op voorhand niet zo’n goed gevoel bij Da Nang maar we wilden dit absoluut zien voor zijn China beach en de marble mountains. Als we ’s morgens wakker worden in ons hotelletje Dai A… schijnt het zonnetje door de gordijnen.  Nu zeg maar hotel.  Dit is trouwens het meest luxueuze onderkomen sinds we in Zuidoost-Azië zitten. Voor zo’n € 23,- hebben we hier een waar paradijs. Maar misschien is een kinderhand gauw gevuld;-)

Da_Nang (44)    Da_Nang (6)

Na het ontbijt trekken we onze stapschoenen aan voor een verkenning van de stad. 75.000 inwoners en de tweede stad van midden-Vietnam. Gelegen aan de Han-rivier die samen met het eiland Son Tra het centrum van de Zuid-Chinese zee scheidt. Een leuke stad die ons zelfs een beetje aan Maastricht doet denken. Over een afstand van een dikke kilometer zijn er 4 bruggen die over de Han-rivier de afstand naar het eiland Son Tra overbruggen. Het is alsof er een wedstrijd is uitgeschreven voor de mooiste brug en de vier winnaars  hun ding hier konden doen.

Da_Nang (4)

Als we nog maar net vertrokken zijn en over de promenade lopen worden we aangesproken door een Easy-Rider. Dit zijn motards die hun diensten aan toeristen aanbieden. Van dagtochten tot meerdaagse tochten. Je kan dan op plaatsen komen die vaak niet toegankelijk zijn voor toeristen. Zij zorgen voor al je bagage en jij zit achterop een moto. Ik heb liever het stuur zelf vast, maar ik vind het idee wel leuk.

We wandelen over de Hanbrug en wandelen het hele eiland over tot aan de Zuid-Chinese zee.  Dit waren de stranden waar de Amerikanen tijdens de Vietnamoorlog kwamen uitrusten. Trouwens de Vietnamezen willen niet dat je spreekt over China beach, maar wel Eastern beach. Dit omdat het strand aan Vietnam toehoort en niet aan China.

Hier zijn nog een aantal kuisploegen aan het werk die de rommel van de voorbije tyfoon aan het opkuisen zijn.

In de namiddag bezoeken we het Cham-museum, een leuk museum met de grootste Chamcollectie ter wereld. Volgens onze Rough Guide zijn echter veel van de kunstobjecten in privécollectie verloren gegaan voor het grote publiek.

Da_Nang (58) Da_Nang (54) Da_Nang (56)

Daarna willen we nog een bezoekje brengen aan de Cao Dai-tempel, maar die ligt helemaal aan de andere kant van het centrum. We hebben hier al zowat alle vervoermiddelen uitgeprobeerd maar hier zijn alleen maar taxi’s en Riksja’s en het toeval wil toch dat er juist twee oude mannen aan het museum staan te wachten met hun bakkersfietske.

Hij wuift al van ver, al moet gezegd dat het wuiven minder enthousiast wordt als hij mij korter bij ziet komen en beseft dat dit niet de rit van zijn leven gaat worden met mij aan boord. Als ik wil instappen gebaart hij toch dat ik maar in de riksja van zijn collega moet gaan zitten.  Hij zal Hilde wel vervoeren. Het zuchten van zijn collega gaat over in zwaar hijgen zodra ik in het zeteltje kruip en hij afzet. Voor we vertrekken is er nog een Vietnamees madammeke die ons precies wil waarschuwen voor iets…

We voelen ons al minder gerust. Ik hou de ganse rit mijn rugzakje wat steviger vast dan gewoonlijk en we volgen nauwlettender dan anders op onze kaart.  Enfin we hebben een prijs afgesproken en die twee ouwe mannen kan ik met gemak ’s morgens op mijn nuchter maag opeten ;-)

Da_Nang (67) Da_Nang (68)

Ze brengen ons naar de afgesproken plaats en ik betaal hem het afgesproken bedrag… zijn compagnon probeert met gebaren diets te maken dat ik hem ook nog moet betalen. Ik haal mijn strengste gezicht uit de kast… en ik garandeer je hij zat rapper op zijn fietske dan je tot 3 kan tellen. Don’t mess with Rikske ;-)

In de Cao Dai-tempel is er een jong Vietnamees madammeke die ons wat verder helpt.  Ik moet langs de rechterkant binnengaan, Hilde langs de linker, niet voordat ze zeker weet dat Hilde haar ‘period’ niet heeft, want dan mag een vrouw de tempel niet binnen. Nadien laat ze ons ook nog zien hoe de aanbidding in zijn werk gaat.

Da_Nang (70)

Na deze geestelijke les smijten we ons in de geestrijke drank, bij wijze van wat happy hour cocktails en brengen mijn verjaardag door in een leuk restaurantje aan de oevers van de Han rivier in een restaurant  ‘Waterfront’.  Het is een romantisch tafereel met de verlichte bruggen op de achtergrond en een lekker glaasje wijn voor onze neus. We sluiten deze leuke dag af met een live-optreden die bijna het ganse repertoire van de Gizon (gitaarschool in Katelijne) spelen.

Da_Nang (80) Da_Nang (75)

 

Geplaatst in Reisverslag | 1 reactie

2013_11_Nha Trang – In het oog van de storm

Om 6u30 zitten we al aan de ontbijttafel, een stevig ontbijt met fruit, yoghurt, Frans… euh Vietnamees brood en croissants. Dan kan je er tegen. Vanmorgen vergasten we onszelf op een stevige wandeling langs de zeepromenade naar de kabelbaan die we gisterenavond zo feeëriek verlicht tegen de Vietnamese horizon zagen. Het blijkt veel en veel verder te zijn dan we hadden ingeschat. Enfin niets zo leuk als een ochtendwandeling langs het strand terwijl iedereen nog slaapt. Een paar kuisploegen niet te na gesproken. Ik moet zeggen dat er wel eens wat meer kuisploegen in Zuidoost-Azië aan de bak moesten gaan, want als er een groot minpunt is hier in deze contreien, is het wel hun gebrek aan opruimen. We zien trouwens ook vaak mensen gewoon alles maar langs de kant van de weg smijten.

Nha_Trang (6)

We wandelen via ongelofelijk chique resorts met alles op en aan. Dit is voor de steenrijke Russische toeristen (en geloof me er zijn er hier heel wat).

Onderweg raken we aan de rand van de stad verzeild op een zeer leuk plaatselijk marktje waar onze  Xin Chào (joh de mannen) steeds op hun lachspieren werkt en een koor van hallo en good mornings losweekt. Heel wat anders dan de vijandigheid op de Chinese markt Cho Lon in HCMC.

Nha_Trang (17)

We krijgen ook voor het eerst de ronde rieten bootjes ‘Coracles’ (of in het Vietnamees: Thúng Tre) te zien van de plaatselijke vissers. Ik vraag mij af wat er zou gebeuren als ik daar moest in kruipen ;-)

Nha_Trang (15)

Tegen 10u30 bereiken we eindelijk de kade waar de kabelbaan vertrekt. De kabelbaan blijkt de langste ter wereld te zijn die over zee gaat, zo’n drie kilometer lang. Ze overbrugt de afstand van de kade ‘Phu Quy’ naar het eiland ‘Hon Tre ‘waar er een wildwaterattractiepark (of zoiets) is aangelegd en natuurlijk een aantrekkingspool is voor de duizenden Russische toeristen.

Nha_Trang (28)

We twijfelen of we een overtochtje zouden wagen. Rond één uur komen ze ons alweer ophalen voor onze volgende trein, omdat we dan weer verkassen naar onze volgende bestemming.

Nha_Trang (30)

We laten de kabelbaan dus voor wat ze is (ikke dus eigenlijk een beetje content want dit is niet echt mijn dada) en laten ons (alweer) per taxi afzetten aan het ’Alexandre Yersin’ museum dat zich in het ‘Pasteur Instituut’ bevindt. Leuk afsluitertje bij deze Frans-Zwitserse plaatselijke held die met zijn apparatuur tyfoons kon voorspellen en zo duizenden schippers van een gewisse dood wist te redden.

Tegen 11 uur prijkt er al zo’n 12 kilometer op mijn stappentellertje.

We hamsteren wat voedsel voor onze 11 uur durende treinrit naar Da Nang en eten nog eerst onze lunch: meeneem Vietnamees, op in ons hotel.

Trouwens, hier splitst het gezelschap, want met vijf is het vaak moeilijker om een geschikt hotel te vinden, enz… Het is misschien een egoïstische beslissing van ons, maar ons reisritme verschilt teveel. Onze vrienden uit Vilvoorde zullen ons nu wel herkennen :-). Wij zijn nu eenmaal vroege vogels en zijn zo wispelturig… Er zijn absoluut geen woorden geweest, integendeel. Stuk voor stuk geweldige mensen, met eenzelfde interesse voor reizen, maar vanaf nu gaat ieder zijn eigen weg in zijn ritme.

Maya, Stephanie en Yannick nemen de nachtbus naar Hoi An.

We zijn ruimschoots op tijd voor het vertrek, zeker als je weet dat de trein met een half uur vertraging vertrekt. De enige plekken die we nog konden reserveren waren 2 bovenste bedden. We moeten dus normaal de ganse reis al liggend naar Da Nang. We blijken ook de enige westerlingen op de trein te zijn en hebben weer heel wat bekijks.

Ik doe alvast een middagdutje en geniet daarna in de gang van de traag voorbijschuivende landschappen. Ik geraak…. Wat had je gedacht, aan de klap met een Vietnamees van 64 die al vier jaar op pensioen is (vrouwen mogen hier zelfs nog op 55 op pensioen ) en zich voorstelt als ex-rector van de universiteit en bovendien tropische geneeskunde als specialiteit heeft. We klappen dus op hetzelfde niveau ;-)) Maar weerom begrijp ik niet veel van zijn Engels en bovendien stottert hij zeer hard… of zou het dan toch aan mij liggen Trikke ;-)) Maar ’t is een vriendelijke gast. We krijgen 2 suikerstengels aangeboden, net nadat hij van het toilet kwam…:-(. Hilde steekt ze weg in onze rugzak met een smoesje dat we ze later zullen opeten.

Ook de twee madammen die in onze cabine zitten vallen goed mee, en ik mag zelfs achteraan op haar bed zitten om dit verslagje te maken. Ik neem wat foto’s en laat ze dan achteraf op mijn laptop zien. Ook het treinpersoneel komt meekijken naar de fotootjes en er wordt gelachen dat het een lieve lust is. Als ik een fotootje laat zien van ons Mereltje kijken ze vol ongeloof naar onze lieve wittekop.

Onze coupé lijkt wel direct in verbinding te staan met de keuken. Regelmatig komen de keukengeuren en zelfs sigarettengeuren door de airco binnen geslopen.

Nha_Trang (53)

De twee vrouwen die bij ons zitten spreken voor de verandering geen Engels, niet dat alle vrouwen hier Engels spreken, maar ondanks het machogedrag van vele mannen hier, zijn het toch meestal de vrouwen die hier de plak zwaaien en vaak een mondje Engels spreken. Ook zijn het de vrouwen die de ganse dag in de weer zijn. Mannen zie je vaak al van ’s morgens vroeg met het dambord spelen en thee drinken, terwijl madam de scooter repareert of andere taken voor zich neemt.  Hmmm Vietnamees zijn lijkt mij deze dagen nog niet zo slecht te zijn ;-)) Enfin dat ze maar oppassen die mannen, want ze stevenen hier regelrecht af op een matriarchaat en dan kunnen ze hier ijveren voor de omgekeerde gendergelijkheid van bij ons ;-)))

Trouwens nog een eigenaardigheidje van hier, de mannen scheren zich niet, maar trekken hun baardharen uit met een pincetje. Vandaar dat er hier velen zo’n gladgeschoren babyface hebben.  Ook smekken tijdens hun eten is hier nogal common. Ik word er bij wijlen gek van, maar net zoals wij lucht zuigen als we wijn proeven, doen zij dit bij iedere hap die ze nemen en dit dan nog met een smakkend geluid laten verdwijnen. Ook boeren, rochelen en spuwen is hier nogal gewoon. Enfin we moeten oppassen dat we die gewoonte niet overnemen.

Ik schrijf de twee laatste verslagen hier op de trein, maar krijg ze ondanks mijn Vietnamese datakaart in mijn smartphone niet alle twee gepubliceerd.

Het regenseizoen is hier nog niet ten einde. De laatste twee dagen hebben we toch al wat regen gehad en het ziet er voor de komende dagen nog niet veel beter uit.

We rijden trouwens naar het oog van de voorbije tyfoon waar er ondertussen al meer dan 40 doden zijn geteld. De straten zouden opgeruimd zijn maar blijkbaar zijn er nog verschillende plaatsen ontoegankelijk. Maar dat komen jullie morgen te weten.

Geplaatst in Reisverslag | 1 reactie

2013_Na_Trang – Russen op het menu.

Omstreeks 21u30 worden we opgehaald in ons guesthouse,  door de vermoedelijke broer van onze guesthousemadame die ongeveer het dubbele vraagt voor ons ritje van ongeveer  twee kilometer naar het treinstation. Enfin we kunnen het delen door vijf, wat neerkomt op minder dan anderhalve euro per persoon.

 

We nemen de nachttrein naar Nha Trang, we kiezen voor een coupé van zes met ons vijven, maar natuurlijk wordt alles netjes opgevuld en krijgen we het gezelschap van een Vietnamees.  We smokkelen een fles wijn mee op de trein en laten onze kameraad meeproeven. De uitdrukking op zijn gezicht spreekt boekdelen…hij denkt dat we hem proberen te vergiftigen. Die heeft duidelijk nog nooit van wijn gehoord, laat staan geproefd.

Nha_Trang (4)

Ook maak ik van de gelegenheid gebruik om mijn Vietnamsticker op mijn gitaar te verdienen en geef een Johnny Cashke ten beste.

Om stipt 23 uur verlaten we Saigon en zetten koers naar Nha Trang. Na een korte nacht bereiken we rond zes uur ‘s morgens Nha Trang. We onderhandelen met een taxichauffeur die ons voor minder dan twee euro naar onze nieuwe verblijfplaats brengt.

Een leuk onderkomen dat duidelijke rekening houdt met Franse maar vooral Russische toeristen. Het regent als we toekomen en de weersvoorspellingen zien er niet al te best uit.  Onze compagnons gebruiken de voormiddag om wat bij te slapen, maar na het ontbijt maken Hilde en ik een grote strandwandeling.

Wij zitten in Blankenberge aan de Zuid-Chinese zee. Er wordt door projectontwikkelaars ontiegelijk veel buildings bijgebouwd . Die worden dan volgepropt met Russische toeristen, daar gaan ze hier nog plezier aan beleven. Want dit is zowat het ergste dat ge over uwen dorpel kunt krijgen. En als die gasten dan de fles wodka bovenhalen is het einde helemaal zoek.

Enfin ’t zal ons worst wezen, want we beslissen om dit vakantieoord zo snel mogelijk aan ons te laten voorbij gaan. Natuurlijk niet zonder eerst nog na ons middagdutje de Long Son Pagode te bezoeken en de Pro Nagar torens. Twee meer dan leuke bezienswaardigheden. We laten het madammeke van ons guesthouse een taxi bestellen en we vragen haar om te onderhandelen zodat de chauffeur met ons rondrijdt en telkens op ons wacht.  Hij rijdt meer dan twee uur met ons rond en wacht een paar keer en uiteindelijk betalen we hiervoor ongeveer € 6,-Nha_Trang (31) Long_Son Pagode

 

Hilde op de foto met een Vietnanmese schone

Als we aan de Long Son Pagode toekomen, wil een monnik – of toch iemand die zich voordoet als – de deur dicht doen. Wij gesticuleren dat we graag nog snel een kijkje willen nemen.  We trappen natuurlijk in zijn slim opgezette val. Sluitingstijd is een uur later, maar met dit gebaar probeert hij ons natuurlijk een paar duizend dongs lichter te maken. Hij steekt wat wierookstokjes aan die hij ons geeft, en doet teken dat hij hiervan foto’s wil nemen. We zijn nu toch al in zijn val getrapt dit kan er nog bij denk ik. Hij neemt wat foto’s van ons, geeft mij een kus op mijn voorhoofd (echt de eerste keer dat ik mij door een monnik laat kussen ;-).) en dan komt natuurlijk de aap uit de mouw. Ik moet 200.000 dong betalen voor Bouddha. Ik grits mijn camera uit zijn pollen en geef hem het equivallent van een halve euro, wat in verhouding hier een hoop geld is. Hij is duidelijk niet tevreden maar met wat buigingskes van mijnentwege en een onnozele lach op mijn gezicht is hij te verbouwereerd om te reageren.

Onder de Boeddha bovenop de heuvel en overal aan de pagode, staat  een Swastika. Een symbool dat de hele wereld jarenlang onderdompelde in terreur. Hier haalde Hitler dus zijn mosterd, een symbool  misbruiken dat het heiligste symbool is uit het Hindoeïsme , Jaïnisme en tevens het Boeddhisme.

Nha_Trang (29) Long_Son Pagode

’s Avonds gaan we met zijn allen lekker eten en sluiten de dag af op het strand. Het is een gezellige bedoening, we drinken een pintje en bewonderen de onvoorspelbaarheid van de indrukwekkende golven. In de verte worden we vergast op de verlichte Eifeltorenachtige torens van de kabelbaan.

 

Geplaatst in Reisverslag | 2 Reacties

HCMC – Belgische bieren en onmogelijke lekkere cocktails

We kunnen ons ondertussen zo geliefde HCMC niet loslaten. De jonge kamikazes Maya, Stephanie en Yannick wagen zich achterop een moto tussen het onmogelijke  verkeer van HCMC met zijn miljoenen brommertjes naar de Jaden Keizer Pagode en het  warmuseum.  Waarom zijn er hier zo veel brommertjes vragen we ons af… wel de regering is nog inhaliger dan die van ons.  Voor een auto die bijvoorbeeld € 20.000,- kost  moet je nog eens extra € 40.000 bijtellen als snoepje voor de staatskas. Natuurlijk speelt de wendbaarheid in de file ook wel een belangrijke rol.  Stel dat dit allemaal auto’s moesten zijn kan je het hier helemaal vergeten.

Hilde en ik begeven ons te voet naar HCMC-Chinatown. Als we ongeveer een half uur weg zijn beslissen we om onze schoenen te sparen en met de taxi verder te gaan. De hitte is weer moordend. De airco van de taxichauffeur is welgekomen en voor minder dan € 2,- overbruggen we 5 kilometer.

Na een half uurtje houden we het hier voor bekeken. In tegenstelling tot de Vietnamese markten  worden we hier bijna buiten gekeken. Op straat zijn we en echte bezienswaardigheid. Ongegeneerd krijgen we massa’s commentaar over ons, die we voor alle duidelijkheid niet verstaan maar we voelen ons niet echt welkom.

HCMC2 (24) Chinese_wijk

We nemen dus een taxi en proberen ons gezelschap in de Jaden Keizer pagode op te zoeken, maar de vogels zijn daar natuurlijk al gaan vliegen. De ‘Wats’ en ‘Pagodes’ hoe interessant ook, komen na zes weken toch onze oren uit. Maar achteraf gezien zijn we toch content dat we besluiten om eens te gaan piepen. Hij wordt ook de schildpaddenpagode genoemd en het wordt al snel duidelijk waarom.  Voor de pagode staat er iemand schildpadden van alle maten en soorten te verkopen. En vlak voor de pagode is er een vijvertje dat stikt van de schildpadden. Honderden.  Ook de pagode is van een heel andere soort dan diegene die we op onze wegen tegenkwamen.

HCMC2 (38) Jaden_Keizer_Pagode

Rond vijf uur pikken we een poppentheater mee. Het golden puppet theater.  Een waterpoppentheater dat zeer typisch en vol plaatselijke symboliek steekt, maar na 10 minuten hebben we het een beetje gehad. Het is ook een beetje een aanslag op ons gehoor. Het is trouwens bijna onmogelijk om iets van het waterballet  te zien door alle toeristen die het ganse zootje met hun I-pad of soortgelijke techno willen opnemen.

HCMC2 (64) Waterpoppentheater

Gelukkig is de show na 45 minuten afgelopen en wandelen we door naar de financial building waar we een aperitief op de tweeënvijftigste verdieping nemen. Het is alsof je bovenop een wolk zit met duizenden kerstbomen in de diepte. Een waslijst aan Belgische bieren en onmogelijke lekkere cocktails maken deze ervaring onvergetelijk.

HCMC2 (7) Finaniciën_toren

Het wordt nog een lange nacht , maar dat lees je maar in het volgende blogberichtje.

 

 

 

Geplaatst in Reisverslag | 3 Reacties

2013_11_My_Tho opgepast voor slangenbeten.

We krijgen maar niet genoeg van de Mekongdelta en we trekken vandaag terug naar het zuiden naar My Tho, een kleiner dorpje dan zijn grotere broer Can Tho.

Na een stevige busrit stappen we in My Tho over op een boot met ongeveer een veertigtal plaatsen. Dit is zowat het grootste watervervoermiddel dat we al hadden.  We bezoeken een bijenboerderij… op drakeneiland nu ja er zitten bijen.  En we krijgen de kans om ons te laten wurgen door een python. OK we laten ons trappen als rasechte toeristen maar het is een leuk aandenken.

My_Tho (20)

Daarna trekken we verder met een iets kleiner bootje waar we met zijn elven in kunnen.  We krijgen een rondleiding op Tan Long (drakeneiland met zijn kokosnoot- en bananenplantages.)

My_Tho (51)

Daarna wordt onze boot voor elf ingewisseld voor een nog kleiner bootje voor vier… waar gaat dit eindigen;-) en we maken een toertje op schildpaddeneiland? We toeren door schilderachtige landschappen. Twee dames roeien het bootje. De voorste klaagt aldoor en Hilde en ik steken af en toe en handje toe en roeien wat mee.

We eten olifantenoorvis op het eenhoorn eiland. Lekker maar we laten ons een beetje beetnemen. Lunch is normaal inbegrepen maar natuurlijk met uitzondering van de olifantenoorvis. Nu ja het is maar een meerkost van € 7,- maar de lunch die we normaal krijgen wordt ook nog opgediend… snappen wie kan.  We laten het niet aan ons hart komen en de hondjes op het eiland waren er goed mee.

My_Tho (81)

Stephanie en Yannick waren vorig jaar al samen met Maya in Laos, en al dat jong geweld heeft geen probleem om zich aan de warmte en Indochina aan te passen.

Enfin als toetje krijgen we nog wat lokale muzikanten. Zelfs Hilde zou kunnen wedijveren met deze zangeressen ;-)) Tegen 18 uur zijn we terug in ons hotel en plannen van alles met onze sympathieke hotelmadam.

My_Tho (74)

Een waterbuffel laat zich het aaien welgevallen.

’s Avonds gaan we onze aperitief drinken op de 52 ste verdieping van de financiën building. Leuke ervaring en bovendien hebben ze een hele waslijst Belgische bieren.

We sluiten de dag af rond 12 uur nadat we even hebben kunnen skypen met Jana, Nils en ons Mereltje. Leuk om nog wat van het thuisfront te horen.

Morgen staan er nog een paar leuke dingen op het programma en trekken we meer noordelijk. Maar dat lees je dan wel.

Geplaatst in Reisverslag | 4 Reacties

Can Tho – De drijvende markt

Ontiegelijk vroeg hebben we afspraak om de drijvende markten van Can Tho te verkennen. Om 5u30 worden we beneden aan de balie verwacht. Gelukkig hebben we koffiefaciliteiten op onze kamer en kan ik toch tenminste een kop koffie drinken. Een taxi, die voor mij meer op een rugzakje lijkt, pikt ons stipt op… t.t.z. de chauffeur heeft vermoedelijk de nacht voor de deur van ons hotel doorgebracht, want hij ligt nog languit te slapen als de nachtwaker… die trouwens ook nog lag te slapen ons wijst waar onze taxi staat. Ik wakker, allemaal wakker zeker.

We worden aan één van de vele armen van de Mekong afgezet. Onze lokale gids en schipper wachten ons op, niet voor hij eerst met ons via een streetfood stalletje passeert en wat broodjes en bananen meeneemt voor ons.  Tenslotte was het ontbijt inbegrepen in deze trip ;-)

Onze hotelbediende vertelde ons gisteren dat we met een stevig bootje met een afdakje zouden varen… Oeps de boten waren waarschijnlijk op…Het is dus maar een roeibootje waar er een kleine motor op is gemonteerd. Alleen het aan boord klimmen vraagt al wat behendigheid.

Het is ontzettend druk op de Mekong, de ene boot na de ander passeert ons met de nodige golfontwikkeling als gevolg.  Ons bootje danst als een plastieken eendje op de golven.  Wij hebben niet alleen een korte nacht achter de rug, maar bovendien nog een slechte ook.  Mijn evenwichtsorganen laten mij in de steek en ik voel mijn eten van gisteren de verkeerde weg uitgaan. De zon brand op mijn vleesklak, en mijn enige vluchtweg uit dat bootje is zwemmend de Mekong oversteken.

Na een zestal kilometer komen we bij de drijvende markten en we dobberen nu veel rustiger tussen de bootkraampjes. Mijn lichaam herstelt zich en we kunnen genieten van hetgeen we te zien krijgen.

Can_Tho (31) Floating Market

De boten liggen hier te wachten op hun klanten. Het zijn eigenlijk grotere boeren (tussen aanhalingstekens) die hun waren aanprijzen. Ze steken een grote bamboestok omhoog met daarboven op gemonteerd de vrucht die ze te koop aanbieden.  Ananas, galangawortel, zwarte, rode, gele zoete aardappelen, wortelen, kolen en allerlande tropische en minder tropische groenten en fruit. Eigenlijk een beetje de veiling van Katelijne maar dan op het water.  Onze gids doet zijn best om ons alles zo goed mogelijk uit te leggen. Zijn Engels is niet altijd even duidelijk maar het meeste verstaan we toch.

Can_Tho (61) Floating Market

Als we de terugtocht aanvatten gaan we tot mijn grote opluchting via kleine kanaaltjes terug naar onze startplaats.  Het is alsof we door een ondoordringbare jungle varen.  We zien tientallen bomen en stuiken met allerlei vruchten.

Can_Tho (65) Floating Market

Sommige stukken van deze kanaaltjes worden blijkbaar wel als vuilnisbelt gebruikt.  200 meter verder doet er iemand zijn afwas, wat verder drijft er een dode hond en nog wat verder is er iemand zich aan het wassen.

Alles speelt zich hier rond het water af. Na deze intense ervaring wandelen we terug richting hotel en beslissen om onze tweede overnachting te cancelen en terug naar HCMC te rijden. Ondertussen zijn Stephanie en Yannick daar  gearriveerd en is ons reisgezelschap volledig.  Het is een leuk weerzien en met ons vijfkoppig gezelschap luiden we de eerste avond in met een gezellig etentje op de 8ste verdieping, de rooftop,  van een nabijgelegen hotel. Lekker en gezellig en we eten en drinken voor maar € 4,- per persoon. ’t Leven kan schoon zijn.

Ondertussen zien we beelden van Hoi An, één van onze volgende stops in midden-Vietnam, waar 70.000 toeristen zijn geëvacueerd door de Tyfoon die de Phillippijnen zo teisterde en is afgezwakt tot een tropische storm. Hopelijk trekt het  water zich de komende dagen wat terug.

 

 

 

 

Geplaatst in Reisverslag | 2 Reacties